ของขวัญจากศัตรูหัวใจ

"ถ้าดอกไม้ช่อนี้มันเกะกะสายตาพี่นัก... ทิ้งลงถังขยะตรงนั้นได้เลยนะครับ ผมไม่ถือ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลที่เจือความกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นที่หน้าโต๊ะทำงานของพาย พร้อมกับช่อกุหลาบสีพีชจัดแต่งอย่างประณีตที่ถูกวางลงบนแฟ้มเอกสารเสียงดัง *ตุบ* จนกระดาษข้างใต้กระพือไหว พายเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ ดวงตากลมโตฉายแววระอาปนขบขันระคนกัน เมื่อพบว่าเจ้าของช่อดอกไม้ราคาแพงระยับคือ 'กรณ์' รุ่นพี่หนุ่มแผนกการตลาดที่ขยันแวะเวียนมาป้วนเปี้ยนแถวนี้ราวกับไม่มีงานการต้องทำ "พูดอะไรแบบนั้นล่ะคะพี่กรณ์ ของฝากจากใจไมตรี จะให้ฉันหยิบไปทิ้งลงถังอย่างไรไหว เสียดายเงินในกระเป๋าพี่เขาแย่" พายตอบกลับด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาคมกริบไหวระริกอย่างรู้ทัน เธอปิดหน้าต่างโปรแกรมงานลงครึ่งหนึ่ง พิงหลังเข้ากับพนักเก้าอี้แล้วกอดอกมองรุ่นพี่หนุ่มตัวสูงที่โน้มตัวลงมาท้าวแขนกับขอบโต๊ะของเธอ "ถ้าเสียดายเงิน... งั้นเย็นนี้ไปทานข้าวเคลียร์คัทกับผมสักมื้อไหมครับ? ร้านเปิดใหม่ริมน้ำบรรยากาศกำลังดี พายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอยากลองกินอาหารญี่ปุ่นฟิวชั่น" กรณ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาตามแบบฉบับชายหนุ่มสังคมจัด พายชะงักไปนิด ทว่ายังไม่ทันจะได้เอ่ยปากปฏิเสธตามมารยาท เสียงกระแอมที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังราวกับฟ้าผ่ากลางสำนักงานก็ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงฮวบฮาบจนติดลบ *แคก... แวก!* เสียงกระแอมที่จงใจให้รู้ว่ารำคาญดังขึ้น พร้อมกับเงาสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนมิดร่างของพาย กรณ์หันไปมองตามเสียง ก่อนจะพบกับร่างสูงโปรดของ 'คราม' ประธานกรรมการบริหารหนุ่มไฟแรงยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาคู่คมที่มักจะมองใครก็เหมือนจะทะลุไปถึงวิญญาณกำลังจ้องเขม็งมาที่ช่อกุหลาบสีพีชราวกับมันเป็นสิ่งแปลกปลอมที่ต้องกำจัดทิ้งจากบริษัท "เอ่อ... สวัสดีครับท่านประธาน" กรณ์รีบยืนตรงอัตโนมัติ รอยยิ้มเมื่อครู่เจื่อนลงเล็กน้อยต่อหน้าบรรยากาศเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวผู้บริหารหนุ่ม ครามไม่แม้แต่จะชายตาแลกรณ์ เขากวาดสายตานิ่งสนิทมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของพายที่เลิกคิ้วมองเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่มุมปากของหญิงสาวยิ่งทำให้กรามของท่านประธานขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน "เวลาทำงาน... เขาเอาเวลามาจีบกันโต้งๆ แบบนี้ได้ด้วยเหรอครับ คุณพาย?" ครามเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงพลังและกดต่ำจนคนฟังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ สายตาคมกริบกวาดมองช่อดอกไม้บนโต๊ะอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่พายอ่านไม่ออก แต่มันชัดเจนว่าเต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง "การพูดคุยแลกเปลี่ยนไมตรีระหว่างเพื่อนร่วมงานในเวลาพัก... ฉันคิดว่าไม่น่าจะผิดระเบียบบริษัทข้อไหนนะคะท่านประธาน หรือว่าที่นี่มีกฎห้ามยิ้มแย้มแจ่มใสในยามบ่ายด้วย?" พายสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมสมเป็นเธอ ไม่เคยมีสักครั้งที่พายจะยอมก้มหัวให้ท่าทางกดดันของคราม แม้ว่าลึกๆ ในใจ หัวใจดวงน้อยจะเต้นรำด้วยจังหวะที่ผิดปกติทุกครั้งที่เขาเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิดแบบนี้ก็ตาม กรณ์เหลือบมองความตึงเครียดระหว่างเจ้านายกับลูกน้องสาวคนเก่งแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เอ่อ... งั้นผมขอตัวไปเคลียร์งานก่อนนะครับพาย ไว้ค่อยคุยกันเรื่องดินเนอร์นะ" พูดจบรุ่นพี่หนุ่มก็รีบหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวหายลับไปจากโซนทำงานทันที ทิ้งให้พายต้องเผชิญหน้ากับเสือร้ายที่กำลังแยกเขี้ยวใส่เธอเพียงลำพัง พายถอนหายใจเบาๆ ปรายตามองช่อกุหลาบที่ยังวางอยู่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงที่ยังคงยืนค้ำหัวเธอไม่ยอมขยับไปไหน "มีอะไรจะบัญชาอีกไหมคะท่านประธาน? ถ้าเรื่องงาน ฉันส่งอีเมลสรุปยอดให้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วค่ะ" ครามโน้มตัวลงมาใกล้ขึ้น มือหนาสوบลงบนขอบโต๊ะทำงานของพายทั้งสองข้าง กักตัวเธอไว้ให้อยู่ในอาณาเขตของเขา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความเย็นจากเครื่องปรับอากาศลอยเข้าแตะจมูก จนพายต้องผับคอถอยหนีเล็กน้อยแต่ติดที่พนักเก้าอี้ "ดินเนอร์เหรอ?" ครามพيมพัมเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดเข้าที่ข้างแก้มของหญิงสาว "ว่างมากสินะ ถึงมีอารมณ์ไปกินข้าวกับไอ้เด็กแผนกการตลาดนั่น" "แล้วมันธุระอะไรของคุณล่ะคะ?" พายเชิดหน้าขึ้น ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาสีเข้มดุจรัตติกาลอย่างไม่ลดละ "ฉันจะเป็นโสด สวย และเลือกใครก็ได้ทั้งนั้นแหละค่ะ ไม่ได้ผิดสัญญาข้อไหนในพันธะบ้าบอที่คุณยัดเยียดให้เสียหน่อย" คำว่า 'พันธะบ้าบอ' ทำให้ครามแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนอย่างสุดความสามารถ มือหนาเอื้อมไปหยิบช่อกุหลาบสีพีชขึ้นมาอย่างไร้ความปรานี ก่อนจะโยนมันลงถังขยะใต้โต๊ะของพายอย่างแม่นยำ ราวกับมันเป็นขยะชิ้นหนึ่งจริงๆ "เฮ้! คุณทำอะไรเนี่ย!" พายร้องอุทานด้วยความตกใจ ขยับตัวจะลุกขึ้นโวยวายแต่ถูกร่างสูงขยับเข้ามาบล็อกไว้เสียก่อน ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจนห่างกันแค่คืบ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนผิวแก้มจนพายรู้สึกร้อนผ่าวไปหมด "ดอกไม้เสนียดแบบนั้น... ไม่เหมาะกับโต๊ะทำงานของคุณหรอก" ครามกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าทว่าดุดันจนน่ากลัว "แล้วก็จำใส่สมองไว้ด้วยนะพาย... ว่าถ้าอยากกินอาหารญี่ปุ่นฟิวชั่น..." ครามเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในนัยน์ตาคู่สวยที่ตอนนี้เริ่มไหวระริกด้วยความตื่นตระหนก "...ฉันนี่แหละ จะเป็นคนพาเธอไปเอง!" ไวโอเล็ตการ์เด้นหวังว่ารี้ดจะชอบตอนนี้นะคะ มาลุ้นกันต่อค่ะว่าท่านประธานปากแข็งคนนี้จะทำตามที่พูดหรือไม่อย่างไร เจอกันตอนหน้าค่ะ!