คำสั่งเด็ดขาด

ความมืดมิดภายนอกหน้าต่างบานใหญ่ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเงาร่างของคนที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า กลิ่นอายความตายและกลิ่นกายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศ ทำให้บรรยากาศในห้องนอนกว้างขวางกลายเป็นห้องขังไร้กรงขังที่บีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวรากับกลองศึกยามเมื่อปลายนิ้วแข็งกระด้างของคณินไล้ผ่านโครงหน้าของเธออย่างถือสิทธิ์ สัมผัสของเขาร้อนผ่าวราวกับเปลวไฟที่พร้อมจะแผดเผาให้เธอมอดไหม้ไปพร้อมกับความแค้นที่สุมอก "คิดจะหนีไปหาไอ้สารเลวนั่นอีกรอบหรือไง... หืม?" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความเหี้ยมเกรียม คณินไม่อาจซ่อนความระอุที่ปะทุขึ้นในอกได้เลย ทุกครั้งที่นึกถึงรอยแผลเป็นในอดีตและภาพที่เธอกำลังจะหลุดมือไป เขาก็แทบจะคลุ้มคลั่งจนอยากทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังบางแนบติดกับบานกระจกเย็นเฉียบไร้ทางหนี "ปล่อยฉันนะ... เฮียไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามฝืนความสั่นเทาในน้ำเสียงเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ แม้ขาทั้งสองข้างจะแทบพยุงร่างตัวเองไว้ไม่ไหวเมื่อปะทะกับสายตาดุดันคู่นั้น "ไม่มีสิทธิ์?" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างด้วยแรงมหาศาลก่อนจะตรึงมันไว้เหนือศีรษะของเธอด้วยมือเพียงข้างเดียว ร่างกายกำยำเบียดแนบชิดลงมาอย่างไร้ช่องว่าง จนรินรด้ารับรู้ได้ถึงไอความร้อนและมัดกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดทุกสัดส่วน "จำไว้ให้ดี... ร่างกายนี้ ลมหายใจนี้ หรือแม้แต่วิญญาณเน่าๆ ของเธอ มันเป็นของฉัน ตั้งแต่วินาทีที่เธอก้าวเข้ามาเหยียบที่นี่!" แรงกดดันมหาศาลทำให้รินรดาต้องแหงนเงยใบหน้าขึ้นรับสัมผัสอันป่าเถื่อน แววตาคู่สวยไหวระริกด้วยความหวาดกลัวระคนโกรธขึ้ง ความใกล้ชิดที่แนบ แน่นจนเกินขอบเขตทำให้กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาแทรกซึมเข้าสู่โสตประสาท ปลุกเร้าความรู้สึกซ่านเสียวอันตรายที่เธอเกลียดชังแต่กลับปฏิเสธไม่ได้ว่ามันกำลังสั่นคลอนความตั้งใจทั้งหมด "คุณมันบ้า... คณิน!" "ใช่... ฉันมันบ้า และเพราะเธอนั่นแหละที่ทำให้ฉันต้องกลายเป็นซาตาน" เขาโน้มใบลงกระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกชัน "คืนนี้... เธอจะไม่มีวันได้คลาดสายตาจากฉันแม้แต่ก้าวเดียว จงดูให้เต็มตาว่าคนที่มันกล้าแตะต้องของๆ ฉัน มันจะมีจุดจบอย่างไร!" สิ้นคำสั่งเด็ดขาด รินรดาก็ถูกอุ้มพาดบ่าอย่างไม่ทันตั้งตัว แรงกระชากนั้นรุนแรงจนเธอเผลอร้องอุทานออกมา มือเล็กทุบตีลาดไหล่กว้างของเขาด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่ทว่ามันกลับไม่ได้สร้างความเจ็บ ปวดให้มาเฟียหนุ่มเลยสักนิด กลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้พุ่งพล่านขึ้นไปอีก คณินก้าวฉับๆ พาเรือนร่างบอบบางไปยังเตียงนอนกว้างกลางห้อง ก่อนจะเหวี่ยงเธอลงไปอย่างไม่ใยดี ร่างของรินรดากระแทกกับฟูกหนานุ่ม แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพลิกตัวหนี ร่างสูงใหญ่ก็ตามทาบทับลงมาทันทีราวกับเงาตามตัว น้ำหนักตัวของเขาตรึงเธอไว้ใต้ร่างอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ไม่มีช่องว่างให้ดิ้นรนขัดขืน "ปล่อยนะ! จะทำอะไร..." เธอหวีดร้องเมื่อมือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกอย่างรวดเร็ว ความหยาบคายและเร่งร้อนของเขาทำให้ความตื่นตระหนกพุ่งขึ้นขีดสุด "ทำหน้าที่ของเชลยไง... หรือเธออยากให้ฉันเริ่มจัดการกับมันตั้งแต่ตอนนี้เลยดีล่ะ" คณินคำรามชิดริมฝีปาก สายตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ฉายแววจำยอมแต่ไม่ยอมแพ้ รสสัมผัสอันเร่าร้อนเริ่มลุกลามไปทั่วเรือนร่าง มือหนาลูบไล้ไปตามผิวเนียนละเอียดอย่างจงใจลงทัณฑ์ ความตึงเครียดและแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยวผสมปนเปกันจนแทบแยกไม่ออกว่าสิ่งใดรุนแรงกว่ากัน ระหว่างความแค้นที่คุกรุ่นในอกกับไฟสวาทที่เขากำลังจุดขึ้นเพื่อแผดเผาทั้งสองคนให้จมดิ่งลงสู่ห้วงนรก รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น เม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันอันตรายนี้ทำให้ขอบตาร้อนผ่าว แต่มันกลับถูกกลืนหายไปเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากภายนอก *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* คณินชะงักกรามขบเข้าหากันแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญ ร่างสูงผละออกจากเรือนร่างของหญิงสาวอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาสดสีดาร์กหันขวับไปมองประตูห้องด้วยแววตาอำมหิตที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทันที "เฮียครับ..." เสียงลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาด้วยความร้อนรน "พวกมัน... ส่งสาส์นมาแล้วครับ มันบอกว่าตอนนี้ของสำคัญอยู่ที่มัน!" รินรดาเบิกตากว้างขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจที่เต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวเมื่อครู่กลับถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง คณินหันกลับมามองเธอ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว ก่อนที่มือหนาจะกระชากแขนเธอให้ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากันอีกครั้ง --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งสู่ห้วงความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