การแข่งขันที่ร้อนระอุ

กลิ่นอายของโอโซนสังเคราะห์และไอความร้อนจากแผงระบายความร้อนระดับไฮendยังคงลอยอวลอยู่ในโพรงจมูก ทว่าความมืดมิดที่กลืนกินสติสัมปชัญญะไปเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแสงนีออนสีฟ้าอมม่วงที่กะพริบถี่รัวอยู่เบื้องหน้า เรย์กะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือละอองข้อมูลดิจิทัลนับล้านชิ้นที่กำลังลอยเคว้งคว้างราวกับหิ่งห้อยในห้วงอวกาศเสมือนจริง และสิ่งที่เด่นชัดที่สุดในวินาทีนี้คือสัมผัสอุ่นวาบที่ฝ่ามือ—เขากำลังกุมมือของรินไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว "ปล่อยก่อนเถอะค่ะ... มือฉันไม่ใช่คีย์บอร์ดที่คุณจะมากดล็อกรหัสผ่านไว้นะคะ" น้ำเสียงติดจะหอบเล็กน้อยแต่ยังคงความกวนประสาทที่เป็นเอกลักษณ์ดังขึ้น รินดึงมือของเธอกลับอย่างนุ่มนวล ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับกวาดมองไปรอบห้องโถงประเมินผลด้วยประกายความตื่นเต้นระคนท้าทาย แก้มเนียนใสมีร่องรอยของความเหนื่อยอ่อนจากการประมวลผลข้อมูลในด่านที่ผ่านมา แต่รอยยิ้มมุมปากของเธอกลับบอกชัดเจนว่าเธอกำลังสนุกกับเกมนี้เสียยิ่งกว่าอะไร เรย์รีบชักมือกลับราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต เขาซ่อนฝ่ามือที่ยังหลงเหลือสัมผัสอุ่นละมุนนั้นไว้ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตอย่างเก้ๆ กังๆ สมองส่วนตรรกะพยายามประมวลผลสถานการณ์ปัจจุบันเพื่อกลบเกลื่อนความรัญจวนใจที่แล่นริ้วขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล "ผม... ผมแค่ป้องกันไม่ให้คุณพลัดหลงไปกับสตรีมข้อมูลความหนาแน่นสูงเมื่อครู่นต่างหากครับ—เอ๊ย... ต่างหากค่ะ มันเป็นไปตามโปรโตคอลความปลอดภัยของระบบ ไม่ได้มีเจตนาอื่นแอบแฝงทั้งสิ้น" รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งแก้วท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด "ค่ะ เชื่อตายล่ะค่ะ เรย์นี่มีเหตุผลมารองรับความลนลานของตัวเองได้ตลอดเวลาจริงๆ นะคะ" บรรยากาศรอบตัวพวกเขาคือพื้นที่โล่งกว้างของห้องทดลองเสมือนจริงเฟสที่สอง หน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์ตรงกลางห้องกำลังฉายกราฟแสดงสถานะและคะแนนรวมของโปรเจกต์ 'Heart-Sync Algorithm' รอบคัดเลือกครั้งที่หนึ่ง และตัวเลขที่ปรากฏอยู่บนนั้นก็ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึกลงทันที *ทีม Alpha (เรย์ & ริน): 94.82 คะแนน* *ทีม Omega (กันต์ & ทีมงาน): 94.79 คะแนน* ผลต่างเพียงแค่ 0.03 คะแนน! คะแนนที่สูสีชนิดที่เรียกว่าหายใจรดต้นคอ และมันคือเครื่องพิสูจน์ว่าตรรกะอันแม่นยำของเรย์กับสัญชาตญาณอันดิบสดของรินสามารถหลอมรวมกันจนสร้างผลลัพธ์ที่น่าทึ่งออกมาได้จริงๆ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นหลักฐานที่ตอกย้ำว่าช่องว่างระหว่างพวกเขากับคู่แข่งนั้นบางเบาเสียจนแทบมองไม่เห็น "หึ... สูสีกันจนน่าหมั่นไส้เลยว่าไหมล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของเสาเซิร์ฟเวอร์โฮโลแกรม กันต์ก้าวออกมาจากเงาสลัว รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากและแววตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานยังคงสร้างความอึดอัดให้เรย์ได้เสมอ อดีตเพื่อนสนิทที่ผันตัวมาเป็นคู่แข่งคนสำคัญกวาดสายตามองหน้าจอคะแนนด้วยท่าทีสบายๆ ทว่าแฝงไว้ด้วยความดุดันราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ "น่าตกใจเหมือนกันนะเรย์ นายที่เอาแต่พึ่งพาโค้ดบล็อกแข็งกระด้าง กลับรอดตายมาได้เพราะความรู้สึกเพ้อฝันของผู้หญิงคนนี้เนี่ยนะ?" กันต์ปรายตามองรินแวบหนึ่งด้วยความดูแคลน ก่อนจะหันมาสบตาเรย์ตรงๆ "แต่ก็นั่นแหละ... คะแนนแค่เศษเสี้ยวทศวรรษแบบนี้ มันวัดอะไรไม่ได้หรอก รอบคัดเลือกครั้งที่สองที่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้ต่างหาก คือของจริงที่จะชี้วัดว่าใครคือผู้ชนะตัวจริง" เรย์ขบกรามแน่น สัญชาตญาณการป้องกันตัวทำงานทันที ความทรงจำเก่าๆ สมัยที่เขาเคยถูกกันต์หัวเราะเยาะในโปรเจกต์ประกวดระดับมหาวิทยาลัยผุดวาบขึ้นมาในหัว ตอกย้ำปมด้อยเรื่องการแสดงออกและความกลัวที่จะพ่ายแพ้จนฝ่ามือชื้นเหงื่อ เขากำหมัดแน่นในกระเป๋าจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ ทว่า ก่อนที่เรย์จะทันได้เปล่งวาจาโต้ตอบใดๆ ออกไปตามหลักการและเหตุผล รินกลับก้าวเท้าขึ้นมาขนาบข้างเขาอย่างมั่นคง ไหล่บางของเธอแตะเบาๆ ที่แขนของเขา แรงสัมผัสเพียงน้อยนิดนั้นกลับอัดแน่นด้วยกระแสความมั่นใจที่ส่งผ่านความอบอุ่นมาให้ เรย์ชะงัก หันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่เชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย "การพึ่งพาความรู้สึกไม่ได้แปลว่าเพ้อฝันหรอกนะคะคุณกันต์..." รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่นุ่มนวล ทว่าทรงพลังจนสามารถสะกดให้บรรยากาศรอบข้างเงียบงันลงได้ทันที เธอมองตรงไปยังอดีตเพื่อนสนิทของเรย์ด้วยแววตาที่ไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย "เพราะในขณะที่พวกคุณมุ่งมั่นแต่จะคำนวณหาคำตอบที่ถูกต้องที่สุดตามสูตรสำเร็จ พวกเรากลับกำลังสร้างหัวใจให้กับอัลกอริทึมต่างหากล่ะคะ และนั่นคือสิ่งที่ชุดข้อมูลไร้ชีวิตชีวาของคุณไม่มีวันประมวลผลออกมาได้" กันต์หรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้ากระตุกวูบ ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอนเล็กน้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์สาวติสต์ของริน "ปากเก่งดีนี่... งั้นก็คอยดูก็แล้วกัน ว่าหัวใจที่เว่าถึงเนี่ย มันจะแหลกสละเป็นจุลตอนที่เจอกับ 'ระบบทดสอบความจริง' ในรอบถัดไปหรือเปล่า!" สิ้นคำประกาศกร้าว เสียงสัญญาณเตือนภัยโทนต่ำก็ดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องโถงเสมือนจริง แสงไฟนีออนสีฟ้าอมม่วงเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบวับวาบเพื่อส่งสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤต พื้นเบื้องล่างสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับเครื่องจักรกลขนาดมหึมาใต้พื้นพิภพกำลังตื่นจากการหลับใหล หน้าจอโฮโลแกรมตรงกลางห้องดับวูบลงไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างระบบสีดำสนิทที่มีข้อความตัวอักษรสีแดงเลือดนกปรากฏขึ้นทีละบรรทัดด้วยความเร็วสูง *System Notification: Warning!* *Detected unauthorized anomaly in core sector.* *Initiating Phase 2: 'The Labyrinth of Mirror' Protocol.* เรย์เบิกตากว้างเมื่อกวาดสายตาอ่านโค้ดคำสั่งที่กำลังรันอยู่เบื้องหน้า มันไม่ใช่โปรแกรมจำลองสถานการณ์ทั่วไป แต่มันคือระบบทดสอบระดับสูงที่ถูกปิดตายมานานนับทศวรรษ—และข้อความแจ้งเตือนบรรทัดสุดท้ายที่เด้งขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระดับ SSS ก็ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม *Alert: User 'Beta-01' has overridden the system. The entity known as 'Null-Pointer' has awakened.* ร่างเงาดำทึบขนาดมหึมาปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าใจกลางห้องโถง มันไม่มีรูปร่างที่แน่นอน ดวงตาสีแดงฉานนับร้อยดวงลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกันในความมืด และเป้าหมายแรกที่มันหันมาจ้องมองด้วยรังสีอำมหิต ก็คือจุดที่เรย์และรินยืนอยู่พอดี! หวังว่ารี้ด,รี้ดจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!