กำแพงที่เริ่มร้าว

"ถ้าคุณยังยืนจ้องฉันด้วยสายตาเหมือนอยากจะจับฉันกลืนลงท้องแบบนั้นอีกสามวินาที ฉันจะถือว่าคุณมีใจ... หรือไม่ก็โรคจิตค่ะ" เสียงใสติดจะเย้าแหย่นั้นดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดภายในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วบดชั้นดี ครามสะดุ้งเล็กน้อย—เพียงเสี้ยววินาทีที่เขาไม่อาจซ่อนประกายไหววับในดวงตาคมกริบนั้นไว้ได้ทัน ร่างสูงใหญ่ที่เคยยืนกอดอกตีสีหน้าเย็นชาเป็นยักษ์ปักหลั่นเมื่อครู่ รีบดึงใบหน้าบึ้งตึงกลับมาสวมทับทันทีราวกับเปลี่ยนหน้ากาก "เพ้อเจ้ออะไรของคุณ พาย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน ปากร้ายกาจตามสไตล์ผู้ชายซึนเดระขั้นเทพที่ต่อให้ใจเต้นแรงจนทะลุอกก็ไม่มีวันยอมรับตรงๆ "ผมแค่กำลังคิดว่า เอกสารกองเบ้อเริ่มที่คุณทำสรุปมาเนี่ย มันต้องมีรอยรั่วตรงไหนที่คุณแอบเนียนแน่ๆ" "ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยนะคะ" พายไหวไหล่บางเบา รอยยิ้มมุมปากของเธอไม่ได้มีความเกรงกลัวชายหนุ่มตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่นั้นอีกก้าว ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทันจนคนถูกมองต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตา ผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญและการปะทะฝีปากกันมาหลายยก จนถึงตอนนี้... ในสถานการณ์ที่ทั้งสองคนต้องติดอยู่ในห้องทำงานจนดึกดื่นเพื่อสะสางโปรเจกต์วิกฤต กำแพงหนาเตอะที่ครามสร้างขึ้นเพื่อปกป้องความรู้สึกตัวเองเริ่มมีรอยร้าวทีละน้อย และพายเองก็ไม่ใช่คนโง่ที่จะมองไม่เห็นร่องรอยความห่วงใยที่แฝงมากับความปากร้ายนั้น "ถ้าฉันเนียน คุณก็คงตรวจไม่พบข้อผิดพลาดหรอกค่ะ เพราะคุณนั่งจ้องฉัน... เอ๊ย จ้องเอกสาร ตั้งแต่สามโมงเย็นจนป่านนี้สี่ทุ่มแล้ว ยังอ่านไม่ถึงไหนเลยสรุปว่าใครกันแน่ที่ไม่มีสมาธิ" พายแกล้งลากเสียงยาวอย่างหยอกล้อ จงใจเน้นคำว่า 'จ้องฉัน' จนครามต้องหันขวับกลับมามอง ขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นระหว่างคิ้วแทบจะผูกกันเป็นโบ "อย่าหลงตัวเองให้มันมากนัก พาย" ครามแค่น Iิเสียงในลำคอ ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนร่างสูงโปร่งของเขาโน้มลงมาครอบ aì บรรยากาศรอบตัวพายโดยอัตโนมัติ "ผมเป็นเจ้านาย... อะแฮ่ม เป็นคนคุมโปรเจกต์นี้ มีหน้าที่ตรวจสอบความถูกต้อง ไม่ได้ว่างมานั่งพิศวาสหน้ามันๆ ของคุณหรอกนะ" "หน้ามันเหรอคะ?" พายทวนคำ ตาหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ "โอ Mว... คุณครามคะ แป้งฝุ่นราคาแพงที่ฉันตบมาตั้งแต่เช้า ยังติดทนนานกว่าความปากแข็งของคุณเสียอีกมั้งคะ" จังหวะที่พายก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างเพราะใบหน้าที่โน้มเข้ามาใกล้เกินไป ข้อเท้าของเธอกลับสะดุดเข้ากับขาเก้าอี้หมุนด้านหลังโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างบางเซถลาเสียหลัก หวิดจะล้มหงายหลังลงไปกระแทกพื้น "ระวัง!" เสียงอุทานด้วยความตกใจหลุดจากปากคราม เร็วกว่าความคิด ร่างสูงพุ่งเข้าประคองเอวบางของเธอไว้ได้อย่างเฉียดฉิว แรงเหวี่ยงทำให้ทั้งคู่เซถลาล้มลงไปบนโซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่มุมห้อง ครามทาบทับอยู่ด้านบนโดยมีพายนอนอยู่ใต้ร่าง แขนแกร่งข้างหนึ่งยันพนักโซฟาไว้เพื่อรับน้ำหนัก ส่วนมืออีกข้างยังคงโอบกระชับเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น อากาศรอบตัวราวกับถูกสูบหายไปในพริบตา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ สบเข้ากับนัยน์ตาคมกริบของคนที่อยู่เบื้องบน ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดรินอยู่ริมแก้มทำให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติ กลับรัวกระหน่ำจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ในวินาทีนั้น... ไม่มีคำพูดจาเชือดเฉือน ไม่มีมาดยักษ์ปักหลั่นของคราม และไม่มีความอวดดีของพาย มีเพียงสายตาที่สะท้อนภาพของกันและกันอย่างไร้เกราะกำบัง ครามมองริมฝีปากที่กำลังเผยอค้างด้วยความตกใจ ก่อนที่สายตาคมจะเลื่อนต่ำลงมามองดวงตาคู่สวยที่ไหวระริก ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับและซ่อนเร้นไว้ภายใต้ท่าทีเยชามาตลอด พรั่งพรูออกมาทางแววตาที่ทั้งลึกซึ้งและร้อนรน "คุณ... ลุกออกไปได้แล้วมั้งคะ" พายกระซิบเสียงแผ่วเบาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความกล้าทั้งหมดเหมือนจะหายวับไปกับตา เมื่อปลายนิ้วแข็งแรงที่โอบเอวเธออยู่เผลอกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว "ผม..." ครามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสียงทุ้มแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงไปอีกนิดโดยสัญชาตญาณ "ผมไม่ได้ตั้งใจจะ..." คำแก้ตัวถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเสี้ยวหน้าของครามหยุดชะงักห่างจากริมฝีปากเธอไม่ถึงเซนติเมตร เคมีที่ดึงดูดเข้าหากันราวกับแม่เหล็กต่างขั้วทำงานอย่างรุนแรง กำแพงที่ทั้งคู่ต่างสร้างขึ้นเพื่อป้องกันหัวใจพังทลายลงไม่เป็นท่าในความเงียบงันนี้ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ทำลายภวังค์สีชมพูและบรรยากาศอันตึงเครียดปนหวานล้ำนั้นลงในเสี้ยววินาที "คุณครามคะ ดิฉันเองค่ะ... ฟ้าใส เอาเอกสารด่วนมาให้เซ็นค่ะ" เสียงหวานหยดย้อยของเลขาหน้าห้องดังทะลุเข้ามา พร้อมกับที่ลูกบิดประตูค่อยๆ หมุนเปิดออกอย่างถือวิสาสะโดยไม่รออนุญาต! ไวโอเล็ตการ์เด้นหวังว่ารี้ดจะชอบตอนนี้นะคะ มาลุ้นกันต่อค่ะว่าเหตุการณ์จะพลิกผันไปอย่างไร ใครกันที่เข้ามาขัดจังหวะสำคัญนี้!