ทริปกระชับสัมพันธ์ (ที่วุ่นวาย)

"ถ้าคุณครามยังขับรถวนหาทางเข้าโรงแรมแบบนี้อีกรอบ ฉันจะถือวิสาสะยึดกุญแจแล้วลงไปเดินหาเองนะคะ" เสียงหวานใสแต่แฝงความเฉกเช่นใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งเอ่ยขึ้น ทลายความเงียบในห้องโดยสารรถยนต์ยุโรปคันหรูที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นซีดาร์ผสมวานิลลาจางๆ พายหันไปมองคนข้างกายที่ตอนนี้สันกรามขึ้นเป็นสันนูนด้วยความขบขันระคนหมั่นไส้ ให้ตายเถอะ... ผู้ชายปากร้ายระดับปรมาจารย์อย่างคุณคราม เวลาเสียฟอร์มขึ้นมานี่มันน่าแกล้งให้เขaดซะจริงๆ ครามเหลือบมองค้อนเจ้าของร่างบางที่นั่งไขว่ห้างอยู่เบาะข้างๆ ผ่านหางตา ปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างขัดใจ มือหนาที่กำพวงมาลัยรถแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนไม่ได้เอ่ยตอบอะไรร้ายกาจเหมือนเคย มีเพียงเสียงถอนหายใจยาวเหยียดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักนั้นแทนคำบ่น ก็นั่นแหละค่ะ... ตั้งแต่ประโยคสารภาพความในใจแบบมึนๆ งงๆ เมื่อคืนก่อน ที่เขาทิ้งระเบิดใส่เธอว่า *‘ขอโทษทีนะ... พอดีว่าฉันหวง’* บรรยากาศระหว่างพวกเขาก็เปลี่ยนไปราวกับหนังคนละม้วน แม้ปากหนานั้นจะยังทำเป็นฟอร์มจัด กลบเกลื่อนด้วยการสั่งงานเรื่องโปรเจกต์รีสอร์ตที่จังหวัดระยองราวกับเป็นเจ้านายจอมโหดเหมือนเดิม แต่ท่าทีเก้ๆ กังๆ ยามที่ต้องอยู่กันสองต่อสองในรถคันนี้นี่สิคะ มันฟ้องซะยิ่งกว่าอะไรดีว่าพ่อคุณคนซึนกำลังเขินจนแทบจะมุดพวงมาลัยหนีอยู่แล้ว! นี่คือทริปทำงานต่างจังหวัดด้วยกันสองต่อสองครั้งแรก และดูท่าทาง... มันจะไม่ใช่การทำงานธรรมดาซะแล้วล่ะค่ะ "ฉันขับรถดีๆ ไม่ได้พาหลง แค่สำופןแผนที่ในแท็บเล็ตของเธอมันสับสนต่างหากยัยตัวแสบ" ครามเค้นเสียงลอดไรฟันแก้เก้อ ดวงตาคมกริบกวาดมองป้ายบอกทางข้างหน้าที่เริ่มมืดสนิทเพราะความร่มครึ้มของต้นไม้ใหญ่สองข้างทาง "อ๋อเหรอคะ? เมื่อกี้ใครนะที่บอกว่า *'ฉันจำทางแม่นยิ่งกว่า GPS'* แต่ขับเลยทางเข้าโรงแรมไปสามรอบจนพนักงานต้อนรับโทรตามแล้วเนี่ย" พายลอยหน้าลอยตาทวนคำพูดเขาด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า นิ้วเรียวเคาะเบาๆ ที่หน้าจอแท็บเล็ตอย่างอารมณ์ดี "ยอมรับมาเถอะค่ะว่าตื่นเต้นจนสมาธิหลุด เพราะต้องมานอนค้างคืนกับฉันสองต่อสองใช่ไหมล่ะคะ" กึก! รถเบรกกะทันหันจนตัวพายเกือบพุ่งไปโขกกับคอนโซลหน้ารถ ดีที่คาดเข็มขัดนิรภัยไว้ ไม่งั้นหน้าสวยๆ คงได้ประทับรอยกับกระจกหน้ารถแน่ๆ ครามหันขวับมามองเธอ ดวงตาสีเข้มคมกราบกราวคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะหรี่ลงอย่างอันตราย ร่างสูงใหญ่โน้มตัวข้ามเกียร์รถเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่มีกลิ่นมินต์จางๆ เป่ารดข้างแก้มเนียนจนพายต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนๆ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ ให้ตาย... ผู้ชายคนนี้เวลาโหมดอันตรายนี่มันมีดาเมจทำลายล้างสูงชะมัด! "ปากเก่งนักนะพาย..." เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมใบหู ขยับเข้าไปใกล้เสียจนเส้นผมปรกหน้าผากของเขาเกือบจะระกับแก้มเธอ "อยากลองพิสูจน์ดูไหมล่ะ ว่าฉันตื่นเต้นจนไม่มีสมาธิ... หรือกำลังอดใจรอเวลาจัดการคนปากดีให้เข็ดเขี้ยวเล่นดี หืม?" บรรยากาศในรถร้อนฉ่าขึ้นมาทันทีราวกับเปิดฮีตเตอร์เบอร์แรง ทั้งที่เครื่องปรับอากาศเย็นเฉียบ พายรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู ร่างบางชะงักไปนิด แต่มีหรือคนอย่างพายจะยอมจำนนให้เขารังแกฝ่ายเดียว! เธอแกล้งทำเป็นเอียงคอส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ ช้อนตาขึ้นสบกับดวงตาคมกริบของเขาอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวเล็กเอื้อมไปแตะที่ปกเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของเขาเบาๆ "ถ้าจะจัดการ... ช่วยกรุณาทำตอนที่ถึงโรงแรมและเก็บกระเป๋าเรียบร้อยแล้วนะคะคุณคราม พอดีฉันยังไม่อยากเป็นข่าวหน้าหนึ่งว่า *'ผู้บริหารหนุ่มขับรถแหกโค้งเพราะสติหลุดกับปากของเลขาฯ ส่วนตัว'* หรอกค่ะ มันไม่คุ้มค่าจ้าง" ครามถึงกับชะงัก กรามขบเข้าหากันแน่นขึ้นไปอีกเมื่อโดนย้อนด้วยสายตาและรอยยิ้มเย้าแหย่แบบนั้น สุดท้ายชายหนุ่มก็ทำได้เพียงแค่นึกเคืองอยู่ในอก พ่นลมหายใจออกทางจมูกแรงๆ แล้วผละตัวกลับไปตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ ที่ต่อให้พยายามทำขรึมแค่ไหนก็ปิดไม่มิด และในที่สุด รถยนต์คันหรูเลี้ยวลอดซุ้มประตูไม้สักทองของรีสอร์ตสไตล์บูติกชื่อดังริมทะเลสาบเข้ามาจอดสนิทหน้าล็อบบี้ต้อนรับ บรรยากาศยามเย็นของระยองช่างงดงามและเงียบสงบ แสงอาทิตย์สีส้มอมชมพูกำลังทอประกายสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับ ลมทะเลพัดเอื่อยๆ หอบเอาความสดชื่นเข้ามาปะทะร่างทันทีที่ก้าวลงจากรถ พายสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ กำลังจะหยิบกระเป๋าเดินทางด้านหลังรถ แต่ทว่า... "ยืนเฉยๆ ไปสิ จะหยิบเองทำไม" ครามเดินอ้อมมาขวางทางไว้ มือหนาคว้าหูจับกระเป๋าเดินทางใบโตของเธอไว้เสียเอง ร่างสูงก้มหน้าก้มตาจัดการยกกระเป๋าทั้งของเขาและเธอลากลงมาอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง พายมองแผ่นหลังกว้างที่เดินนำลิ่วไปติดต่อเคาน์เตอร์เช็คอินด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ปากร้าย ใจแข็ง แต่ก็ดูแลเอาใจเก่งเป็นบ้า... ผู้ชายพันธุ์นี้สูญพันธุ์ไปจากโลกนี้หรือยังนะ ถ้ามีลิขสิทธิ์เธอคงอยากจะเหมามาเก็บไว้คนเดียวจริงๆ "คุณครามคะ เช็คอินเรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ กุญแจห้องอยู่ไหน..." พายเดินตามมาหยุดยืนข้างเคาน์เตอร์ เตรียมยื่นมือไปรับกุญแจ แต่พนักงานต้อนรับสาวสวยกลับส่งยิ้มแห้งๆ กลับมาให้ พร้อมกับวางคีย์การ์ดเพียงใบเดียวลงบนถาดไม้ พายขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองหน้าคนตัวสูงที่ยืนกอดอกตีสีหน้าตายสนิทอยู่ข้างๆ "เอ่อ... ขอโทษนะคะคุณพนักงาน คือเราจองห้องพักแบบเตียงคู่แยกกันสองห้องไม่ใช่เหรอคะ ทำไมถึงมีคีย์การ์ดใบเดียวล่ะคะ" พายหันไปถามพนักงาน แต่หางตากลับตวัดไปมองครามที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างๆ อย่างจับผิด พนักงานสาวกลืนน้ำลายเอื้อมมือไปหยิบเอกสารการจองมาดูอีกครั้งด้วยท่าทางเกรงใจ "อ๋อ... ทางผู้จอง คือคุณคราม แจ้งเปลี่ยนแปลงการจองเมื่อช่วงบ่ายค่ะ ขอเปลี่ยนเป็นห้องสูทริมทะเลสาบแบบเตียงเดี่ยวขนาดใหญ่ห้องเดียวค่ะ..." พายหันขวับกลับมาจ้องหน้าพระเอกตัวตึงข้างกายทันที หรี่ตาลงอย่างคาดคั้น "คุณครามคะ! อธิบายเรื่องนี้มาเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!" ครามยกมุมปากขึ้นนิดๆ ปรายตาคมมองหน้าหญิงสาวที่ยืนเท้าสะเอวหน้าตาเอาเรื่องอย่างไม่สะทกสะท้าน แถมยังยื่นมือไปหยิบคีย์การ์ดจากถาดไม้มาถือไว้เองหน้าตาเฉย "ห้องพักเตียงแยกมันเต็ม... ฉันสละสิทธิ์ให้นักท่องเที่ยวกระเป๋าหนักคนอื่นไปแล้ว ส่วนเราสองคน... เป็นบอสกับลูกน้อง นอนห้องเดียวกันมันประหยัดงบประมาณบริษัทดีออก เธอควรจะดีใจนะที่ช่วยเซฟเงินให้โปรเจกต์นี้" "ประหยัดบ้านคุณสิคะ! นี่มันรีสอร์ตหรูคืนละเป็นหมื่น เงินแค่นี้บริษัทไม่ล้มละลายหรอกค่ะ! แล้วทำไมต้องนอนห้องเดียวกันด้วยคะ ห๊ะ!" พายกัดฟันกรอด อยากจะหยิกแขนหนาๆ นั่นสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ ครามไม่ตอบ เขาสาวเท้ายาวๆ ลากกระเป๋าเดินทางทั้งสองใบเดินนำลิ่วไปทางโซนห้องพัก VIP ริมทะเลสาบ ทิ้งให้พายยืนฮึดฮัดกระทืบเท้าเร่าๆ อยู่เบื้องหลังด้วยความขัดเคืองใจ แต่ก็นั่นแหละค่ะ... สุดท้ายเธอก็ต้องเดินตามหลังเขาต้อยๆ เข้ามาในห้องพักสูทสุดหรูขนาดใหญ่ที่มีกระจกใสบานกว้างมองเห็นวิวทะเลสาบยามค่ำคืนได้อย่างชัดเจน ภายในห้องตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่น เตียงนอนคิงไซส์ขนาดมหึมาตั้งอยู่กลางห้องโดดเด่นสะดุดตาจนพายต้องแอบกลืนน้ำลาย ห้องกว้างขวางขนาดนี้... แต่ดันมีเตียงนอนแค่เตียงเดียวเนี่ยนะ! "เลือกเอา จะนอนฝั่งซ้ายหรือฝั่งขวา" เสียงทุ้มดังขึ้นจากห้องน้ำ ครามเดินออกมาในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนชวนมอง ผมดำสนิทที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการเดินทางทำให้เขาดูมีเสน่ห์แบบดิบเถื่อนจนคนมองต้องรีบเบือนหน้าหนี "ฉันจะนอนโซฟาตัวนั้นค่ะ!" พายชี้ไปยังโซฟาตัวยาวนุ่มฟูที่มุมห้อง ครามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เดินตรงเข้าไปใกล้ร่างบางที่ยืนกอดอกทำหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายเจ้าเล่ห์ที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน "ตามใจ... ถ้าโซฟาตัวนั้นมันแคบเกินไปจนเธอพลิกตัวตก แล้วกลิ้งมาซุกอุ่นๆ ในอ้อมกอดฉันกลางดึก ฉันก็ไม่รับประกันนะว่าจะห้ามใจไหวหรือเปล่า" "คุณคราม! ทุเรศที่สุด!" พายหน้าแดงก่ำ หันไปหย่าวดึงหมอนบนเตียงปาใส่หน้าอกกว้างของเขาเต็มแรง แต่คนตัวสูงกลับคว้าหมอนไว้ได้ทันแถมยังหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี บรรยากาศในห้องพักกว้างขวางอบอวลไปด้วยความหวานปนความปั่นป่วนที่ยากจะต้านทาน ครามก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว จนพายต้องถอยหลังกรูดไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ร่างสูงกักตัวเธอไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดปลายจมูก ดวงตาสีเข้มคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าเนียนที่ขึ้นสีแดงจัดด้วยความลึกซึ้ง ไร้ซึ่งรอยยิ้มหยอกเย้า มีเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงจังจนพายต้องหยุดหายใจ "พาย..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อเธอแผ่วเบa ชวนให้ใจสั่นไหว "ฉันไม่ได้อยากแกล้งเรื่องห้องพักหรอกนะ..." ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเขาอย่างไม่เข้าใจ หัวใจเต้นโครมครามดังจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "แล้ว... คุณทำทำไมคะ" ครามโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด ริมฝีปากหยักแทบจะสัมผัสกับแก้มเนียน น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบเบาๆ ข้างริมฝีปากเธอด้วยถ้อยคำที่ทำให้สติของพายกระเจิงไปไกลแสนไกล "ก็เพราะว่า... ฉันไม่อยากคลาดสายตาจากเธอ แม้แต่วินาทีเดียวต่างหากล่ะ..." เพล้ง! เสียงกระจกแตกดังสนั่นหวั่นไหวมาจากระเบียงห้องพักด้านนอก พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ และเงาร่างของใครบางคนพุ่งทะลุผ้าม่านเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว! ครามตวัดสายตากลับไปมองด้วยความรวดเร็ว สัญชาตญาณดิบของนักธุรกิจหนุ่มผู้ผ่านภอันตรายมาโชกโชนพุ่งพล่าน ร่างสูงดึงตัวพายเข้าหาอกกว้างเพื่อปกป้องเธอไว้ทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อมองเห็นผู้บุกรุกในชุดดำสวมไอ้โม่งที่ถือวัตถุอันตรายพุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขา! โปรดติดตามตอนต่อไป... *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้พายและคุณครามนะคะ รักที่สุดเลยค่ะ!*