คำสารภาพในสายฝน

"นายกำลังโกหกตัวเองอยู่หรือเปล่า เรย์?" เสียงของรินดังแทรกผ่านเสียงฟ้าร้องที่คำรามอยู่ไกลๆ เธอไม่ได้มองหน้าเขา แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่หน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายกราฟความสัมพันธ์อันซับซ้อนของโปรเจกต์ 'Heart-Sync' ซึ่งตอนนี้มันกำลังรวนเรอย่างหนักเพราะค่าความแปรปรวนในใจของพวกเขาทั้งคู่ เรย์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์โค้ดแก้ไขอัลกอริทึม เขาไม่ได้หันไปมองเธอ แต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสกลับสั่นไหวเล็กน้อย ตรรกะทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีพังทลายลงในวินาทีที่เธอถามคำถามนั้น "อัลกอริทึมไม่เคยโกหก มันทำงานตามข้อมูลที่ป้อนเข้าไป" เขาตอบเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าหัวใจจะเต้นแรงจนเกือบหลุดออกมานอกอก "ที่กราฟมันแกว่ง เพราะริน... เพราะเธอใส่อารมณ์ลงไปในพารามิเตอร์มากเกินไป" "อารมณ์คือสิ่งที่ทำให้คนเรามีชีวิต ไม่ใช่หุ่นยนต์ที่เดินตามรหัส!" รินหันขวับมาเผชิญหน้ากับเขา เส้นผมที่เปียกชื้นจากละอองฝนที่สาดเข้ามาในศาลาพักใจกลางสวนสาธารณะลู่ลงปรกใบหน้าสวยเก๋นั่น เธอขยับเข้ามาใกล้จนเรย์ได้กลิ่นไอฝนจางๆ ผสมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวของเธอ สายฝนเริ่มโปรยปรายหนักขึ้นเรื่อยๆ เปลี่ยนจากละอองเป็นม่านน้ำสีเทาที่ตัดขาดพวกเขาออกจากโลกภายนอก เรย์มองใบหน้าของรินที่สะท้อนกับแสงไฟจากหน้าจอ—ความมุ่งมั่น ความอ่อนล้า และความคาดหวังที่เขารู้ดีว่ามันคืออะไร "ถ้าอัลกอริทึมวัดผลได้ทุกอย่าง" รินกระซิบ น้ำเสียงอ่อนลงจนเกือบจะเป็นการเว้าวอน "งั้นบอกฉันมาสิ... ว่าทำไมค่า 'ความพึงพอใจ' ของนายถึงพุ่งสูงถึงขีดสุดทุกครั้งที่ฉันอยู่ใกล้? นั่นไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบใช่ไหม?" เรย์กำหมัดแน่นใต้โต๊ะ เขามีคำตอบที่สมบูรณ์แบบอยู่ในหัว ตรรกะทางวิทยาศาสตร์สามารถอธิบายได้ว่ามันคือการหลั่งของสารเคมีในสมอง คือปฏิกิริยาตอบสนองทางชีวภาพ แต่ในวินาทีที่เขาสบตากับดวงตาคู่สวยนั้น คำพูดเหล่านั้นกลับจุกอยู่ที่ลำคอ เขากำลังจะพูดออกไปแล้ว... 'ฉันไม่ได้แค่พึงพอใจ แต่มันคือความรัก' ประโยคที่เขาซ่อนไว้หลังรหัสผ่านความปลอดภัยอันแน่นหนามาตลอดกำลังจะถูกปลดล็อก ทว่า... ภาพของกันต์ที่ปรากฏขึ้นในหัวก็ฉุดรั้งเขาไว้ กันต์ที่เคยเป็นเพื่อนสนิทที่สุด คนที่คอยตอกย้ำว่าเขาเป็นได้แค่คนไร้น้ำยาที่เอาแต่พึ่งพาตัวเลข คนที่ประกาศก้องว่าจะคว้าทุกอย่างที่เรย์มีไปครอง รวมถึงรินด้วย *ถ้าฉันพูดออกไป แล้วทุกอย่างพังล่ะ? ถ้าความสัมพันธ์นี้ไม่ใช่แค่สมการที่แก้ได้ แต่เป็นระเบิดเวลาที่รอวันทำลายรินล่ะ?* "มันก็แค่... บั๊กของระบบน่ะ" เรย์เค้นเสียงตอบ มือของเขาเอื้อมไปปิดหน้าจอโฮโลแกรมด้วยท่าทางที่ดูเย็นชาเกินจริง "ฉันแค่ต้องแก้ไขบั๊กนี้ เดี๋ยวทุกอย่างก็จะกลับมาปกติ" รินชะงักไป ดวงตาของเธอฉายแววเจ็บปวดที่ซ่อนไม่มิด เธอเม้มปากแน่นก่อนจะหัวเราะเบาๆ ซึ่งมันฟังดูบาดลึกยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่า "นั่นสินะ... ฉันก็ถามอะไรโง่ๆ" รินหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไปเผชิญกับสายฝน เรย์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า ความกลัวที่จะสูญเสียเธอไปตลอดกาลบีบคั้นหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก ในจังหวะที่รินก้าวพ้นชายคาศาลาไปเพียงก้าวเดียว เรย์ก็ตัดสินใจคว้าข้อมือเธอไว้โดยสัญชาตญาณ "ริน... เดี๋ยว!" เขารั้งเธอไว้แน่น รินหยุดกึกแต่ไม่ได้หันกลับมา แผ่นหลังของเธอสั่นเทาเล็กน้อย เรย์อ้าปากค้าง ลมหายใจขาดห้วง เขากำลังจะพูด... กำลังจะสารภาพทุกอย่างให้จบสิ้นในสายฝนนี้ แต่ก่อนที่คำสารภาพนั้นจะหลุดจากปาก เสียงแจ้งเตือนลึกลับที่ไม่ได้มาจากระบบของโปรเจกต์ 'Heart-Sync' ก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเขา—ไม่ใช่แค่ในหูฟัง แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นในระดับจิตสำนึก *[คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ระบบภายนอก' - ความทรงจำที่ถูกล็อคกำลังจะถูกบังคับให้แสดงผล]* *[ภารกิจระดับ SSS: ค้นหาความจริงเบื้องหลังความสัมพันธ์ที่แท้จริงของคุณและริน ก่อนที่ฐานข้อมูลในใจจะถูกลบถาวร]* เรย์ตัวแข็งทื่อ เมื่อหน้าจอสีเลือดปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาพร้อมข้อความที่ทำเอาลมหายใจสะดุด *ผู้บงการที่แท้จริง: กันต์ กำลังเข้าถึงระดับการควบคุมใจของผู้ใช้ 'ริน' ภายใน 30 วินาที...* "เรย์? นายจะพูดอะไร?" รินหันกลับมามองเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความตัดพ้ออีกแล้ว แต่มันกลับว่างเปล่าเหมือนหุ่นยนต์ที่รอคำสั่ง และมือที่เรย์จับอยู่เริ่มเย็นเยียบขึ้นเรื่อยๆ จนน่ากลัว รี้ดเดอร์คะ... ตอนนี้ความรู้สึกของเรย์ติดอยู่ในกับดักที่คาดไม่ถึงแล้วค่ะ อย่าเพิ่งหนีไปไหนนะคะ ตอนหน้าคือจุดเปลี่ยนสำคัญที่จะทำให้ทุกคนต้องอึ้ง! ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดนะคะ รักนะคะทุกคน!