ไม่รัก...จริงเหรอ?

“คิดว่าการเดินเข้ามาในห้องทำงานของฉัน แล้วทำตัวเป็นเด็กอวดดี จะทำให้ฉันเปลี่ยนใจงั้นเหรอ, พาย?” เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเย็นชาดังขึ้นทันทีที่ประตูปิดสนิท แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานหนุ่มตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ครามยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาคมกริบราวกับใบมีด ทว่าภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งและคำพูดตัดเยื่อใยเหล่านั้น กล้ามเนื้อบริเวณกรามของเขากลับขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน—ความลับที่คนปากร้ายอย่างเขาไม่มีวันยอมให้ใครล่วงรู้ พายสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว กลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาดื้อรั้นฉายชัดความท้าทายที่พร้อมจะแผดเผาทุกกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมา “ถ้าฉันเป็นแค่เด็กอวดดีในสายตาคุณจริงๆ แล้วทำไมคุณต้องเสียเวลามานั่งต้อนรับฉันถึงที่นี่ด้วยล่ะคะ, ท่านประธานคราม?” รอยยิ้มมุมปากของหญิงสาวบาดลึกยิ่งกว่ามีด “ปล่อยฉันออกไปตามทางของฉันสคะ อย่ามาทำเป็นเดือดร้อนหรือสนใจใยดีกันเลย... ในเมื่อคุณเองก็เป็นคนบอกปัดทุกอย่างด้วยตัวเองแท้ๆ” ครามขบกรามแน่นยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคมกริบวับโรจน์ขึ้นวูบหนึ่งด้วยความไม่พอใจที่ถูกเธอย้อนเกล็ดได้อย่างเจ็บแสบ เขาเกลียดความจริงที่ว่า... ต่อให้เขาพยายามพ่นคำพูดใจร้ายใส่เธอสักแค่ไหน หัวใจทรยศดวงนี้ก็ยังคงเต้นแรงทุกครั้งที่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดจนพายต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ ครามใช้แขนแกร่งข้างหนึ่งยันกำแพงกักตัวเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ใกล้ๆ ทำให้หัวใจของพายกระตุกวูบ แต่นัยน์ตากลมโตยังคงแข็งกร้าว ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้อีกฝ่ายได้ใจเด็ดขาด “เธอคิดว่าตัวเองเก่งมากสินะ, พาย” เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปาก “คิดว่ารู้วิธีปั่นหัวฉัน แล้วจะเดินหนีไปเมื่อไหร่ก็ได้ใช่ไหม... ฝันไปเถอะ” “แล้วคุณล่ะคะกำลังทำอะไรอยู่?” พายสวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นน้อยๆ แต่พยายามบังคับให้มั่นคงที่สุด “ปากบอกว่าเกลียดนักหนา บอกว่าฉันเป็นตัวปัญหา แต่การกระทำของคุณมันสวนทางกันสิ้นเชิง... หรือว่าที่จริงแล้ว... คุณกลัวคะ?” “กลัว?” ครามแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา “ผู้ชายอย่างครามไม่มีทางรู้จักคำว่ากลัว... โดยเฉพาะกับผู้หญิงรั้นๆ อย่างเธอ” “ถ้าไม่กลัว... งั้นก็ปล่อยฉันไปสคะ” เธอยื่นคำขาด ดวงตาดื้อรั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม “เลิกเล่นเกมประสาทนี่สักที ต่างคนต่างอยู่ ไม่ต้องมาทำเป็นแคร์ ไม่ต้องมาแสดงความเป็นเจ้าandเข้าออกชีวิตฉันอีก จบแค่นี้... ทำได้ไหมล่ะคะ?” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอก ครามจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับเจรจาพาทีท้าทายเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ความอดทนที่ใกล้จะขาดผึ่งทำให้เขาแทบอยากจะก้มลงปิดปากดื้อด้านนั้นเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทิฐิและฟอร์มของท่านประธานตัวตึงก็ค้ำคออยู่จนเขาทำได้แค่เค้นเสียงลอดไรฟัน “ไม่รัก...จริงเหรอ?” คำถามห้วนสั้นที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกทำให้พายชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึงกับประโยคที่จู่ๆ ก็หลุดรอดออกมาจากปากคนปากแข็ง ครามเองก็ดูเหมือนจะเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป ใบหน้าหล่อเหลาชะงักค้าง ดวงตาคู่คมไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งเยชาชาดังเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่เผลอหลุดรั่ว แต่มันก็ช้าไปเสียแล้วเมื่อพายจับสังเกตความผิดปกติในแววตานั้นได้ทัน “คุณ... หมายความว่ายังไงคะ?” พายถามเสียงแผ่ว ความมั่นใจเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอน เมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มที่แผ่ออกมาจากร่างหนาที่ยังคงกักตัวเธอไว้ ครามไม่ตอบ เขาก้มหน้าลงต่ำจนหน้าผากชิดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาในวินาทีถัดมานั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอัดอั้นที่ซ่อนไว้มานาน “เธอมันใจร้าย, พาย... รู้ตัวบ้างไหม” ในจังหวะที่หัวใจของพายกำลังเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก และระยะห่างระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาโดยไม่รอให้อذنุญาตจากเจ้าของห้อง “ท่านประธานคะ เอกสารด่วนจาก—อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ดิฉันไม่รู้ว่าท่านประธานกำลัง... เอ่อ...” พายรีบผลكอกแกร่งของครามออกสุดแรงด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดด้วยความกระดากอาย ขณะที่ครามถอยหลังกลับไปยืนตั้งลำด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาสีเข้มฉายแววหงุดหงิดจัดที่ถูกขัดจังหวะเวลาสำคัญอย่างไม่น่าให้อภัย เขากวาดสายตาดุร้ายไปยังเลขานุการสาวที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่หน้าประตูก่อนจะตวาดเสียงลอดไรฟัน “ใครอนุญาตให้เธอเข้ามา!” ไวโอเล็ตการ์เด้นหวังว่ารี้ดจะชอบตอนนี้มากๆ นะคะ มาลุ้นกันต่อค่ะว่าบทลงโทษของท่านประธานปากร้ายใจคลั่งรักคนนี้จะแซ่บเบอร์ไหนเมื่อความแตกแบบนี้ เจอกันตอนหน้าค่ะ!