ความจริงที่เจ็บปวด

เสียงรัวแป้นพิมพ์ของเรย์ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องเซิร์ฟเวอร์ที่มืดสนิท มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอมอนิเตอร์สามจอที่สาดกระทบใบหน้าเคร่งเครียดของเขา ข้อความเตือนสีแดงฉานจากบรรทัดก่อนหน้ายังคงค้างเติ่งอยู่บนจอหลัก มันไม่ใช่แค่รหัสผ่านที่ผิดพลาด แต่มันคือกับดักเชิงตรรกะที่ถูกวางไว้ต้อนเขาให้จนมุมอย่างเลือดเย็น *[ระบบตรวจพบการบุกรุก: คุณได้เดินเข้าสู่ 'กับดัก' ที่สมบูรณ์แบบแล้ว... เรย์ และหากคุณหันกลับไปมองด้านหลังตอนนี้ สิ่งที่รออยู่ไม่ใช่ทางออก แต่คือจุดจบของทุกความลับ]* เรย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นเทาของปลายนิ้ว สมองของเขาประมวลผลด้วยความเร็วสูงเพื่อหาช่องโหว่ในระบบป้องกันที่เพิ่งถูกปิดตาย แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไม่ใช่ความกลัวที่จะพ่ายแพ้ต่อโค้ดอัจฉริยะเบื้องหน้า หากแต่เป็นกลิ่นกาแฟจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก—กลิ่นอโรมาคาเฟอีนแบบเดียวกับที่รินชงให้เขาดื่มเสมอเวลาที่เธอนั่งทำงานดึกดื่นด้วยกันในห้องนี้ "ริน..." พึมพำกับความเงียบงัน เรย์ค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับไปเผชิญหน้ากับความมืดด้านหลัง ที่มุมห้อง ตรงโต๊ะทำงานตัวเล็กๆ ที่มักจะเต็มไปด้วยพู่กันและหลอดสี ร่างเพรียวบางของหญิงสาวกำลังยืนนิ่งสนิท แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างบานเกล็ดทาบทับลงบนเรือนผมสีน้ำเข้มของเธอ รินไม่ได้ถือพู่กันในมืออย่างเคย แต่กลับเป็นแท็บเล็ตควบคุมส่วนกลางที่เชื่อมต่อตรงเข้ากับเซิร์ฟเวอร์หลักของโปรเจกต์ ซึ่งเป็นสิทธิ์ระดับแอดมินที่ควรจะมีเพียงแค่เขากับเธอเท่านั้นที่เข้าถึงได้ "เธอ... ทำไมล่ะ ริน?" เสียงของเรย์แหบพร่า ตรรกะและเหตุผลนับร้อยที่เขาเคยเชื่อมั่นพังทลายลงในเสี้ยววินาที รินค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยฉายแววสดใสและมองโลกผ่านอารมณ์ศิลปินในยามปกติ บัดนี้กลับว่างเปล่า เย็นชา และเต็มไปด้วยความลับที่เธอซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มอบอุ่นมาตลอดหลายเดือน รอยยิ้มที่เรย์เคยคิดว่าเป็นอัลกอริทึมแห่งความสุขที่แม่นยำที่สุดในชีวิตของเขา "นายฉลาดเกินไปนะ เรย์" เสียงของรินนุ่มนวล แต่บาดลึกราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำตาล "นายพยายามคำนวณทุกอย่าง หาความสัมพันธ์ของตัวเลข ค้นหาข้อผิดพลาดในระบบ... แต่นายกลับมองข้ามตัวแปรที่ง่ายที่สุดไป" "ตัวแปรอะไร? เธอขายข้อมูลโปรเจกต์ให้กันต์อย่างนั้นเหรอ? ทำไมริน... ทั้งที่เรา..." เรย์พยายามก้าวเข้าไปหาเธอ แต่หน้าจอตรงหน้ากลับส่งเสียงแจ้งเตือนแหลมสูงขึ้น พร้อมกับล็อกประตูห้องอัตโนมัติจนเกิดเสียงคลิกหนักหน่วง รินส่ายหัวเบาๆ เส้นผมยาวสลวยไหวตามแรงขยับ "กันต์เป็นแค่เครื่องมือ... นายคิดจริงๆ หรือว่าคนอย่างกันต์จะมีความสามารถพอที่จะเจาะระบบความปลอดภัยระดับสตรีมมิ่งหัวใจของพวกเราได้เอง? เขาเป็นแค่เด็กเกเรที่อยากเอาชนะนายด้วยอีโก้โง่ๆ แต่คนที่ออกแบบโครงสร้างแบ็กดอร์ทั้งหมดนี้ตั้งแต่แรก... คือฉันต่างหากล่ะ เรย์" ความจริงข้อนั้นกระแทกเข้าใส่หน้าอกของเรย์อย่างจังจนเขาเซถอยหลังไปชนขอบโต๊ะทำงาน โค้ดทุกบรรทัดที่เขาเคยเขียนร่วมกับริน แผนผังตรรกะที่เขาคิดว่ามันสมบูรณ์แบบ บัดนี้กลับกลายเป็นร่องรอยหลักฐานที่ชี้ตรงมายังหญิงสาวที่เขารู้สึกผูกพันมากที่สุด "เพื่ออะไรกัน..." เรย์เค้นเสียงถาม ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธในอดีตที่เขาฝังมันไว้ลึกสุดขอบของความทรงจำถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกที่ว่าตัวเองไม่คู่ควรกับการถูกเลือกกำลังกัดกินหัวใจ "ทำไมเธอต้องทำลายโปรเจกต์ที่เราทุ่มเทด้วยกันมาตลอด..." "เพราะบางครั้ง ความสัมพันธ์มันวัดผลด้วยข้อมูลไม่ได้ยังไงล่ะ เรย์" รินก้าวเข้าไปใกล้แสงไฟจากหน้าจอมอนิเตอร์ ใบหน้าของเธอสะท้อนความเศร้าสร้อยวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาเรียบเฉย "นายเชื่อในระบบ นายเชื่อว่าถ้าใส่ตัวแปรที่ถูกต้อง ผลลัพธ์จะต้องออกมาสมบูรณ์แบบเสมอ แต่นายไม่เคยเข้าใจเลยว่า มนุษย์เราไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยอัลกอริทึม นายเอาแต่ขังตัวเองไว้ในกรอบตรรกะ จนไม่เคยเห็นว่าความรู้สึกของฉันมันพังทลายลงแค่ไหนเวลานายทำตัวเหมือนฉันเป็นแค่ 'เพื่อนร่วมงาน' คนหนึ่ง" "ริน... ฉัน..." เรย์พูดไม่ออก คำพูดนับพันที่เคยเตรียมไว้เพื่ออธิบายความรู้สึกอัดอั้นอยู่ในลำคอ ความกลัวที่จะแสดงออกกลายเป็นกำแพงที่ผลักไสเธอออกไปโดยที่เขาไม่รู้ตัว "สายไปแล้วล่ะ เรย์" รินกดปุ่ม Enter บนแท็บเล็ตในมือ แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอหลักดับวูบลงพร้อมกับเสียงพัดลมระบายความร้อนที่ค่อยๆ เงียบเสียงลง "กระบวนการอัปโหลดข้อมูลทั้งหมดเสร็จสมบูรณ์แล้ว ตอนนี้อัลกอริทึมหัวใจที่นายสร้างขึ้น กำลังตกเป็นของคนอื่นอย่างWสมบูรณ์" เรย์ไม่สนใจหน้าจอที่ดับมืด เขารีบพุ่งตัวเข้าไปหาริน คว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ เพื่อรั้งเธอก่อนที่ระบบความปลอดภัยฉุกเฉินจะเปิดทางให้เธอหายลับไปในความมืดอีกครั้ง แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกลียด มีเพียงความสับสนและคำถามที่ต้องการคำตอบ "แล้วความรู้สึกที่เรามีให้กันตลอดเวลาที่ผ่านมา... มันเป็นแค่โค้ดหลอกลวงด้วยเหรอ ริน?" รินชะงัก เธอก้มมองมือของเรย์ที่กุมข้อมือเธอไว้ ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อยราวกับกำแพงที่เธอสร้างขึ้นกำลังจะพังทลายลง แต่ก่อนที่เธอจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังขึ้นพร้อมกับการรีบูตระบบครั้งใหญ่ *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าสู่ระบบจาก IP Address ภายนอก — บุคคลปริศนา: 'กันต์' กำลังเข้าควบคุมสิทธิ์ผู้ดูแลระบบสูงสุด และเส้นทางหลบหนีทั้งหมดถูกปิดกั้น]* ทั้งเรย์และรินเบิกตากว้างพร้อมกันเมื่อประตูห้องเซิร์ฟเวอร์ที่ควรจะล็อกสนิทค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก "เซอร์ไพรส์..." เสียงทุ้มต่ำของกันต์ดังขึ้นท่ามกลางความมืด พร้อมกับปืนพกขนาดเล็กที่สะท้อนแสงไฟฉุกเฉินในมือของเขา "ดูเหมือนว่าพวกเธอจะเล่นละครฉากใหญ่กันเสร็จพอดีสินะ... ขอบคุณมากนะริน ที่ช่วยเปิดทางให้ฉันเป็นเจ้าของทุกอย่างคนเดียว" รินหน้าซีดเผือดทันทีเมื่อเห็นอาวุธในมือของกันต์ ความตระหนกฉายชัดบนใบหน้าของเธอ "กันต์... นายสัญญาแล้วนี่ว่าจะแค่เอาข้อมูล ไม่ใช่..." "สัญญาเหรอ? กับคนทรยศอย่างเธอกับไอ้เนิร์ดนี่เนี่ยนะ?" กันต์หัวเราะในลำคอ สายตาสาดประกายความอาฆาตมาดร้ายพุ่งตรงมาที่เรย์ "นายแพ้แล้ว เรย์... และครั้งนี้ ไม่มีอัลกอริทึมไหนช่วยนายได้อีกต่อไปแล้ว" หวังว่าตอนนี้จะช่วยสร้างความระทึกใจและทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปกับปมปัญหาที่ซับซ้อนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!