รุ่งอรุณแห่งความลับ

กลิ่นอายจางๆ ของกาแฟคั่วเข้มผสมผสานเข้ากับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงลอยวนอยู่ในห้องทำงานกว้างที่ถูกปิดทึบด้วยผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้ม คณินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่ แววตาคมกริบดุจสัตว์ป่ากระหายเหยื่อกำลังจดจ้องมองร่างบางที่ยังคงยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้อง คำพูดหลอนหูจากเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรินรดา *‘ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... คุณหนูลูกสาวฆาตกร...’* มันไม่ใช่คำทักทาย แต่มันคือคำพิพากษา "ตกใจจนพูดไม่ออกเลยหรือไง ริน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัด ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ทว่ามั่นคง ราวกับราชสีห์ที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด รสชาติเค็มปร่าในปากช่วยดึงสติให้เธอกลับมาเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับนัยน์ตาสสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยความลับและแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยว "คุณหมายความว่ายังไง... เรื่องพ่อของฉัน มันเรื่องอะไรกันแน่ คณิน!" มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของเธอทันที แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนถึงขั้นกระดูกแหลกสลาย แต่หนักหน่วงพอที่จะทำให้เธอรู้ว่าไม่มีทางดิ้นหลุด นิ้วเรียวยาวลูบไล้ขึ้นมาตามเรียวแขนอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสร้อนผ่าวราถกับเตาไฟแผดเผาผิวเนื้อจนเธอต้องสะดุ้งเฮือก "อยากรู้ความจริงนักใช่ไหม..." คณินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นนิโคตินรินรดอยู่ข้างแก้ม "เธอกล้าพอที่จะรับฟังความเน่าเฟะที่พ่อสุดที่รักของเธอทิ้งเอาไว้หรือเปล่าล่ะ... รินรดา" "พ่อฉันไม่ได้ทำอะไรผิด!" เธอสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น ความโกรธเกลียดพุ่งพล่านตีคู่มากับความหวาดกลัวจนหัวใจแทบจะกระเด็นออกมานอกอก "คนอย่างคุณมันก็แค่พวกใส่ร้ายป้ายสี เพื่อหาข้ออ้างมาทำลายศักดิ์ศรีของฉัน!" คณินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะต่ำทุ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและน่ากลัว มืออีกข้างหนึ่งยกขึ้นไล้กรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างจงใจแกล้ง ปลายนิ้วหยาบกร้านลากผ่านริมฝีปากที่สั่นระริก บังคับให้เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงโดยไม่มีทางหลบหนี "ปากเก่งดีนี่... หวังว่าเวลาที่ฉันฉีกหน้ากากคนดีของพ่อเธอออกจนหมด เธอยังจะกล้าใช้ปากคู่นี้เถียงฉันแบบนี้อยู่นะ" สายตาดิบเถื่อนกวาดมองลงมาที่ริมฝีปากเธอก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปยังลำคอระหงที่ไหวระริกตามจังหวะชีพจร "เหตุผลที่ฉันลากเธอเข้ามาในเกมนี้... ไม่ใช่เพราะฉันอยากได้แค่เรือนร่างของเธอหรอกนะ ริน" รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก "แล้ว... เพราะอะไร..." คณินไม่ตอบในทันที เขากระชับวงแขนโอบเอวคอดกิ่วเข้าประชิดแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ร่างกายหนาหนักบดเบียดเข้าหาจนเธอรับรู้ถึงไอความร้อนและมัดกล้ามเนื้อที่อัดแน่นภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้ม กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขา—กลิ่นอายของความเป็นอันตราย อำนาจ และความเย้ายวน—แผ่ซ่านเข้ามาโอบล้อมตัวเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก "เพราะตระกูลของเธอ... เป็นหนี้เลือดฉัน" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ ดุดัน และเต็มไปด้วยความแค้นที่ฝังรากลึก "สิบห้าปีก่อน... อุบัติเหตุบนถนนสายเปลี่ยวที่คร่าชีวิตแม่ของฉันไปครึ่งคأس ไม่ใช่ความซวย... แต่ฝีมือของพ่อเธอ! คนที่เธอเคารพรักนักหนา... คือฆาตกรที่เหยียบย่ำครอบครัวฉันให้จมดิน!" ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ ร่างกายของรินรดาชาวาบไปทั้งร่าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ "ไม่... ไม่จริง! พ่อฉันไม่ใช่คนแบบนั้น! คุณโกหก!" "ฉันไม่เคยโกหกเรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้" คณินกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงของเขาทั้งเจ็บปวดและเหี้ยมเกรียมในเวลาเดียวกัน ปลายนิ้วร้ายกาจเลื่อนลงมาบีบคางเธอให้แหงนเงยรับสัมผัส "หลักฐานทุกอย่าง... อยู่ในเซฟตี้วอทช์ที่พ่อเธอซ่อนไว้ และเธอนี่แหละ... คือกุญแจดอกเดียวที่จะไขมันออกมา" รินรดาน้ำตาคลอเบ้า ความรู้สึกสับสนตีรวนจนแยกไม่ออกระหว่างความจริงกับคำลวง แต่สัมผัสอันร้อนรุ่มที่กำลังลูบไล้อยู่บนแผ่นหลังของเธอกลับทำให้สติสัมปชัญญะกระเจิดกระเจิง แรงดึงดูดอันอันตรายระหว่างพวกเขาทั้งคู่กำลังแผดเผาเขตEแคว้นแห่งความถูกต้องจนมอดไหม้ คณินก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากร้อนจัดขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยแดงจางๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดและเร่าร้อนจนแทบจะขาดใจ "ปล่อยฉัน..." เธอพยายามผลักไส ทว่าเรียวแรงกลับน้อยนิดเหลือเกินเมื่อเทียบกับอ้อมกอดเหล็กกล้าคู่นี้ "สายไปแล้ว..." คณินเงยหน้าขึ้นมาสบตา ประกายไฟแห่งความปรารถนาลุกโชนอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้น "เธอเลือกที่จะเดินเข้ามาในถ้ำเสือเอง... รินรดา" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเร่าร้อน ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างของชายชุดสูทสีดำคนสนิทก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน พร้อมกับเอกสารซองสีน้ำตาลในมือ "เฮียครับ... เราเจอตัวคนที่เราตามหาแล้วครับ... และมันกำลังส่งสารบางอย่างถึงคุณหนูรินรดาโดยตรง" คณินชะงัก ปล่อยมือจากเอวบางทันที แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจใบมีดโกนในพริบตา เขารับซองเอกสารมาเปิดดูเพียงแวบเดียว ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างน่ากลัว แล้วยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้รินรดาดูด้วยมือข้างเดียว ภาพถ่ายใบหนึ่งปรากฏอยู่ตรงหน้า... ภาพของใครบางคนที่รินรคารู้จักดีกำลังถูกมัดติดกับเก้าอี้ พร้อมกับรอยเลือดที่เปรอะเปื้อนใบหน้า! "ดูเหมือนว่าเกมนี้..." คณินกระซิบชิดริมหูเธอด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นจนสันหลังวาบ "จะไม่ได้มีแค่เราสองคนซะแล้ว... และคนที่ส่งรูปนี้มา... รู้ความลับที่แม้แต่ฉันก็ยังไม่รู้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งตัณหาและความลี้ลับนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