ขอโทษที...ผมแค่หวง

ไอความร้อนจากร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า ยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องทำงานแคบลงไปถนัดตา ปลายนิ้วเรียวของพายจิกเข้าหากันแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าเนื้อ เธอไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว ดวงตากลมโตคู่สวยเงยขึ้นสบตาคมกริบของคนตัวสูงอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจในอกจะเต้นโครมครามจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอกก็ตาม "ปล่อยค่ะคุณคราม..." น้ำเสียงของเธอรักษาระดับความเรียบนิ่งไว้ได้อย่างน่าทึ่ง แม้ข้างในจะปั่นป่วนราวกับมีพายุเฮอร์ริケนพัดผ่าน "บัญชีอะไรของคุณ ฉันไม่เคยติดค้างอะไรคุณทั้งนั้น... ถ้าจะพูดเรื่องงาน เชิญพูดมาค่ะ แต่ถ้าจะมาเล่นเกมประสาทจิตวิทยาอะไรแบบนี้ ฉันขอตัว" ครามแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมดุหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองท่าทางเชิดรั้นที่ไม่มีวันลดราวาศอกให้ใครง่ายๆ ของคนตรงหน้า ร่างสูงใหญ่ไม่ได้ขยับถอยตามคำสั่ง แต่กลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นไปอีก จนปลายจมูกโด่งแทบจะเฉียดผ่านแก้มใสที่ขึ้นสีแดงเรื่อโดยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนมันไว้สุดฤทธิ์ "ปากเก่งนักนะพาย..." เสียงทุ้มต่ำพร่าจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบกระซาบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างกกหูทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "คิดว่าเก่งมากใช่ไหมที่กล้าเดินเข้ามาหาเรื่องฉันถึงถิ่น... แต่พอโดนเอาคืนเข้าหน่อย ทำเป็นปั้นปดทำเป็นเก่ง... รู้ไหมว่าท่าทางอวดดีแบบนี้ มันน่าหมั่นไส้จนฉันอยากจะลงโทษเธอให้เข็ดหลาบซะจริงๆ" พายแค่นยิ้มหยันที่มุมปาก ดวงตาคู่สวยฉายแววเยาะหยันอย่างเปิดเผย เธอไม่ใช่เด็กสาวอ่อนต่อโลกที่จะยอมให้ใครมาขู่ขวัญด้วยคำพูดข่มขู่ไร้สาระพวกนี้ "ลงโทษเหรอคะ? ด้วยฐานะอะไรคะคุณคราม... เจ้าหนี้? เจ้านาย? หรือว่า... แค่ผู้ชายใจแคบคนหนึ่งที่ยอมรับความจริงไม่ได้ว่าโดนฉันเถียงจนมุม" *ฉึก!* คำพูดนั้นทำเอาคนฟังถึงกับชะงัก ครามขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามปูดโปน ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธผสมความไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง เขากล้าดียังไงมาหาว่าเขา "ใจแคบ" ทั้งที่ความจริงในใจตอนนี้... มันร้อนรุ่มยิ่งกว่าโดนไฟแผดเผาเสียอีก ใช่... เขาหงุดหงิด เขาหัวเสีย และที่สำคัญที่สุด... เขากลัว กลัวว่าผู้หญิงคนนี้จะเดินหนีหายไปจากชีวิตเขาจริงๆ เหมือนอย่างที่เธอพยายามทำอยู่ทุกวี่ทุกวัน ครามไม่เคยเก่งเรื่องการแสดงออกความรู้สึกอ่อนโยน ผู้ชายอย่างครามเติบโตมากับโลกธุรกิจที่ต้องใช้ความเฉียบขาดและอำนาจในการควบคุมทุกอย่าง พอเจอคนที่ควบคุมไม่ได้อย่างพาย เขากเลยเลือกที่จะใช้ความปากร้ายและการกดดันเข้าข่ม เพื่อปกปิดความว้าวุ่นที่กำลังกัดกินหัวใจตัวเอง แต่ให้ตายเถอะ... ปากเจ้ากรรมของเขามันดันไม่เคยตรงกับใจสักครั้ง "เธอคิดว่าตัวเองฉลาดนักใช่ไหมพาย..." ครามผละใบหน้าออกห่างเล็กน้อยเพื่อจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังท้าทายเขาอยู่ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นที่แฝงความร้าวรานลึกๆ ซึ่งพายแทบจะจับสังเกตไม่ทัน "คิดว่าฉันทำไปทั้งหมดนี่เพราะอยากแกล้งเธอเล่นว่างั้นเถอะ?" "แล้วมันไม่ใช่หรือไงคะ?" พายสวนกลับทันควัน น้ำเสียงมีความสั่นน้อยๆ โดยที่เธอพยายามบังคับไม่ให้มันหลุดรอดออกมา "คุณทำตัวเหมือนเด็กเอาแต่ใจที่ไม่ได้ของเล่น อยากเรียกความสนใจก็ใช้วิธีแย่ๆ แบบนี้... ถ้าว่างมากนัก ทำไมไม่เอาเวลาไปบริหารบริษัทของตัวเองให้มันดีๆ ล่ะค่ะ จะมาเสียเวลาตามราวีฉันทำไม" "เพราะเธอ!" ครามหลุดปากตะคอกออกมาเสียงดังลั่นห้องทำงาน กฎเกณฑ์และความเยือกเย็นที่เขาสั่งสมมานานหลายปีพังทลายลงในพริบตาเดียว ชายหนุ่มหน้าชาไปหมดเมื่อรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกไป ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย แต่มันไม่ทันเสียแล้ว เพราะความตื่นตระหนกในแววตาของเขาไม่ได้รอดพ้นไปจากสายตาของพายเลยแม้แต่น้อย ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัดชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของคนทั้งคู่ พายชะงักค้าง ดวงตาคู่โตมองสำรวจใบหน้าคมคายของคนที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ หัวใจที่เคยเต้นกระหน่ำด้วยความโกรธเมื่อครู่ ตอนนี้กลับเปลี่ยนจังหวะการเต้นไปอย่างสิ้นเชิง ประโยคสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายปากร้ายอย่างคราม มันสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทซ้ำไปซ้ำมา *เพราะเธอ...