เงาจากอดีต

กลิ่นอายน้ำหอมราคาแพงระยับที่ลอยวนอยู่ปลายจมูกไม่ได้ทำให้พายรู้สึกเคลิบเคลิ้มแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับคล้ายกลิ่นอายของซากศพที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาจากหลุมอดีตอันเน่าเฟะ ผู้หญิงในชุดสูทเข้ารูปสีเพอร์เฟ็กต์ ยืนกอดอกมองเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เคลือบยาพิษ ดวงตาคู่คมกริบภายใต้ขนตางอนงามคู่นั้นกวาดมองพายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนาที่ปิดไม่มิด “ไม่เจอกันนานเลยนะน้องพาย... หรือควรเรียกว่า ‘คุณเลขาฯ คนสนิท’ ของคุณครามดีล่ะคะ?” เสียงหวานเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง ทว่าทุกพยางค์กลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่อาบน้ำผึ้ง ร่างบางของพายยืนตัวแข็งทื่ออยู่ชั่วขณะ สมองที่เคยประมวลผลได้อย่างรวดเร็วกลับชะงักงันไปชั่วขณะเมื่อต้องเผชิญหน้ากับ ‘พิมพ์ชนก’ อดีตคู่หมั้นทางธุรกิจของครามผู้หายตัวอย่างไร้ร่องรอยไปในคืนก่อนที่เธอจะก้าวเข้ามาในชีวิตเขา พายสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติสัมปชัญญะกลับคืนมา ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยอย่างระแวดระวัง เธอยืดตัวขึ้นตรง ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอหรือความตื่นตระหนกให้ศัตรูได้เห็นแม้แต่น้อย “ถ้าจำไม่ผิด เราไม่ได้สนิทกันขนาดที่จะต้องมาทักทายกันสนิทสนมนะคะคุณพิมพ์ชนก” พายสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่นิ่งสงบ ทว่าเฉียบคมจนอีกฝ่ายหุบยิ้มลงไปครึ่งหนึ่ง “อีกอย่าง... คนที่มีมารยาทเขาคงไม่เดินเข้ามาจุ้นจ้านในพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นอย่างไร้มารยาทแบบนี้หรอกค่ะ” พิมพ์ชนกหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันดังสะท้อนก้องในมุมอับของระเบียงทางเดินยาว ไร้ซึ่งผู้คนพลุกพล่านแห่งนี้ ร่างเพรียวระหงก้าวเข้าไปประชิดตัวพายช้าๆ ราวกับเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อ “ปากเก่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะคะ สมแล้วล่ะที่ครามถึงได้หลงหัวปำ... แต่ก็น่าเสียดายนะ ที่เธอเป็นได้แค่ ‘เครื่องมือ’ ชิ้นใหม่ที่มันเอาไว้คั่นเวลาแก้เหงาเท่านั้นแหละ” พิมพ์ชนกโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของพาย น้ำเสียงแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยพิษสง “เธอคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างครามจะรักผู้หญิงโนเนมอย่างเธอ? ตื่นจากฝันได้แล้วน้องพาย... เขากับฉัน เรามีพันธะผูกพันที่ลึกซึ้งกว่าที่เธอจะจินตนาการออกเสียอีก” หัวใจของพายกระตุกวูบไปชั่วขณะ แม้ปากจะบอกตัวเองว่าอย่าไปหลงเชื่อคำปั่นหัวของผู้หญิงคนนี้ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคำว่า ‘พันธะผูกพัน’ และอดีตที่เธอไม่เคยล่วงรู้เกี่ยวกับครามกำลังกัดกินความมั่นใจของเธอทีละน้อย ภาพความเย็นชาและท่าทีห่างเหินที่เขาเคยมีในวันแรกเริ่มลอยย้อนกลับเข้ามาในหัว ทว่า... พายไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ เธอกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะหันไปสบตาพราวระยับกับพิมพ์ชนกตรงๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวเลยสักนิด “ถ้าคุณพิมพ์ชนกมั่นใจนักว่าเขามีใจให้คุณ ทำไมตอนนี้คนที่ยืนอยู่ข้างกายเขาถึงเป็นฉันล่ะคะ?” พายสวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน ชนิดที่ทำให้อีกฝ่ายหน้าชาไปวูบหนึ่ง “คนที่ถูกเขี่ยทิ้งออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย... ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะกลับมาทวงบัลลังก์คืนด้วยซ้ำ อย่ามาทำเป็นพูดจาเหนือกว่าเลยค่ะ เพราะมันดูน่าสมเพชมากกว่าน่ากลัวเสียอีก” “นี่เธอ...!” พิมพ์ชนกหน้าตึงขึ้นมาทันที ดวงตาคู่คมฉายแววเกรี้ยวกราดด้วยความโกรธที่ถูกจี้จุดตาย “ฉันทำไมคะ?” พายเชิดหน้าขึ้นท้าทาย “ถ้าไม่มีเรื่องอะไรสำคัญ กรุณาหลีกทางด้วยค่ะ พอดีฉันมีธุระต้องรีบไปเคลียร์กับ ‘คนที่บ้าน’ ของฉันต่อ... อ้อ และหวังว่าคุณคงไม่ลดตัวลงมาเล่นเกมสกปรกๆ แบบเด็กอมมืออีกนะฃคะ มันน่าเบื่อค่ะ” พูดจบ พายก็เบี่ยงตัวเดินเลี่ยงผ่านร่างของพิมพ์ชนกไปอย่างไม่แยแส หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความตกใจเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความคุกกรุ่นและระแวงระวัง เกมนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องหัวใจอย่างที่เธอเข้าใจ แต่มันคือเกมธุรกิจและการแก้แค้นที่ดึงเธอเข้ามาเป็นหมากตัวสำคัญโดยที่เธอเกือบจะไม่รู้ตัว ทว่า... เดินพ้นมุมตึกมาได้ไม่ทันก้าว ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนกอดอกพิงผนังรออยู่ก่อนแล้วก็ทำให้พายต้องเบรกเท้ากะทันหัน ครามยืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่าดวงตาคมก్రిบสีนิลคู่นั้นกลับจ้องมองมาที่เธอนิ่งสนิท ราวกับว่าเขาได้ยินทุกคำสนทนาก่อนหน้านี้ทั้งหมดแล้ว พายกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนๆ เธอมองหน้าเขา สังเกตเห็นกรามที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน แสดงว่าเจ้าตัวกำลังอดกลั้นอารมณ์บางอย่างไว้อย่างหนักหน่วง “ยืนฟังอยู่นานแค่ไหนแล้วคะ?” พายเอ่ยถามเสียงห้วน พยายามกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในอกด้วยการทำเป็นตั้งกำแพงใส่ ครามไม่ตอบในทันที ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยฝาดก้าวที่มั่นคงและกดดัน ไออุ่นจากตัวเขาแผ่ซ่านเข้ามาจนพายต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องโถงอย่างไร้ทางหนี ดวงตาสีครามเข้มคู่นั้นก้มลงมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ทั้งดุ ทั้งดัน และ... มีบางอย่างที่ร้อนรนจนน่าประหลาด “เธอเก่งนักนะพาย...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นชิดริมฝีปาก ปากร้ายๆ ของเขาพ่นคำพูดที่ทำให้เธอต้องค้อนขวับ “ใครสั่งใครสอนให้ไปต่อปากต่อคำกับคนอันตรายแบบนั้นฮึ? อยากรู้นักหรือไงว่าฉันกับยัยนั่นมีอดีตอะไรกัน?” “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะคะ?” พายเชิดหน้าเถียงกลับทันควัน แม้หัวใจจะเต้นแรงไม่เป็นส่ำยามที่ใบหน้าของเขาอยู่ห่างกันแค่คืบ “คุณจะเคยมีอดีตกับใคร มันก็เรื่องของคุณสิคะ จะมาทำหน้าดุใส่ฉันทำไม! ปล่อยเลยนะ ฉันจะกลับห้อง!” ครามไม่ยอมปล่อย เขายกมือขึ้นทาบกับผนังห้องกักตัวเธอไว้ตรงกลางวงแขน ดวงตาคู่คมจดจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยความหมั่นเขี้ยวแกมเอ็นดู ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นนิดๆ แบบที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น “หึงก็บอกว่าหึงสipาย... ปากแข็งอยู่ได้” “ใครหึงคุณคะ! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย!” พายหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความฮึดฮัด เธอพยายามดันอกแกร่งของเขาออก แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้คนตัวโตกว่าได้ “ไม่ได้หึงเหรอ? แล้วทำไมหน้าแดงถึงใบหูขนาดนั้นล่ะ หืม?” ครามโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่บนแก้มนุ่ม น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากความดุเป็นความอ่อนโยนแกมหยอกล้อที่ทำเอาพายแทบละลาย “จำใส่สมองไว้ซะนะพาย... ยัยนั่นเป็นแค่หมากที่ศัตรูส่งมาปั่นหัวเธอเล่น เพื่อจะทำลายฉันผ่านทางเธอต่างหากล่ะ” พายชะงักกุน เลิกคิ้วขึ้นอย่างตกใจ “หมายความว่าไงคะ?” “หมายความว่า... เธอกำลังตกเป็นเป้าหมายของพวกมันเต็มๆ น่ะสิ” ครามกระซิบเสียงพร่า ดวงตาคมกริบฉายแวววับโรจน์ด้วยความอันตราย “และคนที่กล้าแตะต้องของๆ ฉัน... มันจะต้องชดใช้ด้วยราคาที่แพงกว่าที่คิดหลายเท่า” พายยังไม่ทันได้เอ่ยปากซักถามอะไรต่อ จู่ๆ ประตูห้องทำงานใหญ่ที่อยู่ถัดไปไม่ไกลนักก็เปิดผางออกเสียงดังสนั่น พร้อมกับร่างของบอดี้การ์ดคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือก “คุณครามครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... หุ้นในเครือบริษัทของเราถูกเทขายอย่างหนักโดยไม่ทราบสาเหตุ และคนที่อยู่เบื้องหลังการกว้านซื้อหุ้นล็อตใหญ่ครั้งนี้... คือคนของตระกูลเดียวกับพิมพ์ชนกครับ!” ครามชะงัก ดวงตาคมกริบวับโรจน์ขึ้นมาในทันที บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเยือกเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก พายหันขวับไปมองหน้าพระเอกหนุ่มทันที หัวใจหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ว่า เกมนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องชู้สาว แต่มันคือสงครามธุรกิจที่พร้อมจะแหลกสลายทุกอย่างรอบตัวพวกเขาให้เป็นจุล! ไวโอเล็ตการ์เด้น รักนักอ่านทุกคนจากก้นบึ้งของหัวใจค่ะ