ภาพฝันที่ไม่มีอยู่จริง

ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วของเรย์ไม่ได้ไหลผ่านแค่ผิวสัมผัส แต่มันแทรกซึมลึกเข้าไปในกระแสเลือดราวกับสารทำความเย็นเหลวที่ถูกฉีดเข้าสู่ระบบประสาทของริน ดวงตาของเขา—ดวงตาคู่ที่เคยฉายแววความอัจฉริยะ ความลังเล และบางครั้งก็มีความอบอุ่นซ่อนอยู่—ยามนี้กลับสะท้อนภาพเงาของเธอด้วยความนิ่งสนิท ไร้ซึ่งประกายแสงแห่งชีวิต ราวกับเลนส์กล้องวงจรปิดที่กำลังบันทึกภาพนิ่งโดยปราศจากความรู้สึกนึกคิด "เรย์... นายกำลังทำอะไรอยู่" รินถามซ้ำ น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อย ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความตื่นตระหนกที่เกิดจากการตระหนักรู้บางอย่างที่น่าขนพองสยองเกล้า ระบบตรรกะและอัลกอริทึมที่เรย์ใช้ขับเคลื่อนชีวิตของเขาตลอดมา กำลังขยายขอบเขตเข้ามาครอบงำความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนหรือเปล่า? หรือว่าตัวตนของเธอในสายตาของชายหนุ่มผู้นี้ เป็นเพียงแค่ตัวแปรชุดหนึ่งในโปรแกรมที่เขาเขียนขึ้นเพื่อคำนวณความเป็นไปได้ของความรัก? เรย์ยังคงนิ่งเงียบ อุณหภูมิรอบตัวพวกเขาลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ แม้ว่าภายนอกคาเฟ่สไตล์มินิมอลแห่งนี้ แสงไฟนีออนของเมืองใหญ่จะยังคงสาดส่องอย่างมีชีวิตชีวา แต่โลกภายในรัศมีวงแขนของเรย์กลับกลายเป็นห้องทดลองที่ไร้อากาศหายใจ "ฉันกำลังรวบรวมข้อมูล" ในที่สุดเสียงทุ้มต่ำก็เอ่ยขึ้น มันราบเรียบ ไร้ซึ่งน้ำเสียงขึ้นลงแบบมนุษย์ทั่วไป "ริน... ทุกปฏิสัมพันธ์ระหว่างเราตั้งแต่เดือนแรก จนถึงเหตุการณ์ที่ห้องสมุดเมื่อวานซืน มีอัตราความสอดคล้องกับสมมติฐานทางจิตวิทยาอยู่ที่ร้อยละ 94.2 ข้อมูลนี้แม่นยำพอที่จะยืนยันได้ว่า..." "พอที!" รินสะบัดมือหลุดจากการเกาะกุม เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับเพิ่งถูกผลักตกจากหน้าผาความรู้สึก ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก "นายกำลังคำนวณฉันเหรอ เรย์? นายมองฉันเป็นอะไร แค่เคสศึกษาในโปรเจกต์อัลกอริทึมงี่เง่าของนายอย่างนั้นเหรอ!" "มันไม่ใช่แค่งานวิจัยนะริน" เรย์ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาของเขากระพริบช้าๆ คล้ายหน่วยประมวลผลที่กำลังรีเฟรชข้อมูลชุดใหญ่ "แต่มันคือวิธีเดียวที่ฉันจะเข้าใจความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะประมวลผลได้ด้วยสมอง... ฉันแค่ต้องการความแน่นอน" "ความแน่นอน?" รินแค่นหัวเราะออกมาด้วยความขมขื่น หยดน้ำใสๆ เอ่อคลอที่หน่วยตาแต่มันไม่ยอมร่วงหล่น "ความรักมันไม่มีสูตรสำเร็จหรอกนะเรย์ นายเอาแต่ซ่อนตัวอยู่หลังตัวเลขและโค้ดโปรแกรม เพราะนายกลัวความผิดพลาด กลัวว่าถ้าปล่อยให้ตัวเองรู้สึกจริงๆ แล้วจะเจ็บปวดเหมือนในอดีต นายเลยสร้างฉันขึ้นมาในหัว... เป็นคนรักในอุดมคติที่ต้องทำตามฟังก์ชันที่นายตั้งไว้" คำพูดนั้นราวกับมีดคมที่กรีดลงบนเกราะป้องกันอันแน่นหนาของเรย์ ร่างกายของชายหนุ่มชะงักกง คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ระบบตรรกะในหัวของเขาเริ่มรวนเมื่อเผชิญหน้ากับปฏิกิริยาทางอารมณ์ที่อยู่นอกเหนือฟังก์ชันการคาดการณ์ ในขณะเดียวกัน ความทรงจำเกี่ยวกับกันต์ก็ผุดขึ้นมาในหัวของริน—คำเตือนของอดีตเพื่อนสนิทเรย์ที่เคยบอกว่า *"เรย์ไม่ได้มองเห็นเธอในแบบที่เธอเป็นหรอกริน เขากำลังมองหาโปรแกรมซ่อมแซมปมในอดีตต่างหาก"* ภาพฝันที่เธอเคยคิดว่ามันคืองفةเริ่มต้นของความสัมพันธ์อันงดงาม ค่อยๆ แตกสลายลงทีละน้อย กลายเป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นจากความเปราะบางของเรย์เอง เธอเป็นเพียงข้อมูลชุดหนึ่งที่ถูกป้อนเข้าไป เพื่อทดสอบว่าหัวใจของเรย์จะยอมเปิดรับความผิดพลาดได้หรือไม่ หากข้อมูลนั้นเกิดความเสียหายขึ้นมาจริงๆ "ถ้านายต้องการแค่ความแน่นอน นายก็ควรไปหาโปรแกรมหุ่นยนต์สักตัวมาอยู่ข้างๆ ตั้งแต่แรกสิเรย์" รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในน้ำเสียง "ไม่ใช่ฉัน... ศิลปินงี่เง่าที่ใช้แต่อารมณ์และความรู้สึกคนนี้" เธอกำหมัดแน่น หันหลังให้เขาทันทีโดยไม่รอฟังคำแก้ตัวใดๆ เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบกับพื้นกระเบื้องดังเป็นจังหวะเร่งรีบ ท่ามกลางสายตาของลูกค้าในร้านที่เริ่มหันมามองความผิดปกติของพวกเขาทั้งคู่ รินก้าวเดินออกมาสู่ถนนยามค่ำคืน ลมหนาวพัดปะทะใบหน้าจนชาไปหมด แต่ความเย็นภายนอกยังเทียบไม่ได้กับความว่างเปล่าในช่องอก หัวใจของเธอเต้นระส่ำด้วยความโกรธปนความน้อยใจ ภาพฝันที่เคยคิดว่ามันหวานชื่น บัดนี้กลับกลายเป็นภาพสะท้อนของความโดดเดี่ยวที่ชัดเจนที่สุด เธอยืนรอสัญญาณไฟข้ามถนน ปล่อยให้น้ำตาหยดแรกไหลอาบแก้มเงียบๆ ท่ามกลางแสงไฟสีแดงและเขียวที่กะพริบสลับกันไปมาในความมืด ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อโค้ทดังขึ้นท่ามกลางเสียงจอแจของเมืองใหญ่ รินหยิบมันขึ้นมาด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทา คิดว่าอาจเป็นข้อความขนาดยาวจากเรย์ที่พยายามอธิบายด้วยเหตุผลตรรกะเดิมๆ อีกครั้ง ทว่า หน้าจอแสดงผลกลับไม่ใช่ชื่อของเรย์ และไม่ใช่ข้อความจากโปรแกรมอัลกอริทึมใดๆ ทั้งสิ้น มันคือหน้าต่างแจ้งเตือนจากระบบนิรภัยส่วนกลางของมหาวิทยาลัย ที่ถูกส่งตรงมายังไอดีของเธอ พร้อมกับภาพถ่ายระยะประชิดของบุคคลปริศนาในชุดฮู้ดสีดำยืนอยู่หน้าสตูดิโอศิลปะของเธอเองในยามวิกาล... และข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาลมหายใจของเธอดับวูบลงทันที: *[คำเตือนระบบความปลอดภัย: ตรวจพบการเข้าถึงไฟล์ข้อมูลโครงงานลับ "โปรเจกต์มินotaur" จาก IP Address ภายนอก โดยผู้มีสิทธิ์เข้าถึงระดับสูงสุดคือ... กันต์]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความรู้สึกที่ซับซ้อนของรินและเรย์ในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!