ใครกันแน่ที่สำคัญ

แก้วค็อกเทลทรงสูงในมือสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะชีพจรที่เต้นเร้าในอก ไม่ใช่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่เป็นเพราะสายตาคู่คมกริบราวกับใบมีดโกนของใครบางคนที่กำลังจดจ้องมาจากมุมมืดของงานเลี้ยง "ดูเหมือนคุณครามจะมองคุณไม่วางตาเลยนะคะ น้องพาย... หึงจนตัวสั่นหรือเปล่าเนี่ย" เสียงทุ้มต่ำของ 'กรณ์' รุ่นพี่หนุ่มหล่อเจ้าของโปรเจกต์ใหญ่ที่พายกำลังร่วมงานด้วยดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาอย่างรู้ทัน เขาก้มตัวลงกระซิบใกล้ใบหูของเธอจนแทบชิด แสร้งทำเป็นสนิทสนมเกินเลยเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง—และพายก็ยินดีที่จะเล่นตามเกมนี้ พายไม่ได้ถอยหนี เธอเพียงแต่ยกยิ้มมุมปาก เชิดคางขึ้นอย่างถือดี ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายก่อนจะหันไปสบตากับกรณ์ตรงๆ "หึงเหรอคะ? ไม่มีเหตุผลอะไรที่พายต้องสนใจคนใจร้ายแบบนั้นนี่คะ... อีกอย่าง อยู่ใกล้พี่กรณ์สนุกออกจะตาย พายจะไปมองคนหน้าบึ้งทำไมล่ะคะ" น้ำเสียงใสทว่าจงใจเปล่งให้ดังพอที่จะได้ยินกันในวงสนทนาเรียกเสียงหัวเราะเบาๆ จากรอบข้าง แต่สำหรับคนที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร... มันคือระเบิดเวลาดีๆ นี่เอง ครามกำแก้วในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว รังสีความเย็นชาและอารมณ์คุกรุ่นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับปีศาจกระหายเลือด ภาพที่หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของหัวใจแต่ปากแข็ง ยืนแนบชิดและส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้กับไอ้หน้าอ่อนที่ไหนก็ไม่รู้ กำลังแผดเผาความอดทนเส้นสุดท้ายของเขาจนมอดไหม้ *กล้ามากนะพาย... คิดจะใช้ผู้ชายคนอื่นมาประชดฉันงั้นเหรอ?* ครามแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมดุหรี่ลงอย่างอันตราย ขายาวก้าวฉับๆ ผ่านฝูงชนเข้าไปในพริบตา ไม่สนสายตาใครทั้งสิ้น เป้าหมายมีเพียงหนึ่งเดียว... คือการลากตัวแม่ตัวแสบกลับมารับโทษทัณฑ์ฐานที่บังAาญมาเล่นกับไฟ พรึบ! จู่ๆ ข้อมือเรียวเล็กก็ถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจนน้ำในแก้วแทบกระฉอก พายยังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างบางก็ถูกดึงให้หมุนคว้างเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนรุ่มที่แผ่ออกมาจากตัวครามทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ "อุ๊ย! คุณ... ทำบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยนะ!" พายอุทานเสียงหลง รีบงัดมามาดพยศแล้วออกแรงบิดข้อมือหนີทันที แต่มีหรือที่ครามจะยอมปล่อย แรงบีบที่ข้อมือไม่ได้เจ็บจนทนไม่ไหว แต่มันหนักแน่นและเด็ดขาดจนรู้ว่าเขา ‘หมดความอดทน’ แล้วจริงๆ กรณ์เห็นท่าไม่ดีจึงรีบก้าวเข้ามาขวาง "เฮ้ย คุณครามครับ ทำอะไรให้เกียรติผู้หญิงหน่อย—" "เสือก!" คำเดียวสั้นๆ แต่เฉียบขาดจนกรณ์ชะงัก ครามตวัดสายตาดุดันราวกับพญาเสือโคร่งมองตรงไปยังรุ่นพี่หนุ่ม รังสีอำมหิตที่กดดันจนรอบข้างเงียบกริบในพริบตา "นี่เรื่องของแฟนผม ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ไสหัวไปซะ" "แฟน? ใครแฟนคุณ หน้าด้านพูดออกมาได้..." พายสวนกลับทันควัน หน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ถูกปรักำต่อหน้าคนอื่น "ปล่อยฉันนะ! ไปหาผู้หญิงหน้าจืดคนนั้นของคุณโน่นสิคะ จะมาลากฉันทำไม ปล่อย!" ครามขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่เชิดใส่เขาอย่างไม่เกรงกลัว ยิ่งเธอทำท่าทางผลักไสและเอ่ยปากไลeเขาไปหาคนอื่นเท่าไหร่ ไฟหึงหวงในอกก็ยิ่งแผดเผาจนแทบคลั่ง