คนดื้อกับคนคุมเกม

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวใกล้เข้ามาทุกขณะไม่ได้ทำให้พายรู้สึกหวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หญิงสาวกลับยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย เอกสารโครงการลับบนโต๊ะทำงานถูกกวาดรวบใส่แฟ้มอย่างลวกๆ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจหมุนตัวเตรียมปีนหน้าต่างหนีออกทางระเบียงเชื่อมตึก... ทางหนีทีไล่ที่เธอสำรวจไว้ตั้งแต่เมื่อวาน "คิดจะทำอะไร ยัยตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูจนน่าหมั่นไส้ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับแรงฉุดกระชากที่ข้อมือเพียงเบาๆ แต่กลับทำให้ร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะแผงอกกว้างอย่างจัง ครามยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาคาดโทษ มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า ทั้งที่เมื่อวินาทีที่แล้วเขายังติดประชุมเครียดอยู่ชั้นบนแท้ๆ แต่กลับดักทางคนหัวดื้ออย่างเธอได้ทันท่วงทีเสมอ "ปล่อยฉันนะ, คุณคราม! บอกแล้วไงว่าเอกสารนี่ฉันต้องเอาไปเช็คเองที่ข้างนอก คุณไม่มีสิทธิ์มาขังฉันไว้ที่นี่!" พายสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาคมกริบที่มองลงมาอย่างไม่เกรงกลัว เธอยังคงรักษาระยะห่างด้วยการถอยหลังไปหนึ่งก้าว จนกระทั่งสะโพกมนชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานพอดี "ไม่มีสิทธิ์? ลืมไปแล้วหรือไงว่าผมเป็นประธานบริษัท และคุณ... เป็นแค่พนักงานฝึกงานที่กำลังจะโดนไล่ออกข้อหาพยายามขโมยข้อมูลลับของบริษัทออกไป" ครามก้าวเข้ามาประชิดทีละก้าว บีบพื้นที่รอบตัวของหญิงสาวให้แคบลงเรื่อยๆ จนแทบไม่มีอากาศหายใจ ร่างสูงใหญ่ทาบทับจนเธอรู้สึกเหมือนถูกกักขังอยู่ในอ้อมกอดกลายๆ โดยที่เขายังไม่ต้องแตะต้องตัวเธอด้วยซ้ำ "ข้อมูลลับอะไรกันคะ! นี่มันโปรเจกต์ที่ฉันเป็นคนเสนอไอเดียเองตั้งแต่ต้น ฉันต่างหากล่ะที่มีสิทธิ์จะถือมัน!" พายเถียงกลับเสียงแข็ง ดวงตากลมโตฉายแววพยศอย่างชัดเจน เธอยกแฟ้มเอกสารขึ้นกั้นกลางระหว่างอกเขากับตัวเธอเพื่อสร้างเกราะกำบัง แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลเลยสักนิด ครามแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่รั้นจนน่าหยิก ไล่เรื่อยลงมายังริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ ผู้หญิงคนนี้ดื้อรั้นเหมือนลูกแมวป่า ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ยิ่งสั่งก็ยิ่งแหกกฎ... แต่น่าแปลกที่ความพยศเหล่านั้นกลับทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขาเต้นแรงทุกครั้งที่ได้เข้าใกล้ "ปากเก่งนักนะ... ไหน ลองบอกผมซิว่า ถ้าคนจากสำนักงานใหญ่ที่กำลังเดินมาถึงหน้าห้องตอนนี้เห็นคุณกำลังปีนหน้าต่างหนีพร้อมเอกสารลับ พวกเขาจะคิดว่ายังไง?" ครามโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบเสียงพร่าข้างใบหูจนพายรู้สึกวูบวาบไปทั้งแถบ ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัว "ก็... ก็เพราะคุณมันเผด็จการไงคะ! เอาแต่ใจตัวเอง บอสบ้าอำนาจ!" พายพยายามเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสใกล้ชิดที่ทำให้หัวใจเจ้ากรรมทรยศเต้นไม่เป็นจังหวะ มือบางพยายามดันอกเขาให้ออกไปห่างๆ แต่ครามกลับใช้มือข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ส่วนมืออีกข้างโอบเอวบางเข้าหาตัวแนบชิด จนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน "ปล่อยนะ! นี่มันเวลางาน... อื้อ!" คำพูดต่อว่าถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อครามฉวยจังหวะที่เธอกำลังอ้าปากเถียงก้มลงปิดริมฝีปากอิ่มด้วยความเร็วที่เธอตั้งตัวไม่ติด สัมผัสแรกไม่ใช่ความรุนแรง หากแต่เป็นความนุ่มนวลแต่หนักแน่นที่แฝงไปด้วยความเอาแต่ใจ ปลายลิ้นร้อนล้ำรุกGเข้ามาชิมความหวานอย่างถือวิสาสะ พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด แรงขัดขืนที่มีเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตาเมื่อถูกจู่โจมด้วยความอบอุ่นและกลิ่นกายสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความลงโทษ ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์ที่ครามเป็นคนควบคุม พายรู้สึกเหมือนเข่าอ่อนยวบ เธอต้องทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดไปที่อ้อมแขนแข็งแกร่งที่โอบประคองเธอไว้ มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้เปลี่ยนมาเป็นโอบกระชับเอวบางให้แนบชิดยิ่งขึ้น พร้อมกับใช้นิ้วมือเกลียวปอยผมที่หลุดรุ่ยข้างแก้มอย่างอ่อนโยน ความดื้อรั้นทั้งหมดถูกหลอมละลายหายไปกับจูบที่แสนเอาแต่ใจแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความโหยหา ในขณะที่เคมีระหว่างทั้งสองกำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท "ท่านประธานครับ! คนจากสำนักงานใหญ่มาถึงหน้าห้องแล้วครับ!" เสียงตะโกนจากเลขาหน้าห้องทำเอาพายสะดุ้งสุดตัว หญิงสาวออกแรงผลักแผงอกกว้างเต็มแรงจนครามต้องยอมถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งอย่างเสียดาย ใบหน้าหวานแดงก่ำ หอบหายใจถี่กระชั้นด้วยความตื่นตระหนก มือบางรีบยกขึ้นมาเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้คนฉวยโอกาสที่ยืนยันตัวนิ่งสนิท ใบหน้าคมคายยังคงเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีเพียงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากเท่านั้นที่ฟ้องว่าเขากำลังอารมณ์ดีแค่ไหน ครามยกมือขึ้นจัดเสื้อสูทให้เข้าที่อย่างใจเย็น ก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่ยังยืนจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่ด้วยความลนลาน "จำไว้... ว่าคุณหนีผมไม่พ้นหรอก, พาย" ครามกระซิบเสียงต่ำด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปเปิดประตูห้องทำงาน ทว่า... ทันทีที่ประตูบานใหญ่เปิดออก ร่างของแขกผู้มาเยือนจากสำนักงานใหญ่ที่ก้าวเข้ามาภายในห้อง กลับทำให้รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของครามแข็งค้างไปในทันที ส่วนพายที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน... เพราะเขาคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือคนที่เธอเคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้เมื่อสามปีก่อน และเป็นคนเดียวกับที่ครามเกลียดขี้หน้ามากที่สุด! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