ความลับในเอกสารงาน

เสียงก๊อกแก๊กของเครื่องพิมพ์ดีดไร้สายบนโต๊ะทำงานราคาแพงในห้องชุดทำงานส่วนตัวของครามดังขึ้นเป็นจังหวะ ท่าíมกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง พายปรายตามองกองเอกสารลับระดับองค์กรที่ถูกกวาดกองไว้บนมุมโต๊ะทำงานของประธานบริษัทหนุ่มอย่างถือวิสาสะ ให้ตายสิ... ถ้าผู้ชายปากร้ายคนนั้นรู้ว่าเธอกำลังรื้อค้นแฟ้มประวัติส่วนตัวที่เขาพยายามซ่อนไว้ใต้ลิ้นชักล็อกกุญแจสองชั้น มีหวังเขาคงด่ากราดเธอด้วยประโยคเชือดเฉือนหูชาไปสามวันแปดวันแน่ ๆ แต่ใครสนกันล่ะ? ในเมื่อความสงสัยมันกัดกินหัวใจเธอจนแทบทนไม่ไหวแล้ว ตั้งแต่เมื่อคืนที่เธอเห็นแววตาไหววูบของเขาตอนที่พูดถึงเหตุการณ์ไฟไหม้บริษัทเก่าเมื่อห้าปีก่อน พายก็รู้ทันทีว่าเบื้องหลังภาพลักษณ์นักธุรกิจผู้เย่อหยิ่งและไร้หัวใจคนนั้น มันต้องมีอะไรบางอย่างที่ถูกฝังกลบเอาไว้ภายใต้รอยแผลเป็นจาง ๆ ที่มุมปากของเขา นิ้วเรียวบางเปิดกระดาษแผ่นสุดท้ายในแฟ้มสีน้ำเงินเข้มที่ติดตราประทับ 'ลับที่สุด' ออก ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ลมหายใจของเธอสะดุดกึกไปชั่วขณะเมื่ออ่านข้อความบนกระดาษรายงานการสอบสวนอุบัติเหตุเมื่ออดีต ชื่อของ "ครามินทร์" ไม่ได้ปรากฏอยู่ในฐานะ "เหยื่อ" หรือ "ผู้รอดชีวิต" อย่างที่ทุกคนในวงการธุรกิจเข้าใจมาตลอด... แต่เขาคือ "ผู้ต้องสงสัย" ในคดีลอบวางเพลิงเพื่อฮุบกิจการของครอบครัวตัวเองต่างหาก! "เล่นซ่อนหาอะไรอยู่คะ คุณคราม..." พายพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะกระโจนออกมานอกอก สมองประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ภาพผู้ชายปากร้ายที่ชอบทำหน้าบึ้งตึงใส่เธอทุกครั้งที่เจอหน้า ซ้อนทับเข้ากับเด็กหนุ่มผู้โดดเดี่ยวในรายงานข่าวเก่าคร่ำครึ ภาพความจริงที่โหดร้ายค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้นในหัว แกร็ก! เสียงบิดลูกบิดประตูห้องทำงานดังขึ้นเบา ๆ จากด้านนอก ขัดจังหวะความคิดของเธอจนสะดุ้งสุดตัว พายผุดลุกขึ้นยืนพรวดโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกให้เธอรีบเก็บเอกสารทั้งหมดกลับเข้าที่เดิม แต่สายเกินไปเสียแล้ว เมื่อร่างสูงใหญ่ของเจ้าของห้องก้าวเข้ามาพร้อมกับสูทสีเข้มที่พาดไว้บนแขน ร่างสูงชะงักฝีเท้ากึกเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงมุมโต๊ะทำงานของเขา ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองกองเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ เลื่อนกลับมาสบเข้ากับดวงตาตื่นตระหนกของหญิงสาว บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงจนอุณหภูมิลดฮวบอย่างน่าใจหาย ไม่มีเสียงตะคอก ไม่มีคำด่าทออย่างที่เธอจินตนาการไว้... มีเพียงความเงียบงันที่น่ากลัวยิ่งกว่าพายุฝน ครามก้าวเข้ามาปิดประตูห้องอย่างช้า ๆ ล็อคกลอนด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาหาเธอก้าวต่อก้าว แววตาคมปลาบที่มองตรงมาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ทั้งความเจ็บปวด ความโกรธเกรี้ยว และความหวาดกลัวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากเยชา "เธอ... รื้อดูมันหมดแล้วสินะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ แต่กลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจ คนตัวสูงหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ กลิ่นน้ำหอมผสมกับความเย็นจากเครื่องปรับอากาศทำให้พายรู้สึกหายใจไม่ค่อยทั่วท้อง "พาย..." เธออ้าปากจะพูดแต่กลับกลืนคำพูดลงคอไปเมื่อเห็นประกายตาไหววูบในดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่แววตาของเจ้านายที่กำลังจะไล่ลูกน้องออก แต่มันคือแววตาของคนที่กำลังจะพังทลายลงต่อหน้าเธอ "อยากรู้เรื่องของฉันมากนักใช่ไหม?" ครามก้าวเข้ามาประชิดตัวจนหลังของเธอชนติดกับชั้นวางหนังสือ ร่างสูงใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างกักตัวเธอไว้ตรงกลาง ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ขยับหนีไปไหน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียนของเธอ ขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจนชิดริมฝีปาก "อยากรู้ไหมล่ะว่าผู้ชายเลว ๆ คนนี้ เคยทำลายอะไรลงไปบ้างด้วยมือของตัวเอง..." คำพูดตัดพ้อเจือความเย้ยหยันในตัวเองทำให้หัวใจของพายกระตุกวูบ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ไม่ยอมถอยให้แม้แต่น้าวเดียว แม้ว่ามือของเธอจะสั่นเทาด้วยความตกใจก็ตาม "ถ้ามันเลวนัก ทำไมคุณถึงยังแบกรับมันไว้คนเดียวล่ะคะ?" พายสวนกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าแต่หนักแน่น ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ทำไมถึงต้องทำเป็นเก่ง ทำเป็นปากร้ายใส่คนอื่น ทั้งที่ข้างในคุณมันแหลกเหลวไม่มีชิ้นดีแบบนี้!" คำพูดจี้ใจดำนั้นทำให้ร่างสูงชะงักกึก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ก่อนที่แววตานั้นจะเปลี่ยนเป็นความดุดันและดุดันยิ่งขึ้น ครามขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนูน เขาก้มหน้าลงมาจนหน้าผากแทบจะชนกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นมาตรึงคางเธอให้เงยขึ้นรับสัมผัสจากเขา "เธอไม่รู้อะไรพาย..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมฝีปาก แววตาคลั่งรักที่เขาพยายามปิดบังมาตลอด บัดนี้ระเบิดออกมาอย่างไร้การควบคุม "อย่ามาทำเป็นรู้ดี... ในเมื่อเธอก็เป็นอีกคนที่ฉันกลัวที่สุดว่าจะเดินจากไป!" ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาปิดริมฝีปากนุ่มของเธออย่างรวดเร็วและดุดัน ไม่มีความอ่อนโยนในจูบนั้น มีเพียงความโหยหา ความเจ็บปวด และแรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานหลายปี พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามจะทุบอกแกร่งเพื่อผลักไส แต่เรียวแขนแกร่งกลับรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นราวกับจะหลอมรวมเธอเข้าไปในร่าง ก่อนที่สติของเธอจะหลุดลอยไปกับสัมผัสวาบหวามที่เขาเป็นคนก้าวล่วง ประตูห้องทำงานด้านนอกก็ถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อของเขาด้วยความตื่นตระหนกจากเลขาหน้าห้อง "คุณครามคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ ทางตำรวจกำลังมาที่นี่!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนไวโอเล็ตการ์เด้นเสมอนะคะ