เมื่อหัวใจเริ่มไม่รักดี

"ถ้าคุณคิดว่าการกลับมาครั้งนี้ จะทำให้ทุกอย่างมันง่ายขึ้น... คุณคิดผิดถนัดแล้วล่ะค่ะ คุณากร" น้ำเสียงของพายไม่ได้ดัง แต่มันชัดเจนและบาดลึกพอจะกรีดบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องประชุมให้ขาดวิ่น บุคคลที่ก้าวเข้ามาใหม่หยุดชะงัก รอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่มักจะใช้ตกคนอื่นเสมอระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่ส่งตรงมายังเธอ และเลยไปยังร่างสูงของคนที่ยืนขนาบข้างเธออยู่ ครามไม่ได้ปริปากพูดสักแหลmเดียว ร่างหนาในชุดสูทสีเข้มยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินแกรนิตที่ถูกแกะสลักขึ้นมาด้วยความโกรธเกรี้ยว สันกรามของเขากดแน่นจนนูนเด่น ดวงตาคมกริบมองผู้มาเยือนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ บรรยากาศรอบตัวผู้ชายสายซึนอย่างครามตอนนี้แผ่รังสีความเย็นยะเยือกออกมาจนคนที่อยู่รัศมีใกล้เคียงแทบหายใจไม่ออก กรณ์—หรือที่พายเคยรู้จักในฐานะ 'พี่ชายใจดี' เมื่อสามปีก่อน ปัจจุบันคือผู้อำนวยการฝ่ายพัฒนาธุรกิจคนใหม่จากสำนักงานใหญ่ เขายกมือขึ้นเสยผมสีเข้มลวกๆ ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาใกล้โต๊ะประชุมมากขึ้น สายตาคมกวาดมองพายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ทั้งทึ่ง ทั้งเสียดาย และ... มีบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกเกินกว่าจะคาดเดา "ไม่ได้เจอกันนานนะพาย... เธอโตขึ้นเป็นผู้หญิงที่น่ากลัวขึ้นเยอะเลยนี่" กรณ์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงความหยอกเย้าเอาไว้เต็มเปี่ยม "ไม่คิดเลยว่าเด็กฝึกงานที่เคยวิ่งเอกสารให้ฉันวันนั้น จะกลายมาเป็นมือขวาคนสนิทของท่านรองประธานจอมโหดคนนี้ไปซะแล้ว" "คนเรามันเปลี่ยนกันได้ค่ะคุณกรณ์ โดยเฉพาะเวลาที่เราเจอคนที่สอนให้เรารู้จักสู้คน ไม่ใช่เอาแต่ก้มหัวให้ใครเหมือนแต่ก่อน" พายตอกกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องตอบอย่างไม่เกรงกลัว แม้ในใจลึกๆ จะแอบหวั่นไหวกับเงาอดีตที่กรณ์เป็นตัวแทนพกพามาด้วยก็ตาม เธอยังจำสัญญาบ้าๆ ระหว่างเธอกับเขาเมื่อสามปีก่อนได้ดี... สัญญาที่เกือบจะทำลายชีวิตเธอในวันที่เธอไร้ทางออก พรึ่บ! เสียงขยับตัวอย่างรุนแรงของครามดึงสติทุกคนให้กลับมา ครามก้าวเข้ามาขวางระหว่างพายกับกรณ์เอาไว้โดยอัตโนมัติ แผ่นหลังกว้างบังร่างบางของเธอไว้มิดชิด ราวกับต้องการปกป้องเธอจากสายตาแทะโลมกลายๆ ของผู้มาเยือนคนใหม่ "ถ้ามีธุระเรื่องงานก็เชิญที่ห้องทำงานส่วนตัวของผม แต่ถ้ามาเพื่อรำลึกความหลัง... เชิญไสหัวกลับไปสำนักงานใหญ่ซะ ตอนนี้ห้องประชุมนี้ไม่ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ" ไดอะล็อกขวานผ่าซากตามแบบฉบับของครามพ่นออกมาอย่างไร้ความปรานี น้ำเสียงทุ้มต่ำตึงเครียดจนน่ากลัว กรณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ สีหน้าไม่มีความสะทกสะท้านเลยสักนิด เขายกมือขึ้นกอดอกมองหน้าครามด้วยรอยยิ้มเย็นชา "ใจร้อนเป็นไฟเหมือนเดิมเลยนะคราม สมแล้วล่ะที่ข่าวลือเขาว่า นายหวงคนนี้ยิ่งกว่าไข่ในหิน... แต่ก็นั่นแหละ ของที่เคยเป็นของฉันมาก่อน ต่อให้สลัดยังไง มันก็ยังเคยมีร่องรอยหลงเหลืออยู่นะ" คำพูดกำกวมและจงใจยั่วประสาทนั้น ทำให้เส้นความอดทนสุดท้ายของครามขาดผึ่ง "ปากดีนักนะมึง!" ครามพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของกรณ์อย่างรวดเร็วจนพายอุทานออกมาด้วยความตกใจ "คราม! หยุดนะ!" พายรีบเอื้อมมือไปคว้าแขนแกร่งของครามไว้ทันที แรงยื้อยุดทำให้ครามชะงักไปเล็กน้อย