งานเลี้ยงลวงตา

"อุ๊ย... ผมมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับ ท่านประธาน... กับคุณพาย?" เสียงทุ้มเจือแววเย้าแหย่ของ ‘กรณ์’ รองประธานฝ่ายการตลาดดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่เต็มไปด้วยประจุไฟฟ้า พายสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะดึงสติแล้วก้าวถอยหลังออกจากวงแขนแกร่งของครามที่เผลอขนาบเธอไว้กับผนังห้องทำงานอย่างแนบชิดเมื่อครู่ ดวงตากลมโตตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยแววตานิ่งสงบ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อวินาทีที่แล้ว ผิดกับครามที่ขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด นัยน์ตาคมกริบฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างปิดไม่มิดที่ถูกขัดจังหวะเวลาส่วนตัว "ถ้ามีตาและสมองมากพอ คุณก็น่าจะรู้ว่าควรเคาะประตูก่อนเข้าห้องเจ้านาย กรณ์" ครามพ่นคำพูดเชือดเฉือนออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ รังสีความหงุดหزودแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา กรณ์ไหวไหล่อย่างไม่ยี่ห้อ เขายิ้มกริ่ม ส่งสายตาแพรวพราวมาทางพายที่ยืนนิ่งสงสงบ "ก็เห็นว่าประตูไม่ได้ล็อกนี่ครับ... อีกอย่าง ใืองานเลี้ยงการกุศลคืนนี้ใกล้จะเริ่มแล้ว ผมแค่มารับท่านประธานกับคู่ควงคนสวย ลงไปข้างล่างพร้อมกันต่างหาก" คู่ควง... คำนี้ทำให้พายชะงักไปนิด เธอเหลือบมองกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนภาพตัวเองในชุดราตรีเกาะอกสีมรกตยาวลากพื้น เนื้อผ้าไหมซาตินแนบเนื้อขับผิวให้ผ่องออร่า ผมยาวสลวยถูกรวบเก็บครึ่งศีรษะ ปล่อยปอยผมคลอเคลียกรอบหน้าคมหวานที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาแต่ทรงพลัง ยอมรับเลยว่าชุดที่ครามส่งคนมาให้เธอนั้น... สวยสะกดจนแม้แต่เธอยังตกใจตัวเอง ครามกวาดสายตามองร่างระหงในชุดสีมรกตอีกครั้ง นัยน์ตาคมเข้มวาววับขึ้นวูบหนึ่งด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหزودขึ้งโกรธเมื่อเห็นกรณ์จ้องมองเธอไม่วางตา "เชิญคุณไปรอที่รถก่อน" ครามออกคำสั่งเสียงเข้ม บรรยากาศรอบตัวกดดันจนกรณ์ต้องยอมถอยกรูด ยิ้มแห้งๆ แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรู้ความ เมื่อประตูปิดลง ครามก็ก้าวเข้ามาประชิดพายอีกครั้ง ร่างสูงใหญ่ก้มลงมองหญิงสาวที่สูงเพียงแค่ระดับอกของเขา มือหนายื่นออกไปจัดปมสายสร้อยเพชรบนลำคอระหงให้เข้าที่สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาพายหัวใจกระตุกวูบ "อย่ามองใครด้วยสายตราบแบบนั้นอีก" จู่ๆ ครามก็พึมพำลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำและติดจะหงุดหزود "ชุดนี้... มันโป๊เกินไป" พายเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย เธอเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ ไม่มีอาการเขินอายให้เห็นแม้แต่น้อย "นี่มันดีไซน์สากลค่ะท่านประธาน หรือว่าสายตาท่านประธานแคบเกินไปจนรับความสวยงามแบบแฟชั่นชั้นสูงไม่ได้คะ?" "พาย!" ครามกัดฟันกรอด