ดินเนอร์ใต้แสงจันทร์

เสียงก,ร็อกเบาๆ ของแก้วคริสตัลที่กระทบกับโต๊ะหินอ่อนบนดาดฟ้าเรือนกระจก สะท้อนความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด ระหว่างคนสองคนที่โคจรมาปะทะกันทีไรเป็นต้องมีเรื่องให้ปวดหัวทุกที “มองอะไรนักหนาคะ คุณคราม? หน้าฉันมีคราบไวน์ติดอยู่หรือไง ถึงได้จ้องเอาๆ ตั้งแต่จานสเต๊กยังไม่มาจนกระทั่งของหวานหมดจดแบบนี้” พายเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างท้าทาย ดวงตากลมโตสุกใสพราวระยับด้วยความรู้ทัน ร่างบางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หวายอย่างสบายอารมณ์ แม้ว่าบรรยากาศรอบตัวจะถูกโอบล้อมด้วยแสงจันทร์นวลตาและแสงเทียนสลัวที่ชวนให้ใจแกว่งไกว แต่เธอไม่มีทางยอมเสียฟอร์มให้เจ้าพ่อปากร้ายคนนี้เด็ดขาด ครามแค่นเสียงในลำคอเบาๆ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแสงสลัวทอดมองคนตรงข้ามด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู ปากร้ายๆ ของเขาไม่เคยยอมเสียเปรียบใครอยู่แล้ว “เปล่า... แค่กำลังคิดว่า คนปากเก่งอย่างเธอนี่ ต่อให้อยู่ท่ามกลางบรรยากาศโรแมนติกแค่ไหน ก็ยังหาเรื่องกวนประสาทเก่งเป็นที่หนึ่งเหมือนเดิม” ครามว่าพลางรินไวน์ลงในแก้วของตัวเองเพิ่มอีกนิด นัยน์ตาสีเข้มไหววูบชั่วขณะ “กลัวว่าถ้าไม่พูดอะไรสักหน่อย เดี๋ยวเธอจะหาว่าฉันไม่มีตัวตนรึไง” “แหม ใครจะไปกล้าเมินท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่กันล่ะคะ คนอะไรปากคอเราะร้ายเป็นบ้า ชมฉันสักคำตายรึไง” พายเบะปากหมั่นไส้ใส่ท่าทีนิ่งขรึมแต่แฝงความกวนประสาทนั้น “ถ้าพามาดินเนอร์แล้วกะจะมานั่งแขวะกันไปมา ฉันขอตัวกลับไปนอนดูซีรีส์ที่ห้องยังจะดีกว่าเลยค่ะ” พูดจบก็ทำท่าจะลุกขึ้นยืนจริงๆ แต่มีหรือที่คนอย่างครามจะยอมปล่อยให้เกมนี้จบลงง่ายๆ พรึบ! มือหนาคว้าข้อมือเรียวไว้ทันควัน แรงดึงไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่กึ่งบังคับให้เธอนั่งลงที่เดิม ร่างบางเซถลาเข้าไปใกล้เขาโดยไม่ทันตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นไวน์จางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนพายต้องสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน “จะรีบไปไหนล่ะ... ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าอยากกินอะไรเป็นอย่างสุดท้าย” เสียงทุ้มต่ำที่มักจะห้วนจัด กลับนุ่มนวลและแหบพร่าลงอย่างประหลาดในวินาทีนี้ ครามไม่ได้ปล่อยมือออกจากข้อมือเธอ เขากลับขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดจนเก้าอี้ของพายติดชิดกับขอบระเบียงกระจก โดยมีร่างสูงใหญ่ยืนกั้นขวางทางหนีเอาไว้ทุกทาง พายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แหงนหน้ามองคนตัวโตที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้ม แววตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้มีความเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความปรารถนาบางอย่างที่สุกสกาวเสียยิ่งกว่าดวงดาวบนท้องฟ้า “คุณ... ถอยไปหน่อยสิคะ แคบจะตายอยู่แล้ว” พายพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกินเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเขาเคลื่อนมาแตะที่คางเรี่ยว บังคับให้เธอเงยหน้าสบตาตรงๆ “แคบตรงไหน... ฉันว่ากำลังพอดีต่างหาก” ครามกระซิบชิดริมหิมฝีปาก สายตาคมกวาดมองเรียวปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างนึกสนุก ปากร้ายๆ ที่ชอบต่อปากต่อคำกับเธอหายไปไหนหมด เหลือเพียงผู้ชายคลั่งรักที่เก็บอาการแทบจะไม่ไหวแล้วในนาทีนี้ “ปากเก่งนักนะ... ไหนลองเถียงฉันดูอีกทีสิ” “ฉัน... อื้อ” คำพูดของพายถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้การ Sลบเลี่ยง สัมผัสแรกแผ่วเบาราวกับทดเชิง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำและร้อนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ ครามประคองกรอบหน้าเรียวไว้ด้วยมือข้างหนึ่งอย่างทะนุถนอม ขณะที่อีกข้างโอบเอวคอดเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างระหว่างกันอีกต่อไป พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจในคราแรก สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายแข็งทื่ออยู่ชั่ววินาที ก่อนที่ความรู้สึกวาบหวิวแปลกประหลาดจะแล่นพล่านไปทั่วร่าง ปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณทำให้มือเรียวเผลอขยุ้มเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาแน่น เปลือกตาปิดลงช้าๆ ยอมปล่อยให้รสจูบอันแสนเอาแต่ใจแต่แฝงด้วยความโหยหานี้ครอบงำสติสัมปชัญญะทั้งหมด บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดหมุน เสียงลมทะเลที่พัดผ่านยอดไม้กลายเป็นเพียงเสียงประกอบฉาก ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาและรสสัมผัสหวานล้ำทำให้โลกทั้งใบเหลือเพียงแค่คนสองคน จังหวะลมหายใจสอดประสาน ความนุ่มนวลเริ่มทวีความเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะหลอมละลายรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ครามขยับริมฝีปากเรียรียวดูดซับความหวานล้ำอย่างไม่รู้จักพอ ราวกับเขาอดandทนรอเวลานี้มานานแสนนาน ทว่า... ในวินาทีที่กำลังจะก้าวข้ามเส้นAกั้นสุดท้าย ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังพาไปจนกู่ไม่กลับนั้นเอง กริ๊ก! แกร็ก... แอ๊ดดดด—! เสียงประตูระเบียงกระจกฝั่งโซนห้องนั่งเล่นถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าและน้ำเสียงคุ้นเคยที่ดังแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศโรแมนติกจนย่อยยับ “คุณครามคะ! เอกสารด่วนจากสำนักงานใหญ่โตเกียวส่งมาถึงแล้วค่ะ จำเป็นต้องให้ท่านประธานเซ็นอนุมัติ... อุ๊ย! ตายจริง! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะนะคะ!” เสียงแหลมสูงของเลขาฯ สาวที่พุ่งพรวดเข้ามาหยุดชะงักกึกทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ครามผละออกจากริมฝีปากอิ่มอย่างไม่สบอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันทีด้วยความหงุดหงิดระดับ MAX นัยน์ตาสีเข้มตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาแทบจะกินเลือดกินเนื้อ ขณะที่พายหน้าแดงก่ำ รีบผลักอกแกร่งออกทันทีแล้วยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองด้วยความเขินอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี รี้ดเดอร์คะ มาลุ้นกันต่อค่ะว่าเหตุการณ์ระเบิดอารมณ์ครั้งนี้จะจบลงอย่างไร เมื่อความลับที่เกือบจะเฉลยดันถูกขัดจังหวะแบบคาใจสุดๆ!