เขาก้มลงมองมือเรียวที่กำลังกำแขนเสื้อเขาแน่นด้วยความตกใจปนหวงแหน ก่อนจะหันกลับมามองหน้าเธอ แววตาของครามในเสี้ยววินาทีนั้น... มันไม่ใช่แววตาของเจ้านายจอมเผด็จการ หรือผู้ชายปากร้ายที่ชอบหาเรื่องเธอ แต่มันคือแววตาของ *ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังหวาดกลัว* ใช่... ครามกำลังกลัว กลัวว่าผู้ชายชื่อกรณ์จะดึงเธอกลับไปสู่อดีต กลัวว่าเรื่องราวในวันที่เธอเคยแตกสลายจะวนกลับมาทำร้ายเธออีกครั้ง และที่สำคัญที่สุด... เขากลัวว่าจะรักษาเธอไว้ไม่ได้ พายใจกระตุกวูบ ความโกรธเกรี้ยวและความระแวงทั้งหมดเมื่อครู่พลันมลายหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นแปลกประหลาดที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างช้าๆ มือบางที่เคยจับแขนเขาไว้ เปลี่ยนเป็นบีบเบาๆ ที่ท่อนแขนแกร่งนั้นแทน เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มคมกริบที่เต็มไปด้วยร่องรอยความกังวล "ใจเย็นก่อนค่ะ... คราม" น้ำเสียงของพายเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ความนุ่มนวลในน้ำเสียงนั้นทำเอาครามถึงกับชะงัก ค้างพะงาบอยู่ในท่าเตรียมต่อ พายก้าวออกมาจากด้านหลังแผ่นหลังกว้าง เธอยืนเคียงข้างเขาอย่างเท่าเทียม มือบางยังคงแตะอยู่ที่ต้นแขนของเขาเพื่อส่งผ่านความมั่นใจ ดวงตากลมโตหันกลับไปสบตากล้าหาญกับกรณ์ตรงๆ โดยไม่มีความหวั่นเกรงหลงเหลืออยู่เลย "คุณกรณ์คะ ถ้าคุณมีสมองมากพอที่จะก้าวขึ้นมาเป็นผู้อำนวยการ คุณก็น่าจะรู้ว่าเรื่องในอดีตมันก็เป็นแค่เศษขยะที่ถูกทิ้งไว้ข้างทาง ไม่มีใครเขาเก็บเอาขึ้นมาปัดฝุ่นใช้ซ้ำหรอกค่ะ โดยเฉพาะฉัน... คนที่ฉลาดพอจะไม่เดินตกหลุมพรางเดิมเป็นครั้งที่สอง" พายเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนริมฝีปากอิ่ม "เพราะฉะนั้น กรุณาให้เกียรติสถานที่ทำงาน และกรุณาจำไว้ด้วยว่า... ตอนนี้ฉันไม่ใช่เด็กน้อยคนเดิมที่คุณจะมาปั่นหัวเล่นได้ตามใจชอบ" กรณ์หุบยิ้มฉับ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อเจอไม้นี้ของพาย เขากวาดตามองคนทั้งคู่ที่ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กันอย่างสนิทสนม ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างเสียหน้า "ปากเก่งขึ้นเยอะนี่พาย... หวังว่าเธอจะรักษาความมั่นใจนี้ไว้ได้ตลอดรอดฝั่งนะ" กรณ์ปัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหันหลังเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้องประชุม ปล่อยให้ประตูบานใหญ่ปิดลงด้วยเสียงทึบหนักหน่วง ปัง! ความเงียบสงบกลับมาเยือนห้องประชุมอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย พายถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันกลับมาเพื่อจะเอ่ยปากแซวคนข้างๆ ที่ยังยืนนิ่งเป็นหิน "นี่... ปล่อยมือได้แล้วมั้งคะ ฉันไม่ใช่เด็กอนุบาลนะที่จะต้องคอยให้คุณมาปกป้องตลอดเวลา" พายเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงติดตลกเพื่อลดความตึงเครียด แต่ครามไม่มีทีท่าว่าจะขำตามเลยสักนิด ดวงตาคมกริบก้มลงมองมือเรียวที่ยังคงแตะอยู่บนแขนของเขา ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับเธอตรงๆ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม สันกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน "ใครบอกว่าฉันปกป้องเธอ" ครามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดตามฟอร์มปากไม่ตรงกับใจ "ฉันแค่กลัวว่าเธอจะเผลอใจไปร้องไห้ซบไอ้เวรนั่นต่างหาก... ยิ่งใจอ่อนกับใครง่ายๆ อยู่ด้วย" พายชะงัก หรี่ตามองคนปากแข็งทันที "ฉันเนี่ยนะใจอ่อน? คุณช่วยกรุณาทบทวนความจำใหม่ด้วยนะคะคุณคราม