ความหึงที่ไร้คำอธิบาย

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวูดดี้ปนกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาลอยวนอยู่ใกล้เสียจนพายรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังขาดอากาศหายใจ ระยะห่างระหว่างเธอกับผู้ชายตัวโตที่เอาแต่ต้อนเธอจนแผ่นหลังบางแนบติดกับผนังห้องเย็นเฉียบนั้น... แทบไม่มีเหลือ ดวงตาคมกริบของครามที่จ้องมองมา เต็มไปด้วยประกายระอุร้อนที่เธออ่านไม่ออก มันไม่ใช่แค่ความไม่พอใจ แต่มันคือไฟที่พร้อมจะเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ รวมทั้งตัวเธอด้วย "ตอบมาสิพาย..." เสียงทุ้มพร่ากระซิบแผ่วเบาอยู่ชิดริมฝีปาก พร้อมกับปลายนิ้วที่ไล้ลงมาแตะคางเรียวเบาๆ "ระหว่างฉันกับไอ้เด็กนั่น... ใครกันแน่ที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอ?" คำถามนั้นทิ้งน้ำหนักลงบนอกจนพายรู้สึกอึดอัด เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว ไม่ยอมแพ้ต่อแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ ถึงหัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แต่ริมฝีปากบางก็ยังแย้มยิ้มเยาะหยันได้อย่างน่าหมั่นไส้ "คุณครามกำลังถามเรื่องอะไรคะเนี่ย..." พายหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกวนประสาทไว้เต็มเปี่ยม "ฐานะอะไรเหรอคะที่คุณเอามาเทียบกับน้องเขา? ลูกค้าคนสำคัญ หรือ... เจ้าหนี้เงินกู้กันแน่ ถึงได้มาคาดคั้นเรื่องส่วนตัวของฉันแบบนี้" กรามคมของครามขบเข้าหากันจนนูนเด่น รังสีความหึงหวงและโทสะพวยพุ่งขึ้นมาในดวงตาคู่นั้นอย่างปิดไม่มิด มือหนาที่แตะคางเธออยู่เปลี่ยนเป็นบีบเบาๆ ที่กรามมนอย่างหมั่นเขี้ยว "อย่ามาทำเป็นเฉไฉพาย!" ครามคำรามต่ำในลำคอ เสียงดุจัดจนคนฟังสะดุ้ง "คิดว่าฉันตาบอดหรือไง ถึงไม่เห็นไอ้เด็กเวนั่นมันมองเธอด้วยสายตาแบบไหน! แล้วเธอก็ยังยิ้มรับมัน หัวเราะต่อกระซอักษรกันอย่างสนุกสนาน... สนุกมากใช่ไหมที่ทำให้ฉันคลั่งตายอยู่คนเดียวแบบนี้ห๊ะ!" คำพูดที่หลุดออกมาด้วยความโมโหทำให้พายชะงักไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ นี่เขา... กำลังสารภาพออกมาตรงๆ เลยอย่างนั้นเหรอ ว่าเขากำลังหึงจนคลั่ง? แต่ทิฐิและนิสัยปากเก่งที่ติดตัวมาตลอดไม่ยอมให้เธอยอมจำนนใครง่ายๆ พายแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วผลักอกแกร่งออกห่าง แม้ว่าแรงของเธอจะแทบไม่ทำให้เขาสะเทือนเลยก็ตาม "แล้วทำไมฉันจะต้องแคร์ด้วยล่ะคะ?" พายสวนกลับทันควัน นัยน์ตาดุดันไม่แพ้กัน "ในเมื่อคุณเองก็ทำตัวลับๆ ล่อๆ มีทั้งข่าวกับไฮโซสาวคนนั้นบ้าง มีทั้งเลขาหน้าห้องที่เอาใจเก่งซะขนาดนั้น ฉันยังไม่เคยตามไปชี้นิ้วสั่งห้ามคุณคบใครเลยนี่คะ!" "พาย!" ครามตวาดลั่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้จะกล้าต่อปากต่อคำและขุดเรื่องพวกนี้ขึ้นมาตอกหน้าเขาได้เจ็บแสบขนาดนี้ "เธอเอาฉันไปเทียบกับไอ้เด็กหน้าอ่อนนั่นเหรอ? เธอกับมันรู้จักกันแค่ไม่กี่เดือน แต่ฉัน... ฉัน..." เขากลืนคำพูดที่เหลือลงคอ ใบหน้าคมคายบึ้งตึงจนน่ากลัว หน้าอกกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่กระชั้นชิด ความหึงหวงที่ไร้คำอธิบายนี้กำลังกัดกินความอดทนของเขาจนหมดสิ้น ครามเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้แบบนี้ เกลียดที่ตัวเองต้องมานั่งหึงผู้หญิงปากร้ายคนนี้จนแทบเสียสติ "ฉันทำไมคะ? พูดต่อสิ" พายท้าทายด้วยการกอดอก เชิดหน้าขึ้นท้าทายสายตาเขา "พูดไม่ออกล่ะสิ เพราะตัวคุณเองก็ทำตัวไม่น่าไว้วางใจเหมือนกันนั่นแหละ อย่ามาทำเป็นเจ้าเข้าเจ้าของฉันเลยค่ะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน..." คำว่า *'ไม่ได้เป็นอะไรกัน'* พ่นออกมาจากเรียวปากอิ่มนั้นราวกับเป็นใบมีดที่กรีดลงบนหัวใจของคนฟัง ครามหน้าชาไปวบหนึ่ง ก่อนที่ประกายตาจะเปลี่ยนเป็นความดุดรุนแรงที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม "ไม่ได้เป็นอะไรกันงั้นเหรอ?" ครามแค่นยิ้มหยัน ดวงตาดำมืดสนิทราวกับหุบเหวที่ไร้ก้นบึ้ง "งั้นคืนนี้... ฉันจะทำให้เธอลืมไม่ลงเลยดีกว่า ว่าไอ้คนที่เธอปากดีใส่เนี่ย... มีสถานะอะไรกับเธอกันแน่!" สิ้นคำพูด ร่างสูงก็พุ่งเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วเกินกว่าจะตั้งตัว ท่อนแขนแข็งแรงรวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด พายอ้าปากจะต่อว่าแต่ก็ถูกริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงทั้งหมดไว้ทันที! จูบครั้งนี้ไม่ใช่ความนุ่มนวลหรือการหยอกล้อ แต่มันคือการลงทัณฑ์ ความโกรธ ความหึงหวง และความอัดอั้นทั้งหมดถูกถ่ายทอดผ่านสัมผัสที่ทั้งดุดันและเร่าร้อน เรียวปากหนาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งล็อคท้ายทอยเธอไว้ไม่ให้หนี ส่วนอีกข้างก็โอบรัดเอวบางแน่นจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน พายทั้งทุบ ทั้งตี ทั้งพยายามเบือนหน้าหนี แต่ครามไม่มีทีท่าว่าจะปรานี แรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำทำให้เขายิ่งรุกหนักขึ้น รสจูบที่ทั้งหวานล้ำและป่าเถื่อนทำให้สมองของพายขาวโพลน หัวใจเต้นรำไปกับจังหวะที่เขาเป็นผู้กำหนด ความโกรธที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความวาบหวามที่ซัดสาดเข้ามาจนขาแทบทรุด เนิ่นนานกว่าที่เขาจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนตัวโยนอยู่ อกบางกระเพื่อมไหว ดวงตาคู่สวยฉ่ำน้ำด้วยพิษจูบและอารมณ์ที่ปั่นป่วนจนตั้งสติไม่ทัน ครามมองใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อของคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะควบคุม ปลายนิ้วหยาบกร้านเกลี่ยไล้ริมฝีปากที่เขาเพิ่งรังแกไปเมื่อครู่แผ่วเบา "ทีนี้... จะยังกล้าบอกว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกันอีกไหมหึ?" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบติดริมฝีปาก ชวนให้ใจสั่นระทึก พายเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน เธอกำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยคำพูดแสบๆ คันๆ ตามนิสัยเดิม แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบในห้องทำงานส่วนตัวอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงหวานใสของบุคคลที่สามที่ดังลอดเข้ามาจากด้านนอก "คุณครามคะ ดิฉันเองค่ะ... มีเอกสารด่วนจากบอร์ดบริหารที่ต้องให้คุณเซ็นตอนนี้เลยค่ะ..." ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมละจากใบหน้าของพายหันไปมองทางประตูแวบหนึ่ง ก่อนที่คิ้วหนาจะขมวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญที่สุด พายอาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีนั้น ผลอกเขาเต็มแรงแล้วกระโดดถอยหลังไปตั้งหลัก หอบหายใจแรง ใบหน้าเห่อร้อนด้วยความเขินอายและตกใจ เธอกวาดสายตามองเลขาหน้าห้องที่ยืนรออยู่หลังบานประตูสลับกับใบหน้าบึ้งตึงของคราม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของคนปากเก่งทันที "ดูเหมือนเลขาคนเก่งของคุณจะมีงานด่วนนะคะคุณคราม..." พายกระซิบเสียงหวาน เย้าแหย่อย่างไม่เกรงกลัว "เชิญไปเคลียร์งานกับเธอให้เรียบร้อยเถอะค่ะ... ส่วนเรื่องของเรา ไว้เราค่อยมา 'เคลียร์' กันต่อ... ทีหลังดีกว่านะคะ!" พูดจบ พายก็หมุนตัวเตรียมจะเดินเลี่ยงออกไปทางประตูด้านข้างเพื่อหนีสถานการณ์ชวนหัวใจวายนี้ แต่ทว่า... มือหนากลับคว้าข้อแขนเรียวไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะทันได้ก้าวหนี พายหันกลับไปมองด้วยความตกใจ ดวงตาคมกริบของครามที่มองมาตอนนี้ไม่ได้มีแค่ความหงุดหงิดเรื่องงาน แต่กลับมีความเจ้าเล่ห์และประกายบางอย่างที่ทำให้เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คิดจะหนีเหรอพาย..." ครามโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำพร่าจนน่ากลัว "คิดเหรอว่าฉันจะยอมปล่อยให้เธอเดินออกไปง่ายๆ ทั้งที่บัญชียังสะสางไม่จบ... หึ เธอกล้าท้าทายฉันเองนะพาย เตรียมตัวรับมือให้ดีก็แล้วกัน" ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความปากแข็งของครามนะคะ เลิฟๆ ค่า!