ก้าวข้ามขีดจำกัด

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่โถมเข้ามาพร้อมกับเสียงวิทยุสื่อสารของตำรวจสนั่นลั่นโถงทางเดิน คือบทพิสูจน์ชั้นดีว่าเวลาของพวกเขาหมดลงแล้ว ทว่าท่ามกลางความโกลาหลและเอกสารลับบนโต๊ะทำงานที่ยังกระจัดกระจายไม่เข้าที่ ครามกลับยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองร่างบางที่ยืนขวางประตูไว้อย่างไม่เกรงกลัวฟ้าดิน "ถอยไป พาย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน สีหน้าของเขาเรียบตึงจนน่ากลัว แต่ถ้ามองให้ลึกกว่านั้น... แววตากลัดกลุ้มระคนห่วงใยที่ฉายชัดอยู่เสี้ยววินาทีก่อนจะถูกกลบเกลื่อนไป มันหลอกตาคนอย่างเธอไม่ได้หรอกนะคะ "ไม่ถอยค่ะ!" พายเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดุดันและเด็ดเดี่ยวไม่แพ้กัน มือเรียวบางคว้าข้อมือหนาไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือตอนนี้ ผู้ชายปากแข็งตรงหน้าจะหายวับไปกับตา "คุณครามคิดจะทำอะไรอีกแล้วคะ? จะรับผิดแทนคนอื่นอีกแล้วเหรอ? คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกขี่ม้าขาวมาจากไหนกัน ถึงได้ชอบแบกภาระบ้าๆ นี่ไว้คนเดียวตลอด!" "เธอไม่เข้าใจ..." ครามขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาพยายามสะบัดมือออก แต่พายกลับยิ่งกำแน่นขึ้นไปอีก แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานนับสัปดาห์ระเบิดออกมาผ่านปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย "ใช่ค่ะ! พายไม่เข้าใจ!" หญิงสาวตวาดกลับ เสียงหวานใสตอนนี้สั่นเครือด้วยความอัดอั้นตันใจ "ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมคุณถึงต้องปากแข็งอยู่ได้ตลอดเวลา! เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ตำรวจกำลังจะพังประตูเข้ามาอยู่แล้ว แต่สิ่งแรกที่คุณทำคือไล่ให้พายหนีไป... แล้วคุณล่ะ? คุณจะยืนรับกระสุนแทนทุกคนบนโลกนี้หรือไงคะ?!" บรรยากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง เสียงไซเรนรถตำรวจด้านนอกดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ แต่ในห้องทำงานนี้กลับมีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ครามชะงักไป ดวงตาคู่คมมองลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใสๆ แต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชามาตลอด พังทลายลงในเสี้ยววินาทีนั้น "เป็นห่วงฉันเหรอ?" เสียงทุ้มเอ่ยถามแผ่วเบa รอยยิ้มหยันที่มักจะปรากฏบนริมฝีปากหยักหนาหายไป เหลือเพียงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใจ "เธอกำลังร้องไห้เพราะห่วงฉันอย่างนั้นเหรอ, พาย..." "ใช่ค่ะ! พายห่วง!" คำสารภาพหลุดออกจากปากพายโดยไม่ทันได้กลั่นกรอง เธอสะบัดหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม ก่อนจะหันกลับมาจ้องเขาเขม็งด้วยความโกรธปนตัดพ้อ "พอใจหรือยังคะ? สมใจที่คุณอยากเห็นพายใจสั่นและเป็นบ้าเป็นหลังเพราะผู้ชายปากร้ายอย่างคุณหรือยัง?!" ครามเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจที่เคยด้านชาและเต้นเป็นจังหวะปกติมาตลอดชีวิต กลับกระหน่ำรัวราวกับกลองเพลเมื่อได้ยินประโยคที่จริงใจที่สุดจากปากคนตรงหน้า มือหนาที่เคยตั้งใจจะผลักเธอออกไป กลับเอื้อมขึ้นประคองใบพักตร์เนียนใสไว้อย่างลืมตัว นิ้วโป้งเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างแผ่วเบາ สัมผัสที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยทำให้พายสะعุ้งเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้ถอยหนี "เธอ... ไม่ควรมาอยู่ตรงนี้" ครามกระซิบเสียงพร่า แววตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ปิดไม่มิดอีกต่อไป "ที่นี่มันอันตรายเกินไปสำหรับเธอ, พาย" "แล้วคิดว่าพายกลัวเหรอคะ?" พายเงยหน้าสบตากับเขา ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดกันในระยะประชิด หัวใจของทั้งสองคนเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก "ถ้าไม่มีคุณ... โลกใบนี้ต่อให้ปลอดภัยแค่ไหน มันก็ไม่มีความหมายอะไรกับพายเลยค่ะ" คำพูดนั้นทำเอาครามถึงกับพูดไม่ออก เขากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกผิด ความรัก และความกลัวที่จะสูญเสียตีรวนกันจนปั่นป่วนไปหมด ผู้ชายที่ใครๆ ต่างก็เกรงกลัวอย่างเขา กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับหยดน้ำตาและสายตาที่มั่นคงเกินร้อยของผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ "ยัยตัวแสบเอ๊ย..." ครามพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอกแน่น ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่เล็ก สูตรดมกลิ่นกายหอมละมุนที่ช่วยบรรเทาพายุอารมณ์ในอกได้อย่างน่าประหลาด "ดื้อด้านที่สุด..." "ปากแข็งที่สุดเหมือนกันนั่นแหละค่ะ..." พายซบหน้าลงกับอกแกร่ง แขนเรียวโอบกอดรอบเอวสอบของเขาไว้แน่นเช่นกัน อุณหภูมิร่างกายที่แนบชิดกันทำให้ความหวาดกลัวภายนอกมลายหายไปสิ้น ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความซาบซึ้งและเคมีที่พุ่งพล่านจนแทบจะละลายใจคนอ่าน กลับต้องสะดุดลงทันที เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน พร้อมกับเสียงบิดกลอนประตูที่ดังแกรกกราก "คุณครามครับ! เปิดประตูด้วยครับ! ตำรวจมาถึงหน้าห้องแล้ว!" เสียงของเลขาหนุ่มตะโกนเข้ามาด้วยความร้อนรน ครามผละออกจากอ้อมกอดช้าๆ ดวงตากลับมาคมกริบและเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง เขาก้มลงมองหน้าพายที่ยังคงมีคราบน้ำตาติดอยู่ พลางเอื้อมมือไปปัดปอยผมที่ปรกลงมาทัดหูให้เธออย่างเบามือที่สุด "รอฉันตรงนี้นะ" ครามกระซิบเสียงต่ำด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... ฉันไม่มีทางปล่อยให้ใครมาทำอะไรเธอเด็ดขาด" พูดจบ เขาก็หันหลังเดินตรงไปยังประตูห้องทำงานที่กำลังถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของเจ้าหน้าที่ตำรวจและบุคคลที่ไม่คาดฝัน— ทว่า ทันทีที่ประตูเปิดกว้างออกจนสุด แสงไฟสว่างจ้าเผยให้เห็นเงาร่างของคนที่ยืนอยู่แถวหน้าสุด ครามก็ต้องชะงักกึก สีหน้าเคร่งขรึมเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เมื่อพบว่าคนที่เดินนำหมายค้นเข้ามาไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นบุคคลที่ควรจะอยู่ต่างประเทศ และเป็นคนที่ถือไพ่เหนือกว่าเขาทุกใบในเกมนี้! ไวโอเล็ตการ์เด้นขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและส่งกำลังใจให้กันเสมอนะคะ