คนที่ยืนปากสั่นหน้าดำหน้าแดงเมื่อกี้ไม่ใช่ฉันนะ!" "พาย!" ครามเรียกชื่อเธอเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนพายต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะประชุมด้านหลังอย่างช่วยไม่ได้ ครามใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะกักตัวเธอไว้ตรงกลาง ปิดกั้นทุกทางหนี ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนพายรู้สึกวูบวาบไปหมด "นี่คุณ..." พายใจเต้นรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่มากเกินไปทำให้สมองเธอรวนไปหมด "ถอยออกไปเลยนะ ใกล้เกินไปแล้ว" "ทำไม... กลัวเหรอ?" ครามกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนน่ากลัว ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามซ่อนมานาน "กลัวว่าตัวเองจะห้ามใจไม่ไหว... หรือว่ากลัวฉันกันแน่?" คำถามนั้นไม่ใช่แค่คำพูดหยอกล้อ แต่มันคือการรุกรานพื้นที่หัวใจของเธออย่างจงใจ พายเม้มริมฝีปากแน่น เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาทำงานในบริษัทนี้ ความรู้สึกที่ว่า... ผู้ชายปากร้าย เย่อหยิ่ง และเอาแต่ใจคนนี้ กำลังค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอทีละน้อย จนมันกลายเป็นความหวั่นไหวที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป *เธอเริ่มหวั่นไหวกับเขาเข้าจริงๆ แล้ว... และมันอันตรายยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับกรณ์เสียอีก* พายหลบสายตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ ปากเก่งๆ ที่เคยต่อกลอนกับเขามาตลอดตอนนี้กลับเม้มแน่นอย่างคนจนมุม ความลังเลฉายชัดอยู่ในดวงตากลมโต ครามสังเกตเห็นประกายความไหววูบในดวงตาคู่นั้น มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างคนเหนือกว่า เขื่อนกั้นความรู้สึกที่เขาอดทนอดกลั้นมานานเริ่มพังทลายลงทีละน้อย นิ้วเรียวใหญ่เอื้อมออกไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยนั้นทำให้พายสะท้านเฮือก ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "พาย..." ครามเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างไม่น่าเชื่อ มันนุ่มนวลและลึกซึ้งจนพายแทบจะละลายคาอก "บอกฉันหน่อยสิ... ที่เธอยืนอยู่ข้างฉันเมื่อกี้ เพราะเธอปกป้องฉัน... หรือเพราะหัวใจเธอมันเริ่ม..." ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้งที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของเลขาหน้าห้องที่เปิดประตูพรวดเข้ามาด้วยความรีบร้อน "ท่านรองคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ ทางสำนักงานใหญ่ส่งเอกสารด่วนที่สุดมาแจ้งว่า..." ครามสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย เขายืดตัวถอยห่างจากพายอย่างจำใจ ดวงตาคมกริบมองเลยไปยังเลขาด้วยแววตาฆาตกรรมที่ทำเอาเลขาหน้าซีดเผือดไปในทันที พายยืนหอบหายใจเบาๆ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย เธอรีบยกมือขึ้นกราบกรานตัวเองในใจที่รอดพ้นจากคำถามฆ่าตัวตายเมื่อครู่มาได้หวุดหวิด ทว่า... หัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะในอกกลับยืนยันความจริงข้อหนึ่งที่เธอไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป แล้วจู่ๆ เลขาก็พูดประโยคถัดมาที่ทำให้เลือดในกายของพายเย็นเฉียบลงในพริบตา "คุณกรณ์... เขาเพิ่งยื่นเรื่องขอตรวจสอบบัญชีย้อนหลังทั้งหมด โดยมีอำนาจจากท่านประธานใหญ่ค้ำ และคนที่เขาเจาะจงให้เป็นคนเปิดห้องนิรภัยส่งมอบเอกสาร... คือคุณพายค่ะ!" ไวโอเล็ตการ์เด้นขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!