การปกป้องแบบเงียบๆ

"ถ้าคิดจะเล่นสกปรกกับเด็กในปกครองของฉัน อย่างน้อยก็ควรเช็กให้ดีเสียก่อนว่า... หลังบ้านของฉันกว้างแค่ไหน" เสียงทุ้มต่ำกังวานที่เจือความเย็นยะเยือกจนน่าขนลุกดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของห้องประชุมใหญ่ที่ถูกปิดตาย ร่างสูงใหญ่ของครามในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปกำลังยืนค้ำโต๊ะทำงานด้วยมือข้างเดียว สายตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองกลุ่มผู้บริหารระดับสูงและพนักงานฝ่ายบุคคลสามคนที่หน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เอกสารโครงการลับของพายถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกองอยู่แทบเท้าของพวกเขา พายที่ยืนอยู่มุมห้องด้วยความตกตะลึงอ้าปากค้างเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น หญิงสาวเพิ่งถูกเรียกตัวมาสอบสวนด้วยข้อหา "ขโมยข้อมูลบริษัท" ซึ่งเป็นข้อหาใส่ร้ายป้ายสีแบบด้านๆ ที่เธอรู้ตัวดีว่าไม่ได้ทำ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้งัดหลักฐานชิ้นเด็ดขึ้นมาตอกหน้าพวกมัน ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของครามที่เข้ามาพลิกเกมทุกอย่างในเวลาไม่ถึงสิบนาที "คุณ... คุณครามคะ คือพวกเราเข้าใจผิด..." หัวหน้าฝ่ายบุคคลละล่ำละลักเสียงสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลซกเต็มกรอบหน้า "เข้าใจผิด?" ครามแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนคนฟังต้องสะดุ้งเฮือก ร่างสูงค่อยๆ สาวเท้าเข้าไปใกล้ช้าๆ ราวกับพญาเสือที่กำลังต้อนเหยื่อ "ตอนที่พวกคุณรุมกดดันเด็กคนนี้ด้วยสายตาน่ารังเกียจและคำพูดดูถูกเหียดหยาม ทำไมถึงไม่คิดว่ามันคือความเข้าใจผิดล่ะครับ?" "เอ่อ... ท่านประธานคะ ทางเราแค่ทำตามระเบียบ..." "ระเบียบหรือใบสั่งจากใครบางคนที่นั่งอยู่ชั้นบนสุด?" ครามสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงอย่างอันตราย "จำไว้ให้ดีนะครับว่าพายคือคนของผม ใครที่บังaานรนหาที่มาแตะต้องคนของผม เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากตึกนี้ภายในห้านาทีนี้ได้เลย... และอย่าหวังว่าจะมีบริษัทไหนในเครือข่ายธุรกิจกล้าเซ็นรับรองใบสมัครงานของพวกคุณอีก" ประโยคนั้นเด็ดขาดและทรงพลังเสียจนไม่มีใครกล้าปริปากเถียงสักคำเดียว พายมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังลมหนาวให้อย่างนึกทึ่ง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอตั้งใจจะลุยเดี่ยวและจัดการพวกตัวแสบด้วยตัวเองแท้ๆ แต่เขากลับเลือกที่จะเคลื่อนไหวจัดการทุกอย่างให้เงียบๆ โดยไม่เอ่ยปากบอกเธอสักคำเดียว เมื่อกลุ่มคนผู้หาเรื่องพายทยอยเดินคอตกออกไปจนหมดห้อง บรรยากาศจึงเหลือเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด ครามถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ยังยืนนิ่งอึ้งอยู่ที่เดิม "ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะครับ? หรือว่าชอบบรรยากาศในห้องสอบสวนจนไม่อยากกลับโต๊ะทำงานแล้ว?" ปากร้ายๆ กลับมาทำงานทันทีที่สถานการณ์คลี่คลาย ครามยักคิ้วกวนๆ ใส่พลางกอดอกมองเธอด้วยสายตาที่ซ่อนความห่วงใยไว้ภายใต้มาดนิ่ง "ปากเสียจริงนะคะ..." พายเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตมองค้อนเขาค่อนขอด แม้หัวใจจะเต้นแรงด้วยความซาบซึ้งแต่ริมฝีปากบางก็ยังคงความยโสตามประสาคนปากเก่ง "ใครใช้ให้คุณมาจุ้นจ้านเรื่องของฉันกันคะ? ฉันบอกตอนไหนว่าจัดการเองไม่ได้?" "จัดการเอง? หึ" ครามแค่นหัวเราะ เดินดุ่มๆ เข้ามาประชิดตัวจนหญิงสาวต้องผถอยหลังไปชนกับผนังห้องเย็นเฉียบ ร่างสูงก้มลงมองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นลุ่มลึกและจริงจังขึ้นจนน่ากลัว "ถ้าฉันไม่เข้ามาจัดการให้ป่านนี้เธอคงโดนพวกมันเขี่ยพ้นบริษัทไปแล้ว ยัยตัวแสบ... เลิกอวดเก่งสักวันจะตายไหม?" "ก็คนมันไม่ชอบให้ใครมาทำเหมือนฉันช่วยตัวเองไม่ได้นี่คะ..." พายพึมพำเสียงเบาลง ยามที่ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับไออุ่นจากตัวเขาทำให้สติของเธอเริ่มกระเจิดกระเจิง "อีกอย่าง... คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันโดนแกล้ง? คุณแอบมองฉันเหรอคะท่านประธาน?" ครามชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมไหววูบชั่วพริบตา เขากลืนน้ำลายลงคอก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ "ใครมองเธอ... เพ้อเจ้อใหญ่แล้ว ฉันแค่เดินตรวจงานแล้วผ่านมาพอดีต่างหาก หลงตัวเองชะมัด" "แน่ใจเหรอคะว่าบังเอิญ..." พายหรี่ตามองอย่างรู้ทัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากบาง "คนที่เดินตรวจงานจำเป็นต้องทำหน้าเครียดเหมือนยักษ์ตอนเห็นฉันโดนเหน็บแนมด้วยเหรอคะ?" ครามหันขวับกลับมาสบตา เธออยู่ใกล้แค่คืบ ความเงียบงันระหว่างกันเต็มไปด้วยเคมีที่พุ่งพล่านจนแทบจะจับต้องได้ ชายหนุ่มเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามไม่แพ้กันแต่ฟอร์มจัดเกินกว่าจะยอมรับตรงๆ มือหนายื่นออกไปหมายจะเคาะหน้าผากมนสักทีข้อหาพูดจายั่วโมโห แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัส... เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นสามครั้ง ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาคนสนิทที่มีสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด "ท่านประธานคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ... คนจากสำนักงานใหญ่ที่ต่างประเทศบินมาถึงล็อบบี้แล้วค่ะ และตอนนี้... เขากำลังมุ่งหน้ามาที่ชั้นนี้ด้วยตัวเองค่ะ!" ไวโอเล็ตการ์เด้นขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้ค่ะ