ความไว้ใจที่สั่นคลอน

“คุณหมายความว่ายังไงคะ... คนที่ส่ง ‘หนอนตัวสุดท้าย’ มาน่ะ” น้ำเสียงของพายไม่ได้สั่นเครือเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันนิ่งสนิท ทว่ากลับเยียบเย็นจนน่ากลัว ดวงตากลมโตที่เคยฉายแวววับด้วยความท้าทายยามต่อปากต่อคำกับเขา บัดนี้กลับหรี่แคบลงราวกับพญาสัตว์ที่กำลังประเมินภัยคุกคามรอบตัว ระยะห่างระหว่างเราที่ยืนประจันหน้ากันอยู่หน้าห้องพัก แทบจะหลอมรวมลมหายใจเข้าด้วยกัน แต่หัวใจของเธอกลับถอยร่นออกไปไกลลิบ ครามขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน แววตาคมกริบของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยเพลี่ยงพล้ำให้ใคร ไหววูบไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความหวาดหวั่น... หวาดกลัวว่าผู้หญิงตรงหน้าจะมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป “พาย... ฟังผมก่อน” มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าข้อแขนเรียว แต่มันช้ากว่าปฏิกิริยาของพายที่เบี่ยงตัวหลบได้อย่างไร้เยื่อใย “อย่ามาแตะต้องตัวฉันค่ะ” สุภาพสตรีสาวสะบัดหน้าหนี นัยน์ตาคู่สวยไหวระริกด้วยความรู้สึกที่ตีรวนกันจนแยกไม่ออก ระหว่างความโกรธ ความไม่เข้าใจ... และเงาตะคุ่มของความหวาดระแวงที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจ “คุณพูดเหมือนรู้ว่าใครเป็นคนทำ แต่คุณเลือกที่จะเงียบ... ปล่อยให้ฉันเดินเข้าไปอยู่ในหลุมพรางที่คุณขุดไว้ตั้งแต่แรกใช่ไหมคะ?” “มันไม่ได้เป็นแบบนั้น!” ครามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำตึงเครียดจนเกือบจะเป็นการตวาด “ถ้าผมอยากให้คุณเจ็บตัว ผมคงไม่เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงปกป้องคุณตั้งแต่แรกหรอกนะพาย!” “ปกป้องเหรอคะ?” พายแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันบาดลึกเข้าไปถึงโสตประสาทของคนฟัง “แล้วที่ผ่านมาล่ะ? ทุกอย่างที่คอยตามจิก ตามกัด ตามขัดขา... จนกระทั่งทำดีด้วย ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ปกป้องฉันจากคนโน้นคนนี้... ตกลงแล้วมันคืออะไรคะคุณคราม? ความรู้สึกที่คุณแสดงออกทั้งหมดเนี่ย... มันคือความรักจริงๆ หรือว่าคุณแค่มองว่าฉันเป็น ‘เหยื่อ’ ตัวโปรด ที่คุณแค่อยสงสารเวทนา เลยต้องคอยดูแลควบคุมไม่ให้ใครมาแย่งเหยื่อไปจากมือคุณกันแน่!” คำว่า *‘สงสาร’* พ่นออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบราวกับมีดคมที่กรีดลงบนหัวใจของคนฟัง ครามชะงักงัน ร่างสูงใหญ่แข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนเจ็บปวด ปากร้ายๆ ที่มักจะหาคำมาตอกกลับเธอได้เสมอ บัดนี้กลับตีบตันจนพูดไม่ออก ความเงียบงันที่โรยตัวลงมาคั่นกลางระหว่างเขากลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง พายมองผู้ชายตรงหน้า... ผู้ชายที่เธอเผลอใจให้ทีละน้อย ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าปากร้ายแต่ซึนเดระจนเธอเคยคิดว่ามันน่ารัก แต่ในวินาทีนี้ ทุกการกระทำ ความใกล้ชิด หรือแม้แต่สัมผัสอุ่นวาบในยามค่ำคืนที่ผ่านมา กลับถูกตั้งคำถามขึ้นมาในหัวสมองอย่างโหดร้าย *หรือเขาแค่ทำไปเพราะหน้าที่? หรือเขาแค่เวทนาผู้หญิงตัวคนเดียวที่ไม่มีทางสู้?* “เงียบทำไมล่ะคะ?” พายเค้นเสียงถามต่อ หยดน้ำใสๆ เอ่อคลอขึ้นมาคลุมหน่วยตาคู่สวย แต่เธอกลับกะพริบตามันลงไปอย่างไม่ยอมจำนนต่อความอ่อนแอ “อึดอัดเหรอคะที่โดนจี้ใจดำ หรือว่ามันจริงอย่างที่ฉันคิด... ว่าคุณไม่เคยรักผู้หญิงคนนี้เลย ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้!” “พาย!” ครามคำรามต่ำในลำคอ ดวงตาคมกริบแดงก่ำขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความอดทนที่เขามีต่อความดื้อรั้นของเธอนั้นสูงส่งเสมอมา แต่การถูกเหมารวมว่าความรู้สึกทั้งหมดที่เขามีมันเป็นเพียงความ ‘สงสาร’ หรือ ‘ความเห็นใจจอมปลอม’ กลับเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจทนฟังได้ หมับ! คราวนี้เขาไม่รอให้เธอได้เบี่ยงตัวหลบ มือหนาพุ่งไปคว้าต้นแขนเรียวทั้งสองข้างแล้วดึงเข้าหาตัวด้วยแรงทั้งหมดที่มี บังคับให้ร่างบางต้องปะทะเข้ากับแผงอกกว้างอย่างจัง พายตื่นตระหนกเล็กน้อยแต่ก็ยังเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาแข็งกร้าวไม่มีทีท่าว่าจะยอมจำนน “ปล่อยฉันนะคะ! บอกให้ปล่อยไง...” “มองหน้าผม!” ครามสั่งเสียงกร้าว ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดอยู่เหนือหน้าผากมน “คุณกล้าดียังไงถึงพูดจาดูถูกความรู้สึกของผมแบบนี้? สงสารเหรอ? เหยื่อตัวโปรดเหรอ? พาย! สมองคุณคิดได้แค่นี้หรือไงวะ!” “แล้วจะให้ฉันคิดยังไงล่ะคะ!” พายตวาดกลับเสียงดังไม่แพ้กัน น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้นทะลักขอบตาลงมาอาบแก้มเนียนอย่างน่าเวทนา แต่ทว่าแววตายังคงดื้อรั้นไม่ลดละ “ในเมื่อคุณเก็บความลับเป็นกระบุงโกศ หลอกให้ฉันตายใจ ทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของทั้งที่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน แล้วพอเกิดเรื่องขึ้นมา คุณก็ยังทำตัวเป็นศาลเตี้ยตัดสินทุกอย่างเองโดยไม่เคยปรึกษาฉันเลยสักครั้ง! คุณเห็นฉันเป็นอะไรคะคุณคราม? ตุ๊กตาไขลานที่คุณอยากจะหยิบมาเล่นตอนไหนก็ได้ แล้วพอเบื่อก็โยนทิ้งงั้นเหรอ!” จังหวะหัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวราวกับกลองศึก ความโกรธ ความน้อยใจ และแรงดึงดูดประหลาดที่ยังคงทำงานอย่างบ้าคลั่งหลอมรวมกันจนเกิดเป็นบรรยากาศที่ทั้งร้อนรุ่มและบีบคั้นหัวใจ ครามจ้องมองใบหน้านวลที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตา หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม คำว่าปากร้ายของเขาใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไปแล้วในเมื่ออีกฝ่ายกำลังจะหลุดมือเขาไปจริงๆ “ผมไม่เคยคิดจะมองคุณเป็นตุ๊กตา...” ครามผ่อนลมหายใจร้อนผ่าว น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงจนเกือบจะเป็นการกระซิบ แต่ยังคงความดุดดันตามสไตล์คนปากแข็ง “และผม... ไม่เคยมีความรู้สึก ‘สงสาร’ เวทนาบ้าบออะไรนั่นกับคุณเลยสักวินาทีเดียว พาย” พายชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา พยายามค้นหาคำโกหกในนั้น แต่สิ่งที่เธอเห็นมีเพียงความเจ็บปวดระคนคลั่งรักที่อัดแน่นจนล้นปรี่ “ถ้าไม่ได้สงสาร... แล้วมันคืออะไรล่ะคะ?” เสียงของเธอเบาลงเหลือเพียงเสียงกระซิบ ครามขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน มือหนาที่จับต้นแขนเธออยู่เปลี่ยนเป็นโอบกระชับเอวบางไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากคลายมือออกแม้แต่นิดเดียว เธอจะสลายหายไปกับสายลม “มันคือความคลั่ง... ที่ผมยอมแม้กระทั่งจะแลกทุกอย่างที่มี เพื่อให้คุณปลอดภัย” เขากล่าวเสียงพร่าชิดริมหีบปากนุ่ม “หยุดสงสัยในตัวผมสักทีได้ไหมพาย... เพราะทุกสิ่งที่ผมทำ ผมทำเพราะ—” ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ขัดจังหวะคำสารภาพที่กำลังจะหลุดออกจากปากของคนตัวโตอย่างไม่รู้จักกาลเทศะ ครามสบถออกมาอย่างหัวเสียในลำคอ ดวงตาคมตวัดมองไปทางประตูห้องพักด้วยความกรุ่นโกรธ ขณะที่พายสะดุ้งสุดตัวและพยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัวทำอะไร เสียงบิดลูกบิดประตูกลับดังขึ้นเสียก่อน แกร๊ก... บานประตูไม้เนื้อหนาถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวล่วงเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าของแขกยามวิกาลยิ้มแย้มแจ่มใส แต่รอยยิ้มนั้นกลับอาบยาพิษจนพายและครามต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง “อ้าว... ยังไม่นอนกันอีกเหรอคะคุณคราม, น้องพาย?” เสียงหวานหยดย้อยเอ่ยทักทาย พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกที่ลอยมาแตะนาสิก พายหันขวับไปมองผู้มาใหม่ หัวใจกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อตระหนักได้ว่า... เกมนี้มันลึกซึ้งและอันตรายกว่าที่เธอคาดคิดไว้หลายร้อยเท่า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ ไวโอเล็ตการ์เด้นรักทุกคนค่ะ