จูบแรกท่ามกลางสายฝน

เอกสารปึกหนาในแฟ้มหนังสีดำสนิทวางอยู่บนโต๊ะกระจกใส เสียงกระแทกเบาๆ ของสันแฟ้มกับพื้นผิวโต๊ะดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดภายในห้องนิรภัยชั้นใต้ดินของบริษัท ความกดดันในอากาศหนาแน่นเสียจนพายรู้สึกได้ถึงเม็ดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผม "คุณตั้งใจจะเล่นเกมอะไรกันแน่คะ คุณคราม" เสียงหวานใสแต่เฉียบคมดังขึ้นทำลายความเงียบ พายกอดอกเชิดหน้าขึ้นสู้สายตากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนกั้นอยู่ตรงทางออก ประตูห้องนิรภัยระบบดิจิทัลถูกตั้งค่าล็อกอัตโนมัติจากภายนอกด้วยคำสั่งพิเศษ และมีเพียงคนตรงหน้าคนเดียวที่มีสิทธิ์อนุมัติ บรรยากาศรอบตัวเขาในยามนี้ช่างมืดมนและคุกคามราวกับพายุฝนตั้งเค้าด้านนอกตึกระฟ้า ครามปรายตามองเอกสารบัญชีย้อนหลังที่เธอเพิ่งเปิดให้เขาตรวจสอบตามคำสั่งของท่านประธานใหญ่ มุมปากหยักลึกยกยิ้มหยัน แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับสัตว์ป่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม "เกมอะไรกันล่ะ พาย... ผมแค่ทำตามหน้าที่ของผู้ตรวจสอบพิเศษ" ครามก้าวเท้าเข้าไปประชิดทีละก้าว ขายาวๆ ของเขาสร้างความอึดอัดให้พื้นที่แคบๆ ในห้องนิรภัยจนแทบหายใจไม่ออก "แต่ดูเหมือนคนที่ร้อนตัว จะไม่ใช่คนที่ทำผิด... แต่เป็นคุณต่างหากที่กลัวว่าความลับบางอย่างจะถูกเปิดเผย" "ฉันไม่มีความลับอะไรทั้งนั้นค่ะ! และเอกสารพวกนั้นก็โปร่งใสตรวจสอบได้ทุกบรรทัด หากคุณอยากจะหาเรื่องเขี่ยฉันพ้นบริษัทนี้ ก็กรุณาใช้วิธีที่มันสร้างสรรค์กว่าการใช้อำนาจมืดแบบนี้เถอะนะคะ!" พายสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างที่โน้มเข้ามาใกล้เพื่อรักษาระยะห่าง แต่,ความแข็งแกร่งของเขากลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนผลักกำแพงเหล็ก ครามไม่ถอยหนี เขากลับฉวยจังหวะนั้นรวบข้อมือบางทั้งสองข้างด้วยมือข้างเดียวตรึงไว้เหนือศีรษะเบาๆ ส่วนมืออีกข้างคว้าเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด ลลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้าที่ข้างแก้มของหญิงสาวทันที "ปากเก่งนักนะ... เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นทำเป็นเก่ง แต่พออยู่กับผมสองต่อสอง ทำไมเสียงถึงสั่นล่ะ หื้ม?" เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมฝีปากของเธอ หัวใจของพายกระตุกวูบ ความโกรธถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายหอมสะอาดผสมกับความดุดันที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา "ปล่อยฉันนะคะ! คุณคราม! นี่มันคุกคามทางเพศชัดๆ!" พายดิ้นรนสุดแรงเกิด ใบหน้าหวานแดงก่ำไม่ใช่เพราะความอาย แต่เป็นเพราะความเคืองโกรธที่ถูกเอาเปรียบซ้ำแล้วซ้ำเล่า "คุกคามเหรอ? ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยต่างหาก พาย..." ครามก้มหน้าลงมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความเย่อหยิ่งและท่าทีปากร้ายเมื่อครู่เลือนหายไปชั่วพริบตา เหลือเพียงประกายความโหยหาบางอย่างที่ลึกซึ้งจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบกวาดมองพวงแก้มแดงระเรื่อและริมฝีปากสีพีชที่เผยอน้อยๆ อย่างเผลอไผล ข้างนอกหน้าต่างกระจกใสของตึก เม็ดฝนก้อนใหญ่เริ่มโปรยปรายลงมากระทบกระจกเสียงดังซ่า บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น หยาดฝนที่โหมกระหน่ำทำให้แสงไฟในห้องนิรภัยสลัวลง ถักทอให้โลกใบนี้เหลือเพียงแค่เขากับเธอ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรำไปพร้อมกับเสียงสายฝนด้านนอก พายชะงักการขัดขืนโดยไม่รู้ตัวเมื่อเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น สายตาของครามในตอนนี้... มันไม่ใช่สายตาสะใจของคนที่กำลังชนะ แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังอดกลั้นต่อความรู้สึกบางอย่างมาเนิ่นนาน "คุณ... มองอะไรคะ" น้ำเสียงของพายอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความแข็งกร้าวเมื่อครู่ละลายหายไปเกือบหมดเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของชายหนุ่มเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียข้างแก้มให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยทำให้เธอเผลอกลั้นหายใจ "มอง... คนที่ทำให้ผมนอนไม่หลับมาเป็นอาทิตย์" ครามเอ่ยเสียงพร่า แววตาไหววับ "รู้ไหมว่าคุณมันใจร้ายพาย ปากร้าย ใจแข็ง ไม่เคยยอมให้ผมเข้าใกล้ด้วยซ้ำ... แต่ทำไมเวลาคุณทำหน้าดื้อใส่ผม หัวใจบ้านี่มันถึงได้เต้นแรงนักวะ" คำสารภาพที่เล็ดลอดออกมาจากปากของคนที่ขึ้นชื่อว่าปากร้ายที่สุดในบริษัท ทำเอาพายสมองตื้อตันไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ปากอ้าพะงาบๆ จะเถียงแต่ก็เรียบเรียงคำพูดไม่ถูก เธอนึกว่าเขาเกลียดเธอ เธอนึกว่าเขาจงใจกลั่นแกล้งเธอมาตลอด... แต่ความจริงมันคืออะไรกันแน่? "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย..." "ไม่ได้บ้า..." ครามกระซิบชิดริมฝีปาก ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง "ผมไม่ได้อยากเป็นผู้ตรวจสอบเอกสารบ้าบอพวกนี้หรอก... ผมแค่อยากหาข้ออ้างมาขังคุณไว้กับผมสองต่อสอง ก็เท่านั้น" จังหวะนั้นเอง อารมณ์ที่สะสมมานานและความเปราะบางท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมของสายฝนด้านนอกก็พาไป ครามไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัว ริมฝีปากหยักลกดทับลงมาบนกลีบปากนุ่มของเธอทันที ความนุ่มนวลและดุดันผสมผสานกันอย่างลงตัวในจูบแรกที่ไม่มีการยินยอม แต่กลับเต็มไปด้วยความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้มานาน พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมด เธอพยายามจะทุบไหล่หนาเพื่อประท้วง แต่ปลายนิ้วที่ทรงพลังของเขากลับรวบมือเธอไว้แน่นขึ้น พร้อมกับเปลี่ยนองศาการจູບให้ลึกซึ้งและเร่าร้อนยิ่งขึ้น กลิ่นอายความเป็นชายและรสสัมผัสที่ทั้งดุดันและอ่อนหวานในคราเดียวกัน ทำให้เข่าของพายแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ร่างกายของเธอร้อนผ่าวราวกับมีไฟสุม ความต้านทานทั้งหมดพังทลายลงในพริบตาภายใต้ความเย้ายวนที่เขาเป็นผู้ชี้นำ เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานี พายเผลอเผยริมฝีปากออกด้วยความเคลิบเคลิ้ม ปล่อยให้เขาสอดแทรกความวาบหวามเข้ามาสำรวจความอ่อนนุ่มภายใน มือบางที่เคยทุบตีเขาเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทราคาแพงของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ล้มลงไป อุณหภูมิในห้องนิรภัยที่เย็นเยียบกลับร้อนระอุขึ้นมาทันทีจนแทบละลาย นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ทั้งคู่จมดิ่งอยู่กับห้วงอารมณ์นั้น จนกระทั่งเสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงดังขึ้น พร้อมกับไฟฉุกเฉินสีแดงที่กะพริบวับวาบไปทั่วห้อง *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* ครามผละริมฝีปากออกอย่างไม่เต็มใจนัก นัยน์ตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกขัดจังหวะ เขาก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่ตอนนี้หอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าแดงก่ำริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบเมื่อครู่ดูเย้ายวนเกินต้านทาน พายยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองที่ยังร้อนผ่าวก่อนจะตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอกำลังจะอ้าปากต่อว่าเขาที่ฉวยโอกาส แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียง... *คลิก!* เสียงปลดล็อกประตูห้องนิรภัยดังขึ้นจากระบบภายนอก ประตูเหล็กหนาค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างของบุคคลที่สามที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าตกตะลึงจนตาค้าง "คุณครามคะ! ท่านประธานให้มาตาม... เอ๊ะ! ะ...นี่พวกคุณกำลังทำอะไรกันคะ?!" เสียงหวีดร้องด้วยความตกใจของเลขาฯ สาวคนสนิทที่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาโดยไม่เคาะดังลั่นห้อง พายหน้าถอดสี รีบผลักอกครามออกสุดแรงแล้วกระโดดถอยหลังไปสามก้าวทันที ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของคู่นี้เสมอนะคะ