ความใกล้ชิดที่อันตราย

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าคุณจงใจล่วงเกิน และฉันจะฟ้องคุณข้อหาอนาจาร... ท่านประธานคราม" น้ำเสียงของพายไม่ได้สั่นระริกแม้แต่น้อย แม้ว่าแผ่นหลังบอบบางจะชนเข้ากับบานกระจกเย็นเฉียบของห้องทำงานส่วนตัว บนชั้นสามสิบห้าที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนระยิบระยับราวกับดวงดาวบนพื้นดิน ทว่าแสงไฟจากภายนอกกลับเทียบไม่ได้เลยกับประกายตาคมกริบดั่งใบมีดของคนที่กำลังยืนค้ำหัวเธออยู่ ครามชะงักฝีเท้า ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักของเทพบุตรกรีกบึ้งตึงขึ้นถนัดตา ดวงตาคมดุหรี่ลงเล็กน้อยอย่างไม่สบอารมณ์ เขากวาดตามองคนตัวเล็กกว่าที่เชิดหน้าท้าทายเขาอย่างไม่เกรงกลัว ปากเก่งเสียจริง... ทั้งที่ตกเป็นรองอยู่เห็นๆ "ล่วงเกินเหรอ?" ครามแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอันตรายที่ทำให้คนฟังต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เด็กฝึกงานปากดีอย่างเธอ มีสิทธิ์มาต่อรองกับฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ หื้ม?" "ฉันไม่ใช่เด็กฝึกงานของคุณแล้วค่ะ ฉันเป็นพนักงานสัญญาจ้างเฉพาะกิจที่มีสัญญาจ้างถูกต้องตามกฎหมาย และที่สำคัญ..." พายยิ้มมุมปาก ยิ่งทำให้ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนอย่างท้าทาย "ฉันไม่ได้เริ่มก่อน คุณต่างหากที่เป็นฝ่ายต้อนฉันมาจนมุมเอง" "ต้อนให้มาจนมุม?" ครามทวนคำ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกครั้งจนระยะห่างแทบไม่เหลือช่องว่าง มือหนายกขึ้นทาบกับกระจกใสข้างศีรษะเล็ก กักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของเขาโชยปะทะนาสิกจนพายเผลอสะดุ้งเล็กน้อย แต่ยังคงฝืนตีสีหน้านิ่งเฉยไว้ได้ "ฉันแค่อยากจะมาทวงเอกสารรายงานงบการเงินฉบับแก้ไข ที่เธอควรจะส่งให้ฉันตั้งแต่สองชั่วโมงก่อนต่างหาก พาย" "ก็ฉันบอกแล้วไงคะว่ากำลังตรวจทานความถูกต้องอยู่ คุณจะรีบอะไรนักหนਾ ชีวิตคนเราไม่ได้มีแค่เรื่องงานสักหน่อย..." "แต่วันนี้ทั้งวัน ฉันเห็นเธอนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างแถมยังแอบกินขนมเค้กที่ไอ้ภัทรซื้อมาฝากไม่ใช่หรือไง!" ครามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความหึงหวงที่เจ้าตัวก็คงไม่รู้ตัวว่ามันหลุดลอดออกมาน่าเกลียดแค่ไหน "หรือว่ารสชาติมันอร่อยจนเธอไม่มีสิทธิ์มีแรงมาสนใจงานของฉัน?" พายชะงักไปนิด เธอแอบเบะปากในใจเมื่อได้ยินชื่อของภัทร รุ่นพี่แผนกการตลาดที่แวะเอาเค้กช็อกโกแลตมาฝากเธอช่วงบ่าย นี่เจ้าตึกนี่แอบส่งคนมาสอดแนมเธอหรือยังไง ถึงได้รู้ความเคลื่อนไหวละเอียดยิบขนาดนี้ "อ๋อ... หึง... เอ้ย ห่วงงานหรอกเหรอคะ?" พายจงใจลากเสียงยาว หยิบยกคำพูดมาแซวเล่นเพื่อกวนประสาทคนตรงหน้า ทว่าลืมคิดไปว่าความใกล้ชิดระดับนี้มันอันตรายต่อหัวใจของเธอเองมากแค่ไหน ดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาสีดำสนิทที่ไหววับชั่วขณะ ครามชะงักไปเมื่อได้ยินคำหยอกเย้านั้น ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้ๆ ทำให้พายเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ถ้าฉันบอกว่าห่วง... เธอจะเชื่อไหมล่ะ" น้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นนุ่มนวลและจริงจังขึ้นกะทันหัน ทำให้พายถึงกับสมองตื้อตันไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติ กลับเริ่มรัวเร็วจนน่ากลัว มันดังตุบตับราวกับจะทะลุดอกจากอก เสียงหัวใจของเธอ... หรือของเขากันแน่ที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงันนี้ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ และเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นประสานกันจนน่าตื่นกลัว พายอยากจะถอยหนี อยากจะต่อปากต่อคำเพื่อรักษาฟอร์ม แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกมนต์สะกด เมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของครามเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ระแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นเต็มไปด้วยความทะนุถนอมที่ขัดกับบุคลิกปากร้ายโดยสิ้นเชิง "คุณ... คราม..." พายกระซิบเรียกชื่อเขาเสียงแผ่วเบาอย่างลืมตัว ความมั่นใจและท่าทีเจ้าเล่ห์เมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความประหม่าที่สั่นคลอนหัวใจ ครามก้มมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันน้อยๆ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นร้อนแรงและลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ชายหนุ่มขยับใบหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิม ชand... ติ๊ง! เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นพร้อมกับประตูห้องทำงานที่เปิดผ้างออกกะทันหัน ทำให้ทั้งสองสะดุ้งผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต "ท่านประธานครับ เอกสารด่วนจาก... เฮ้ย! ผมไม่ได้ตั้งใจมาขัดจังหวะนะครับ!" เสียงทุ้มของเลขาหนุ่มที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาหยุดชะงักกึก เมื่อเห็นภาพเจ้านายหนุ่มหน้าตาถมึงทึงยืนประชิดติดตัวพนักงานสาวที่หน้าแดงก่ำอยู่ริมกระจก ครามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่ถูกขัดจังหวะ เขากลืนคำพูดที่จะสารภาพออกไปเมื่อครู่ลงคออย่างหัวเสีย ก่อนจะหันไปตวัดสายตาดุใส่เลขาตัวดีด้วยแววตาอาฆาต "นายตายแน่... ธีร์" ไวโอเล็ตการ์เด้นหวังว่ารี้ดจะชอบตอนนี้นะคะ มาลุ้นกันต่อค่ะว่าบทลงโทษของท่านประธานปากร้ายใจคลั่งรักคนนี้จะแซ่บเบอร์ไหน เจอกันตอนหน้าค่ะ!