* "คุณ... หมายความว่ายังไงคะ" พายถามเสียงแผ่วเบา ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสับสนระคนความไม่แน่ใจ ครามเม้มริมฝีปากแน่นเป็นเส้นตรง สันจมูกโด่งเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยฟอร์มจัดของเจ้าตัว ดวงตาสีเข้มเสมองไปทางอื่นอย่างจงใจเพื่อหลบเลี่ยงสายตาคาดคั้นนั้น หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองเพล เขารู้สึกเหมือนคนกำลังจะจมน้ำและตะเกียกตะกายหาทางรอด แต่ทิฐิที่มีมันค้ำคอจนไม่อาจเอ่ยคำว่ารักออกไปตรงๆ ได้ ให้ตายเถอะวะ... จะให้พูดออกไปได้ยังไงว่าเขาหึงจนแทบคลั่ง ตอนที่เห็นเธอยืนคุยอยู่กับไอ้รุ่นพี่หน้าอ่อนคนนั้นเมื่อตอนกลางวัน! "ฉัน... ฉันไม่ได้หมายความว่าอะไรทั้งนั้นแหละ" ครามแค่นเสียงปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นกว่าเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "อย่าสำคัญตัวผิดให้มันมากนักพาย คนอย่างครามไม่เคยสนใจใครเกินความจำเป็นหรอก ที่ฉันต้องมาคอยตามจู้จี้เพราะเอกสารโปรเจกต์ที่เธอมันทำห่วยแตกต่างหากเล่า!" พายหรี่ตาลงมองคนตรงหน้าอย่างจับผิด ความอ่อนไหวที่เกือบจะก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ถูกพับเก็บลงไปทันทีเมื่อได้ยินคำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ นั้น "ห่วยแตกเหรอคะ? โปรเจกต์นั้นฉันแก้ไปสามรอบแล้ว และคุณเองก็เป็นคนเซ็นอนุมัติเองกับมือเมื่อวานนี้ด้วยซ้ำ!" พายโต้กลับเสียงดังด้วยความหมั่นไส้ เลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างท้าทาย "อย่ามาแถเลยค่ะคุณคราม จับพิรุธเก่งขนาดนี้ เป็นนักธุรกิจหรือเป็นนักการทูตกันแน่คะเนี่ย" "นี่เธอ!" ครามหันขวับกลับมามองด้วยความขัดเคืองที่โดนจับไต๋ได้คาหนังคาเขา ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอับอายปนโมโห "ฉันเป็นเจ้านายเธอนะพาย กล้าดียังไงมาเถียงฉ... อุ๊บ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่บานประตูไม้สักทองจะถูกผลักเปิดออกโดยฝีมือของคนนอก "คุณครามคะ! เอกสารด่วนจากทางบอร์ดบริหารส่งมาถึงแล้วค่ะ... เอ๊ะ! ขอโทษค่ะ ดิฉันเข้ามารบกวนเวลาอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย" เสียงแหลมใสของเลขาสาวคนสนิทดังแทรกขึ้นกลางบรรยากาศที่กำลังมาคุ ทำให้ครามและพายต้องรีบผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต พายหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอายที่ยืนใกล้ชิดกับเขามากเกินไปเมื่อครู่ ส่วนครามนั้นหนsตึงสนิทด้วยความหงุดหงิดขั้นสุดที่โดนขัดจังหวะในเวลาสำคัญ ชายหนุ่มหันไปถลึงตาใส่เลขาสาวจนเจ้าตัวสะดุ้งโหยงด้วยความกลัว ก่อนที่สายตาคมกริบจะตวัดกลับมามองพายที่กำลังก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง และในวินาทีที่พายกำลังจะหมุนตัวเดินเลี่ยงหนีออกไปจากห้องทำงานนั้นเอง... ครามก็เอื้อมมือคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นด้วยความเร็วแสง ดึงรั้งร่างบางให้เซกลับมาปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของเขาอีกครั้งอย่างแรง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเลขาสาวที่ยืนถือแฟ้มเอกสารค้างเติ่งอยู่หน้าประตู "จะรีบไปไหนพาย..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมใบหูของเธออีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เจ้าเล่ห์และเปี่ยมไปด้วยความหมายลึกซึ้งจนคนฟังถึงกับใจกระตุก "บัญชีของเรา... ยังสะสางไม่จบนะ... เพราะฉันยังไม่ได้บอกเธอเลยสักคำ..." ครามเว้นจังหวะไปชั่วอึดใจ ปลายจมูกโด่งกดลงที่กลุ่มผมนุ่มของเธอแผ่วเบาโดยไม่แคร์สายตาเลขาฯ ก่อนจะเอמהกระซิบประโยคสุดท้ายที่ทำเอาพายแทบหยุดหายใจ "...ว่าที่ฉันทำไปทั้งหมดเนี่ย... **ขอโทษทีนะ... พอดีว่าฉันหวง**" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปด้วยกันนะคะ!