ปลายนิ้วที่สัมผัสอยู่บนลำคอเผลออกแรงบีบเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "เธอชักจะปากเก่งใหญ่แล้วนะ" "ขอบคุณที่ชมค่ะ ฉันถือว่าเป็นคำยอ" พายยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แววตากลับซ่อนความดื้อรั้น "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวไปหยิบกระเป๋าก่อนนะคะ เดี๋ยวจะ ‘สาย’ ไปงานเลี้ยงเปิดตัวคู่ควงของท่านประธาน" เธอย้ำคำว่าคู่ควงด้วยน้ำเสียงล้อเลียน ก่อนจะหมุนตัวเดินเลี่ยงไปหยิบกระเป๋าคลัตช์แบรนด์หรูบนโซฟา ทิ้งให้ครามยืนมองตามด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดในอก... ยัยตัวแสบคนนี้ชักจะทำให้เขาควบคุมอารมณ์ยากขึ้นทุกวันแล้วสิ *** ห้องจัดเลี้ยงโรงแรมหรูใจกลางเมืองระยิบระยับไปด้วยแสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระย้า แขกเหรื่อในชุดราตรีและสูทสากลเดินขวักไขว่ คลอเคลียด้วยเสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบา ทันทีที่ร่างสูงสง่าของครามก้าวเข้ามาในงาน พร้อมกับหญิงสาวหน้าตาเฉี่ยวคมในชุดสีมรกตที่เดินเคียงคู่กัน สายตานับร้อยคู่ในงานก็พากันหันมาจับจ้องเป็นตาเดียว พายรักษาท่าทีนิ่งสงบ สง่างาม และเปี่ยมด้วยความมั่นใจ แม้ในใจจะแอบตื่นเต้นอยู่บ้างที่ต้องตกเป็นเป้าสายตา แต่เธอก็เลือกที่จะเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มบางๆ ที่ประดับบนเรียวปากสีพีชช่างทรงเสน่ห์และเย่อหยิ่งในเวลาเดียวกัน "มองอะไรกันนักหนา..." ครามพึมพำเบาๆ เมื่อเห็นสายตาของบรรดาไฮโซหนุ่มในงานที่มองพายด้วยความตื่นตะลึง มือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับรอบเอวคอดกิ่วของหญิงสาวโดยสัญชาตญาณ แรงกดเบาๆ ที่เอวทำให้พายต้องหันไปมองเขา "ท่านประธานคะ เอวฉันไม่ใช่ราวบันไดนะคะ ไม่ต้องเกาะแน่นขนาดนั้นก็ได้" พายกระซิบกระซอieเสียงลอดไรฟัน รอยยิ้มยังคงประดับหน้าเพื่อตบตาผู้คนรอบข้าง "อยู่นิ่งๆ น่า... คนมองเธอพรึบพับขนาดนั้น ไม่ให้ฉันแสดงความเป็นเจ้าของหน่อยหรือไง" ครามก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินทำเอาพายขนลุกชัน เธอนิ่วหน้าเล็กน้อยแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปเสียแล้ว "ใครเป็นของท่านประธานกันคะ อย่ามโนไปเอง..." "ปากดีจริงนะ..." ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ต่อปากต่อกันมากกว่านั้น เสียงทุ้มคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นขัดจังหวะ "สวัสดีครับท่านประธานคราม... โอ้โห วันนี้ควงใครมาครับเนี่ย สวยสะดุดตาจนผมแทบจำไม่ได้เลย" พายและครามหันไปมองพร้อมกัน พบกับ ‘ภาคิน’ นักธุรกิจหนุ่มคู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญของคราม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์และสายตาที่แพรวพราวระยับยามที่เขากวาดมองพายตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำให้กรามของครามขบเข้าหากันแน่นขึ้นทันที "ขอบคุณค่ะ" พายชิงตอบก่อนที่ครามจะทันได้อ้าปากพ่นวาจาเผ็ดร้อนใส่คู่แข่ง รอยยิ้มการค้าถูกส่งให้อย่างไร้ที่ติ "ดิฉันพายค่ะ เป็นเลขานุการส่วนตัวของท่านประธาน" "อ้อ... เลขาฯ ที่สวยและโดดเด่นเสียจนผมอยากจะทาบทามมาทำงานด้วยจังครับ สนใจเปลี่ยนนายจ้างมาอยู่กับผมไหมล่ะครับคุณพาย รับรองว่าผมจะดูแลให้อย่างดีกว่าที่เป็นอยู่แน่นอน" ภาคินยื่นนามบัตรให้พร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ครามแค่นเสียง "หึ" ออกมาจากลำคอ รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจนคนรอบข้างสัมผัสได้ มือหนาที่โอบเอวพายอยู่เปลี่ยนเป็นดึงรั้งร่างบางให้แนบชิดติดกับตัวเขามากกว่าเดิม แรงดึงนั้นกึ่งบังคับกลายๆ จนพายต้องแอบหยิกเข้าที่สะโพกหนาเบาๆ เป็นการเตือนสติ "เสียใจด้วยนะภาคิน..." ครามเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เย็นยะเยือก นัยน์ตาคมกริบจ้องมองคู่แข่งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ของๆ ใคร ใครก็หวง... และคนของฉัน ฉันก็ดูแลดีพอ ไม่ต้องรบกวนให้คนอื่นมาออกปากเสนอหน้า" บรรยากาศรอบตัวคุกรุ่นขึ้นมาทันที ภาคินชะงักไปนิดก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน แต่แววตากลับฉายความไม่พอใจ "อ้าว... นึกว่าท่านประธานจะใจกว้างเสียอีกครับ งั้นผมไม่รบกวนเวลาสวีตแล้ว เชิญตามสบายครับ" ภาคินโค้งศีรษะเล็กน้อยแล้วเดินผละออกไป พายถอนหายใจเบาๆ เธอเงยหน้ามองคนตัวสูงที่ตอนนี้หน้าบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม "คุณนี่นะ ไปหาเรื่องเขาทำไมคะ เดี๋ยวก็กระทบยอดธุรกิจหรอก" "ก็มันมองเธอตาเป็นมัน!" ครามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงหึงหวงหลุดออกมาโดยไม่ทันระวังตัว "เกลือกกลิ้งอยู่ท่ามกลางดงเสือป่าแท้ๆ ยังจะกล้าส่งยิ้มหวานเรี่ยราดให้คนอื่นอีกเหรอพาย?" "ฉันยิ้มตามมารยาทค่ะ ไม่ได้เรี่ยราด..." พายเถียงคอเป็นเอ็น ทว่ายังไม่ทันที่ครามจะได้เถียงกลับ จู่ๆ ไฟในห้องจัดเลี้ยงก็ดับพรึบลงเหลือเพียงแสงไฟสปอตไลท์ดวงเดียวที่สาดส่องลงมากลางฟลอร์ เสียงพิธีกรบนเวทีดังขึ้นผ่านไมโครโฟน "ขอเรียนเชิญท่านประธานคราม และคุณพาย คู่ขวัญประจำค่ำคืนนี้ เปิดฟลอร์เต้นรำแรกด้วยกันด้วยครับ!" สิ้นเสียงประกาศ ทุกสายตาก็จับจ้องมาที่พวกเขาทั้งสองคนอีกครั้ง ครามก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมแขน มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจขึ้นมาทันที "หึ... คราวนี้ปฏิเสธไม่ได้แล้วนะ" พายกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนๆ เมื่อครามดึงมือเธอให้ก้าวเดินไปกลางฟลอร์ท่ามกลางเสียงปรบมือเกรียวกราว สัมผัสอุ่นร้อนที่ฝ่ามือหนาและการประคองกอดที่แนบชิด ทำให้เธอรู้ตัวทันทีว่า... คืนนี้เธอกำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางที่เขาขุดไว้โดยสมบูรณ์ และในจังหวะที่เสียงดนตรีจังหวะสลואเริ่มบรรเลง ครามก็โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ดวงตาคมกริบมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความลับ "เต้นรำกับฉัน... แล้วเตรียมตัวรับบทลงโทษที่เธอทำให้ฉันหึงจนแทบคลั่งได้เลย พาย" หวังว่ารี้ดจะชอบตอนนี้นะคะ มาลุ้นกันต่อค่ะว่าบทลงโทษของท่านประธานปากร้ายใจคลั่งรักคนนี้จะแซ่บเบอร์ไหน เจอกันตอนหน้าค่ะ!