ไอ้ท่าทางประชดประชันนี่มันน่าจับตีให้ก้นลายจริงๆ "ปากเก่งนักนะ..." ครามโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นด้วยแรงอารมณ์จนพายขนลุกซู่ "อยากรู้ใช่ไหมว่าฉันสนใจใคร... กลับไปฉันจะ 'ทบทวนความทรงจำ' ให้เธอจนลุกไม่ขึ้นเลยพาย" คำพูดกำกวมพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปากของคนตัวโตทำเอาหน้าร้อนผ่าวไปถึงใบหู พายใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก รู้สึกได้ถึงอันตรายระดับสิบที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่มีหรือที่คนอย่างพายจะยอมจำนนโดยง่าย เธอเม้มริมฝีปากแน่น ส่งสายตากลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ "เชิญค่ะ! ใครกลัวก็- อุ๊ย!" ยังไม่ทันได้ต่อปากต่อคำจนจบ ครามก็ไม่รอช้า เขาช้อนอุ้มร่างบางขึ้นพาดบ่าในท่าแบกกระสอบทรายท่ามกลางความตกตะลึงของแขกเหรื่อทั้งงาน พายกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ทุบตีแผ่นหลังกว้างของเขาอั่กๆ "ไอ้คนบ้า! คนทุเรศ! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ คนมองหมดแล้ว!" "อยากลองดีนัก ก็เชิญทุบให้พอใจ... แต่อย่าหวังว่าจะได้ลงจนกว่าจะเคลียร์กันรู้เรื่อง!" ครามก้าวเดินยาวๆ พาตัวแสบพาดบ่าฝ่าฝูงชนออกไปอย่างไร้ความปรานี ทิ้งให้งานเลี้ยงตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ประตูห้องพักส่วนตัวในโรงแรมหรูถูกผลปิดลงด้วยเท้าของชายหนุ่ม ก่อนที่ร่างบางจะถูกโยนลงบนเตียงนอนนุ่มขนาดใหญ่อย่างไม่เบามือนัก พายรีบดีดตัวลุกขึ้นเตรียมจะวิ่งหนี แต่ครามเร็วกว่า เขาก้าวขึ้นคร่อมทับล็อกตัวเธอไว้ใต้ร่าง แขนแกร่งทั้งสองข้างกักขังเธอไว้กับที่นอน จนหนีไปไหนไม่ได้ เงาสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนพื้นที่รอบตัวแคบลงถนัดตา ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ใกล้ชิดจนหัวใจพายเต้นระรัว เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่เริ่มไหวระริกด้วยความตื่นตระหนก แต่ยังคงรักษาฟอร์มปากเก่งไว้ได้ "ถอยไปนะ... คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน" พายเสียงสั่นเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของคนตัวโตเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ระแก้มออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ขัดกับแววตาดุดันนั้นทำให้เธอใจแกว่งอย่างประหลาด ครามจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่ยังคงขยับเถียงเขาไม่หยุด สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความลึกล้ำ อ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความหิวกระหายบางอย่างที่ยากจะต้านทาน "ไม่มีสิทธิ์เหรอ..." ครามก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม ลมหายใจอุ่นปะทะกันจนแทบหลอมละลาย "แล้วใครกันล่ะที่นอนร้องไห้เพราะคิดว่าฉันไปมีคนอื่น... หืม? บอกฉันหน่อยสิคะ... คนปากแข็ง" พายชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เลือดในกายสูบฉีดจนร้อนผ่าวไปหมดเมื่อได้ยินคำพูดนั้น *นี่เขารู้... หรือว่าเขาจงใจแกล้งเธอกันแน่?* จังหวะที่หัวใจเต้นผิดจังหวะและสติกำลังจะหลุดลอย ครามก็เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มใส ขณะที่สายตาคู่คมจดจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับต้องการจะอ่านความลับทั้งหมดในใจ "ตอบมาสิพาย..." เสียงทุ้มพร่ากระซิบแผ่วเบาอยู่ชิดริมฝีปาก พร้อมกับปลายนิ้วที่ไล้ลงมาแตะคางคางเรียวเบาๆ "ระหว่างฉันกับไอ้เด็กนั่น... ใครกันแน่ที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความคลั่งรักแบบซึนๆ ของคุณครามนะคะ!