เบาะแสปริศนา

แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดกระทบกรอบแว่นหนาเตอะของเรย์ จนเกิดเงาสะท้อนทอดทับลงบนสันจมูกคมสัน นิ้วเรียวยาวชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์คีย์บอร์ด ท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกกรีดร้องด้วยเสียงสั่นเตือนของสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดบนโต๊ะทำงาน ชื่อบนหน้าจอไม่ได้แสดงสถานะสายเรียกเข้าธรรมดา แต่เป็นรหัสเข้ารหัสลับระดับสองชั้นที่เชื่อมตรงมาจากเซิร์ฟเวอร์หลักของคณะวิศวกรรมศาสตร์ *“ศาสตราจารย์ธนา”* เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ในหัวประมวลผลความน่าจะเป็นนับพันรูปแบบภายในเสี้ยววินาที งานศิลป์ดิจิทัลชิ้นเอกของรินที่ใช้เวลาสร้างสรรค์ร่วมกันแรมเดือนถูกแฮกและทำลายจนพินาศย่อยยับเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน และการที่อาจารย์ที่ปรึกษาติดต่อมากลางดึกเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน "รับสิคะเรย์..." เสียงกระซิบแผ่วเบาของรินดังขึ้นจากมุมห้อง เธอสวมเสื้อฮู้ดตัวโคร่ง กอดอกแน่นด้วยความหนาวเหน็บที่ไม่ได้มาจากสภาพอากาศ แต่มาจากความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจ ศิลปินสาวมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าเคร่งเครียดของชายหนุ่ม ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแวววิตกกังวลอย่างปิดไม่มิด เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปลายนิ้วแตะหน้าจอรับสายแล้วกดเปิด speaker โฟกัสทุกประสาทสัมผัสไปยังเสียงปลายสาย "ผมหวังว่าคุณคงยังไม่นอนนะ เรย์" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของศาสตราจารย์ธนาดังลอดออกมา พร้อมเสียงกระดาษพลิกดังแซรก "ไฟล์บันทึก Log ของระบบความปลอดภัยในห้องจัดแสดงถูกดึงออกไปหมดแล้ว... แต่ระบบตรวจจับเส้นทางข้อมูล (Data Trace) ของผมพบร่องรอยที่น่าสนใจ ไอพีแอดเดรสที่ใช้คำสั่งรันไวรัสดึงข้อมูลออกไป ถูกส่งมาจากพอร์ตเชื่อมต่อในโซนแล็บวิจัยส่วนตัว" เรย์ขมวดคิ้วแน่น สมองส่วนตรรกะเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว "แล็บวิจัยส่วนตัว... หมายถึงเขตหวงห้ามของภาควิชาเทคโนโลยีขั้นสูงหรือครับ—เอ้ย... ค่ะ!" เขาเผลอหลุดปากแก้คำสรรพนามในใจแทบไม่ทันเมื่อหันไปสบตากับรินที่ส่งค้อนวงใหญ่มาให้ "ถูกต้อง" ศาสตราจารย์ธนาตอบกลับทันควันโดยไม่ติดใจ "และที่แย่ไปกว่านั้น คีย์การ์ดที่ใช้สิทธิ์เข้าถึงโซนนั้นในเวลาเกิดเหตุ เป็นชื่อของ... กันต์" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางห้องทำงาน รินถึงกับอุทานออกมาเบาๆ มือบางยกขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ ขณะที่เรย์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ กันต์... อดีตเพื่อนสนิทที่เคยร่วมหัวจมท้ายกันมานานนับปี ก่อนที่เส้นทางชีวิตและทัศนคติจะพาให้ทั้งคู่กลายเป็นคู่แข่งคนสำคัญในโปรเจกต์ทุนวิจัยระดับประเทศ แม้เรย์จะรู้ว่ากันต์มีความทะเยอทะยานสูงและยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งชัยชนะ แต่การลงมือทำลายผลงานศิลปะที่เป็นจิตวิญญาณของริน เพื่อดิสเครดิตเขาในฐานะหัวหน้าทีม... มันเกินกว่าขอบเขตของคำว่าการแข่งขันไปไกลโขแล้ว "คุณแน่ใจแค่ไหนครับ—ค่ะ ศาสตราจารย์?" เรย์เน้นเสียงหนักแน่น พยายามรักษาความนิ่งของน้ำเสียงไว้ใต้ความโกรธที่กำลังปะทุในอก "ระบบล็อกอินอาจถูกปลอมแปลงได้ ลายเซ็นดิจิทัล (Digital