คำด่าที่เปลี่ยนเป็นความเป็นห่วง

“ถ้าจะนอนตายอยู่ตรงนี้ ก็ช่วยกรุณาไปตายที่อื่น อย่ามาทำห้องทำงานของฉันให้เป็นแหล่งเพาะเชื้อโรค!” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดดังขึ้นเหนือหัว พายพยายามปรือตาที่หนักอึ้งขึ้นมอง ภาพตรงหน้าพร่าเลือนจนเห็นเพียงร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนี้ยบกริบของ ‘คราม’ ที่ยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาเย็นชาเหมือนน้ำแข็งขั้วโลก “คุณคราม...” เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือจนน่าสมเพช ร่างกายที่รุมร้อนด้วยพิษไข้ทำให้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะโต้เถียง “ฉันแค่... หน้ามืดนิดหน่อย เดี๋ยวก็ลุกแล้วค่ะ” พายพยายามยันกายลุกขึ้นจากโซฟาหนังตัวยาวในห้องทำงานของเขา แต่โลกทั้งใบกลับหมุนคว้างจนเธอกลับไปจมลงกับพนักพิงอีกครั้ง ครามสบถในลำคอเบาๆ ก่อนจะก้าวฉับเข้ามาหา เธอคาดว่าจะถูกเขาฉุดกระชากออกไปโยนทิ้งหน้าห้อง แต่สัมผัสที่ได้รับกลับกลายเป็นหลังมือร้อนจัดที่แนบลงบนหน้าผากเธออย่างถือวิสาสะ “ตัวร้อนจนจะลวกมือฉันอยู่แล้ว ยังจะปากเก่งอีกเหรอ” เขาพึมพำ น้ำเสียงไม่ได้มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย แต่แววตาที่จ้องมองมากลับวูบไหวด้วยความรู้สึกที่เขากำลังพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ “ปล่อยค่ะ... ฉันเกรงใจ” “เกรงใจหรือกลัวจะติดเชื้อกันแน่” ครามแค่นยิ้มมุมปาก เขาไม่ฟังคำปฏิเสธแม้แต่น้อย ร่างสูงช้อนร่างเธอลอยขึ้นจากโซฟาอย่างง่ายดาย พายอุทานเบาๆ มือบางรีบคว้าคอเสื้อเขาไว้โดยสัญชาตญาณ “จะพาไปไหน!” “ไปห้องพักแขก จะได้ไม่ต้องมานอนเกะกะลูกกะตาฉันตรงนี้” เขาก้าวเดินอย่างมั่นคงพาเธอไปยังห้องพักส่วนตัวภายในบริษัทที่ปกติเขาใช้พักผ่อนเวลาทำงานหนัก ครามวางเธอบนเตียงกว้างอย่างเบามือ—แม้ท่าทางของเขาจะดูเหมือนจงใจโยนทิ้งก็ตาม—ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลและแก้วน้ำมาวางข้างเตียง พายมองคนที่เพิ่งด่าเธอเมื่อไม่กี่นาทีก่อน กำลังบรรจงแกะซองยาด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ ความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมาตลอดวันถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจ “คุณไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ค่ะ ฉันดูแลตัวเองได้” “หุบปากแล้วกินยาซะ ถ้าขืนดื้อฉันจะป้อนด้วยวิธีอื่น” ครามตวัดสายตามองเธอเชิงขู่ พายเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่าสายตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้ล้อเล่น เธอจำใจรับยาและแก้วน้ำจากเขามาดื่ม ขณะที่มือของเขากำลังหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นมาเพื่อจะเช็ดตัวให้เธอ “เดี๋ยว! จะทำอะไรคะ!” พายถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง “เช็ดตัวให้ไข้มันลด ถ้าปล่อยไว้แบบนี้คืนนี้เธอได้ชักตายก่อนพอดี อย่าสำคัญตัวผิดว่าฉันจะทำอะไรเธอ สมองมีไว้ทำอะไรถึงคิดแต่เรื่องพรรค์นั้น” เขาตอกกลับด้วยท่าทางหงุดหงิดเหมือนเดิม คนตัวเล็กกว่าได้แต่กัดฟันกรอด ทั้งโกรธที่เขาปากร้าย แต่ก็แพ้พ่ายให้กับสัมผัสอ่อนโยนที่เขากำลังบรรจงเช็ดตามแขนและซอกคอให้เธออย่างเบามือ มันเป็นสัมผัสที่ขัดกับวาจาอย่างสิ้นเชิง ครามเป็นแบบนี้เสมอ... ปากเหมือนมีดกรีด แต่ใจกลับเหมือนสำลีที่ห่อหุ้มเธอไว้ในเวลาที่เปราะบางที่สุด “ทำไมต้องใจดีด้วยคะ ถ้าเกลียดกันมากนัก ทำไมไม่ปล่อยให้ฉันนอนตายไปจริงๆ” เธอถามเสียงแผ่ว สบตากับเขาที่จ้องมองลงมาพอดี ครามชะงักมือที่กำลังเช็ดหน้าให้เธอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความลึกซึ้งที่พายอ่านไม่ออก “ฉันยังใช้งานเธอไม่คุ้มค่าตัว ถ้าเธอป่วยตายตอนนี้ ใครจะทำงานให้ฉัน” “โกหก...” พายกระซิบ “คุณเป็นห่วงฉัน ก็แค่พูดออกมา... มันยากมากหรือไงคะ” ครามวางผ้าลงบนอ่างน้ำ แววตาของเขาไหวระริกเหมือนมีพายุหมุนอยู่ข้างใน เขาก้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมกับกลิ่นสะอาดสะอ้านทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ “ถ้าฉันพูดว่าห่วง...” เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เธอจะเลิกทำตัวดื้อรั้น แล้วยอมอยู่ข้างๆ ฉันตลอดไปไหมล่ะ” พายชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นความจริงจังในดวงตาคู่นั้น แต่นี่ยังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากตอบ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่คุ้นหูของเลขาสาวคนสนิทของเขาก็ดังแทรกเข้ามา “คุณครามคะ! เอกสารสัญญาด่วนที่ต้องเซ็นต์... อ๊ะ!” ประตูเปิดผางออกโดยไม่มีการรออนุญาต ร่างของเลขาสาวชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ทั้งเธอและครามผละออกจากกันแทบไม่ทัน แต่ดูเหมือนสถานการณ์จะเลวร้ายกว่าที่คิด เพราะในมือของเลขาสาวไม่ได้ถือแค่เอกสาร แต่ยังมีใครอีกคนที่เดินตามเข้ามาด้วย... บุคคลที่พายไม่คาดคิดว่าจะโผล่มาที่นี่ในเวลาแบบนี้ ไวโอเล็ตการ์เด้นหวังว่ารี้ดจะชอบตอนนี้นะคะ มาลุ้นกันต่อค่ะว่าเหตุการณ์จะพลิกผันไปอย่างไร ใครกันที่เข้ามาขัดจังหวะสำคัญนี้!