ศัตรูเปิดหน้า

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในห้องใต้ดินอับชื้นไม่ได้ทำให้ความตึงเครียดเจือจางลงเลยแม้แต่น้อย รินรดายืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างของคณิน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความหวาดผวา ภาพคำพูดของชายที่นอนจมกองเลือดเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“ของที่แกกำลังตามหา... มันอยู่ในท้องของนังนี่ต่างหากเล่า!”* คำพูดนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึก รินรดายกมือขึ้นกอดตัวเองแน่น ร่างกายเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็งใน *ของที่เขาตามหาคืออะไร? และทำไมมันถึงต้องอยู่ในตัวเธอ?* "หุบปากซะ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของคณินดังขึ้น ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่นอนหายใจรวยรินบนพื้น รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบลงบนคราบเลือดอย่างไร้ความปรานี แววตาของมาเฟียหนุ่มเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ทว่าลึก ลงไปกลับมีความกรุ่นโกรธที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล ชายผู้บาดเจ็บหัวเราะเยาะในลำคอ เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกจากมุมปาก "แกคิดว่า... จัดการกับลูกน้องปลายแถวอย่างพวกฉันแล้วจะจบเหรอ... นายท่าน... รอแกอยู่... ที่..." สิ้นเสียงนั้น ลมหายใจเฮือกสุดท้ายก็ขาดห่วง ร่างนั้นแน่นิ่งไปพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ยังคงค้างอยู่บนใบหน้า คณินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบด้วยความเดือดดาล เขาไม่ได้สนใจศพตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย แต่สายตาดุจพญาเหยี่ยวกลับหันขวับมามองรินรดที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านหลัง รังสีความน่ากลัวแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวแทบจะหยุดหายใจ "เฮีย... ริน..." หญิงสาวเอ่ยเสียงสั่น พยายามถอยหลังหนีเมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดด้วยความเร็ว คณินไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเธอแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง แรงปะทะทำให้ร่างบางเซถลาเข้าไปกระแทกกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและไออุ่นอันตราย กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของเขายิ่งทำให้รินรด.หายใจติดขัด "จริงอย่างที่มันพูดหรือเปล่า, ริน" เสียงกระซิบต่ำติดริมฝีปากดังขึ้นชิดใบหู ร้อนผ่าวแต่วาบหวามจนขนลุกซู่ แววตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความสงสัยระคนความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ยากจะควบคุม "เธอซ่อนอะไรไว้ในตัวฉัน... เอ๊ย... ในตัวเธอกันแน่" "รินไม่รู้... รินไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะคะ!" รินรดารีบปฏิเสธเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับข้องใจ มือเล็กพยายามดันแผงอกเขาออกแต่ก็ราวกับผลักกำแพงเหล็ก "โกหก!" คณินคำรามลั่น ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงทั้งหมด "ไม่มีใครกล้าเล่นตลกกับฉัน... ถ้าไม่มีคนหนุนหลัง และคนที่อยู่ใกล้ตัวฉันที่สุดก็คือเธอ, รินรดาร์!" ปลายนิ้วแกร่งละจากต้นแขน เลื่อนขึ้นมาบีบคางเรียวของเธอให้เงยขึ้นรับสัมผัส บังคับให้เธอต้องสบตากลืนกินความหวาดกลัวลงไป แรงบีบไม่ได้รุนแรงถึงกับเจ็บปวด แต่หนักหน่วงพอที่จะทำให้เธอดิ้นไม่หลุด สัมผัสหยาบกร้านแต่เร่าร้อนนี้สร้างความปั่นป่วนในท้องของหญิงสาวอย่างประหลาด ร่างกายของเธอทรยศต่อจิตใจอีกแล้ว มันร้อนรุ่มและอ่อนยวบลงทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา "เฮียคิดว่ารินร่วมมือกับพวกมันเหรอคะ..." รินรดากัดริมฝีปากแน่น กลั้นสะื้นไม่ให้ไหลออกมา ศักดิ์ศรีค้ำคอทำให้เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ขาจะแทบไม่มีแรงยืน "ถ้าเฮียไม่เชื่อใจริน... ทำไมไม่ฆ่ารินทิ้งซะเลยล่ะคะ!" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวับวาวด้วยประกายไฟแห่งความคลั่งไคล้ "ฆ่าเหรอ? หึ... มันง่ายเกินไปสำหรับคนอย่างเธอ, ริน" นิ้วโป้งหยาบกร้านเกลี่ยไล้ริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริกอย่างถือวิสาสะ สัมผัสรุนแรงแต่แฝงด้วยเสน่หาที่ร้อนแรงจนน่ากลัว "เธอเป็นของฉัน... ทุกตารางนิ้วบนร่างกายนี้ และความลับบ้าๆ นั่น... ฉันจะเป็นคนควานหามันออกมาเอง... ด้วยวิธีของฉัน" บรรยากาศในห้องใต้ดินอัดแน่นไปด้วยแรงปรารถนาอันมืดมนและอันตราย รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหวที่พร้อมจะร่วงหล่นลงไปในห้วงเหวแห่งตัณหาที่เขาขุดล่อไว้ ทว่า... ก่อนที่คณินจะได้พูดอะไรต่อ เสียงปรบมือเบาๆ แต่อัปลักษณ์ก้องกังวานก็ดังขึ้นจากความมืดมิดตรงทางลงบันได *แปะ... แปะ... แปะ...* ทั้งสองคนชะงัก คณินดึงรินรดามาหลบไว้ด้านหลังตามสัญชาตญาณนักล่า มืออีกข้างชักอาวุธปืนพกสีดำสนิทออกมาจากเอวอย่างรวดเร็ว พร้อมลั่นไกใส่ผู้มาเยือนได้ทุกเมื่อ เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด ชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดอย่างดี ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มใจดีราวกับผู้ใหญ่ใจบุญ แต่นัยน์ตากลับเย็นชาและเต็มไปด้วยความกระหายเลือด แววตาคู่นั้นจ้องมองมาที่คณินและรินรดาด้วยความสนุกสนาน "เก่งมาก...สมกับที่เป็นมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลคณิน" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้น พร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาในแสงไฟสลัว "น่าเสียดายนะ... ที่นายมาช้าไปก้าวเดียว" คณินหรี่ตาลงอย่างอันตราย นิ้วชี้แตะอยู่ที่ไกปืน "แกเป็นใคร... และต้องการอะไร" ชายคนนั้นยิ้มกว้างขึ้น เผยให้เห็นฟันขาวสะอาดที่ตัดกับความมืด "ฉันเหรอ... ฉันก็คือคนที่ส่ง 'ของขวัญ' ไปให้แกไงล่ะ, คุณคณิน... และตอนนี้... ถึงเวลาที่ฉันต้องมาทวงของสำคัญคืนจาก 'ผู้หญิง' ของแกแล้วล่ะ" รินรดาตัวชาวาเมื่อชายแปลกหน้าคนนั้นส่งสายตาพินิจพิเคราะห์มาที่เธอ ราวกับเธอนกน้อยที่อยู่ในกรงขังของเขา... และวินาทีนั้นเอง ที่ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวกว่าความตายกำลังจะถูกเปิดเผย โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในความมืดมิดด้วยกันนะคะ