Signature) สามารถถูกสวมรอยด้วยสคริปต์ขั้นสูง" "ฉันรู้ว่าคุณกับกันต์มีอดีตที่ซับซ้อน เรย์" น้ำเสียงของอาจารย์อ่อนลงเล็กน้อย เจือความเหนื่อยหน่าย "แต่หลักฐานชิ้นนี้ไม่ได้มีแค่ร่องรอยไอพี มันยังมี 'โค้ดลายเซ็น' เฉพาะตัวที่ฝังอยู่ในไฟล์ขยะหลังการโจมตี โค้ดชุดนั้น... มีสไตล์การเขียนฟังก์ชันแบบเดียวกับอัลกอริทึมที่คุณและกันต์เคยร่วมกันพัฒนาเมื่อสมัยปีสอง" คำพูดนั้นทำให้เรย์รู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่ห้วงเหว ความทรงจำสีเทาในอดีตไหลย้อนกลับมา โค้ดชิ้นนั้น... โค้ดที่เขาเป็นคนออกแบบโครงสร้างหลัก ส่วนกันต์เป็นคนเขียนฟังก์ชันย่อย มันคือร่องรอยทางดิจิทัลที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าผู้ลงมือต้องมีความเข้าใจในตรรกะของเขาอย่างถ่องแท้ "เราต้องไปที่แล็บเดี๋ยวนี้ค่ะ" รินกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว ดวงตาคู่งามที่มักมองโลกผ่านความรู้สึกและศิลปะ บัดนี้กลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความมุ่งมั่น เธอหยิบกระเป๋าเป้คู่ใจขึ้นมาสะพาย "ถ้าหลักฐานทั้งหมดอยู่ที่นั่น เราปล่อยให้มันถูกทำลายหรือถูกโยนความผิดให้คนอื่นไม่ได้เด็ดขาด" เรย์หันไปมองหญิงสาว แววตาของเธอไม่มีความกลัวเหลืออยู่เลย มีเพียงความเชื่อมั่นในตัวเขา—ความเชื่อมั่นที่อยู่นเหนือตรรกะและเหตุผลทางคณิตศาสตร์ใดๆ ในโลก ชายหนุ่มพยักหน้ารับช้าๆ ความกลัวการเผชิญหน้าและการแสดงออกที่เคยฝังรากลึกในใจถูกแทนที่ด้วยความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ เขาปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ คว้าเสื้อแจ็คเก็ตตัวเก่งมาสวม แล้วเอื้อมมือไปกุมมือเรียวของรินไว้แน่น ไออุ่นจากฝ่ามือของเธอส่งผ่านมาถึงปลายนิ้ว ช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บในใจให้จางหายไป "ไปกันค่ะ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงกว่าทุกครั้ง ทั้งคู่ออกเดินทางฝ่าความมืดของยามวิกาล มุ่งหน้าสู่ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน บรรยากาศรอบกายวังเวงจนได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าและเสียงหัวใจที่เต้นรำไปพร้อมกับความตื่นเต้นเร้าใจ เมื่อมาถึงหน้าประตูทางเข้าโซนแล็บวิจัยส่วนตัว เรย์หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเพื่อสแกนคีย์การ์ดดิจิทัลที่ศาสตราจารย์ธนาเพิ่งส่งสิทธิ์ชั่วคราวมาให้ แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วจะทันได้แตะลงบนหน้าจอเซนเซอร์ หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเขากลับดับวูบลงสนิท พร้อมกับไฟฉุกเฉินสีแดงทั่วทั้งโถงทางเดินที่กะพริบถี่รัว และเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังสนั่นหวั่นไหว *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* พร้อมกันนั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือของรินที่ถืออยู่ก็สว่างวาบขึ้นมาเองอัตโนมัติ ข้อความจากเบอร์ปริศนาไร้ชื่อปรากฏขึ้นเด่นชัดบนหน้าจอ ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุม *[ระบบตรวจพบการบุกรุก: คุณได้เดินเข้าสู่ 'กับดัก' ที่สมบูรณ์แบบแล้ว... เรย์ และหากคุณหันกลับไปมองด้านหลังตอนนี้ สิ่งที่รออยู่ไม่ใช่ทางออก แต่คือจุดจบของทุกความลับ]* ขอบคุณมากๆ นะคะที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นไปกับเรย์และรินในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!