เตียงเดียวกันได้ไหม?

คมมีดสะท้อนแสงไฟนีออนสลัววับวาบจนน่าหวาดเสียว เสี้ยววินาทีนั้นไม่มีเวลาให้ตั้งคำถาม มีเพียงสัญชาตญาณดิบและการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วยิ่งกว่าความคิด ร่างสูงใหญ่ของครามกระชากตัวฉันเข้าหาอกแกร่งอย่างแรงจนหน้าอกแนบชิดกับแผงอกแข็งเปรี๊ยะ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นอายความตื่นตัวตีเข้าจมูก ขณะที่มือหนาอีกข้างคว้าข้อมือของผู้บุกรุกสวมไอ้โม่งสีดำไว้มั่นก่อนจะบิดหมุนอย่างเชี่ยวชาญ “โอ๊ย!” เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นพร้อมกับวัตถุอันตรายในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นปูนเสียงดังสนั่น ครามไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขายันเข่าเข้าที่หน้าท้องของผู้บุกรุกเต็มแรงจนร่างนั้นทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในเวลาไม่ถึงสามวินาที ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วเสียจนหัวใจของฉันยังเต้นรัวกระหน่ำไม่เป็นส่ำอยู่ที่ลำคอ “ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะพาย! อยากโดนมันแทงซ้ำหรือไง?” เสียงทุ้มต่ำดุดันตวาดขึ้นทันที ทั้งที่ใบหน้าคมคายยังมีร่องรอยความตึงเครียดจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ฉันกะพริบตาปริบๆ ไล่ความตกใจออกจากสมอง ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วสวนกลับตามนิสัยทันที “ก็ใครจะไปรู้ล่ะคะว่าคุณจะมือไวใจเร็วขนาดนี้! ขอบคุณก็แล้วกัน... แต่ช่วยกรุณาลดความกระโชกโฮกฮากลงหน่อยจะได้ไหม หัวใจฉันจะวายตายอยู่แล้วไม่ใช่เพราะมีดหรอก แต่เพราะคุณนี่แหละ!” ครามขบกรามแน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจร่างกายฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรวดเร็ว ราวกับต้องการตรวจเช็คให้แน่ใจว่าฉันไม่ได้มีรอยขีดข่วนตรงไหน ก่อนที่เขาจะแค่นسเสียงในลำคออย่างหมั่นไส้ “ปากเก่งไม่เข้าเรื่อง ถ้าฉันไม่ดึงเธอไว้ป่านนี้คงได้ไปนอนให้หมอเย็บแผลเล่นแล้วมั้งแม่คุณ” ตำรวจทางหลวงและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของรีสอร์ทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาสมทบในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา สถานการณ์ชุลมุนวุ่นวายผ่านพ้นไปพร้อมกับการสอบปากคำเบื้องต้นและการเคลียร์พื้นที่ แต่ปัญหากลับมาตกอยู่ที่บทสรุปอันน่าปวดหัวยิ่งกว่า เมื่อผู้จัดการรีสอร์ทเดินหน้าซีดเผือดเข้ามาโค้งขอโทษขอโพย พร้อมกับแจ้งข่าวร้ายที่ทำเอาฉันอยากจะร้องไห้ “ต้องกราบขออภัยท่านประธานครามจริงๆ ครับ เนื่องจากระบบท่อประปาในโซนวิลล่าฝั่งตะวันตกเกิดระเบิดกะทันหัน น้ำท่วมขังเสียหายทั้งหมด ตอนนี้ห้องพักเดี่ยวที่จองไว้เต็มทุกห้องแล้วจริงๆ ครับ ทางเราเหลือห้องพักประเภทสวีทขนาดใหญ่เพียงห้องเดียวเท่านั้น... แต่เป็นเตียงเดี่ยวขนาดคิงไซส์ครับ” ฉันเบิกตากว้างทันที หันขวับไปมองหน้าผู้จัดการสลับกับร่างสูงที่ยืนกอดอกตีสีหน้านิ่งเรียบเป็นเสาหิน “ว่ายังไงนะคะ? ห้องเต็มหมดแล้วเหรอ แล้วฉันจะไปนอนไหนล่ะเนี่ย?” “ก็นอนห้องเดียวกันนั่นแหละ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่เฉียบขาดราวกับเป็นประกาศิต “หหา? คุณว่าอะไรนะ!” ฉันอุทานเสียงหลง ถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าวราวกับเจอผีดิบ “จะบ้าหรือไงคะคุณคราม! ฉันเป็นผู้หญิงนะ จะให้ไปนอนเตียงเดียวกับคุณเนี่ยนะ ฝันไปเถอะค่ะ!” ครามปรายตามองฉันด้วยแววตาระคนขบขันแกแกมมันเขี้ยว ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อยจนฉันต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนกับผนังเย็นเฉียบของล็อบบี้ เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่เหนือกลุ่มผม จังหวะหัวใจที่เพิ่งจะสงบลงเริ่มเต้นรัวระรัวขึ้นมาอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง “ทำไม หรืองandเธอคิดว่าฉันจะทำอะไรเธอรึไง ยัยตัวแสบ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้าแหย่ดังอยู่ชิดริมหู “ตัวเธอก็มีแค่นั้น ผอมแห้งแรงน้อยแถมยังปากจัดอีกต่างหาก คิดเหรอว่าฉันจะสนใจตบะแตกกลางดึกน่ะ หึ... เก็บอาการตื่นเต้นของเธอไว้หน่อยเถอะพาย” “ใครตื่นเต้นกันคะ! คุณต่างหากที่หลงตัวเอง!” ฉันรีบเถียงคอเป็นเอ็น ทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาสีแดงจัดอย่างควบคุมไม่ได้ ยิ่งเห็นรอยยิ้มมุมปากที่ฉายความเจ้าเล่ห์ของเขาแล้ว ยิ่งอยากจะยกมือขึ้นไปหยิกเนื้อตรงแขนแกร่งสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ สุดท้าย... ความจริงอันโหดร้ายก็บังคับให้เราต้องเดินตามหลังพนักงานต้อนรับขึ้นไปยังชั้นบนสุดของรีสอร์ทจนได้ ประตูห้องสวีทหรูหราเปิดออกเผยให้เห็นภายในที่ตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่น แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องกระทบกับเตียงนอนขนาดคิงไซส์หลังใหญ่เบิ้มที่ตั้งอยู่กลางห้อง บรรยากาศเงียบสงบชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด ความกว้างขวางของห้องไม่ได้ช่วยให้ฉันรู้สึกปลอดภัยขึ้นเลยสักนิด ตรงกันข้าม... มันกลับยิ่งทำให้รู้สึกว่าพื้นที่ตรงนี้ช่างแคบลงถนัดตาเมื่อต้องอยู่กับผู้ชายอันตรายคนนี้ ฉันยืนกอดอกแข็งทื่ออยู่ตรงปลายเตียง ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวไปไหน ขณะที่ครามเดินไปถอดเสื้อสูทเนื้อดีพาดไว้บนพนักเก้าอี้อย่างใจเย็น เขากวาดสายตาคมกริบมองเตียงนอน ก่อนจะหันมาเลิกคิ้วใส่ฉันที่ยืนทำหน้าเหมือนอมยาขม “จะยืนเป็นหุ่นไล่กาอยู่อีกนานไหม ไปอาบน้ำได้แล้ว หรือจะให้ฉันอาบให้?” “พูดจาทุเรศ...” ฉันพึมพำลอดไรฟัน รีบคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าแล้วพุ่งตัวหายเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็วกราวกับหนีตาย ปิดประตูใส่หน้าเขาเสียงดังปัง! ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ฉันก้าวออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนผ้าฝ้ายแขนยาวขายาวมิดชิดเรียบร้อย ปลายผมเปียกชื้นลู่แนบกรอบหน้า ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่ที่ตอนนี้ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มกำลังนั่งพิงหัวเตียงเปิดแท็บเล็ตอ่านเอกสารอยู่ ดวงตาคมกริบละจากหน้าจอขึ้นมามองฉันนิ่งๆ แววตานั้นพินิจพิเคราะห์จนฉันต้องรีบดึงคอเสื้อขึ้นสูงด้วยความประหม่า “มองอะไรคะ?” ฉันถามเสียงห้วน กลบเกลื่อนความประหม่า “มองคนปากเก่งที่ตอนนี้หน้าตาตื่นยิ่งกว่ากระต่ายตื่นตูม” ครามวางแท็บเล็ตไว้บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะขยับตัวลงนอนแล้วตบพื้นที่ว่างฝั่งซ้ายเบาๆ “ขึ้นมานอนได้แล้ว หรือจะยืนเฝ้าห้องจนเช้าเชิญตามสบายนะ ฉันไม่กวนหรอก” ฉันกัดริมฝีปากล่างอย่างชั่งใจ พื้นที่บนเตียงกว้างพอก็Jรง แต่ประเด็นคือเราต้องนอน ‘เตียงเดียวกัน’ นี่สิ! ด้วยความระมัดระวังตัวขั้นสุด ฉันค่อยๆ คลานขึ้นเตียงไปอย่างเงียบเชียบ พยายามเว้นระยะห่างให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงจนถึงคอ ปิดตาปี๋และภาวนาให้คืนนี้ผ่านพ้นไปโดยเร็วโดยที่หัวใจเจ้ากรรมไม่วายกระโดดออกมานอกอกเสียก่อน ทว่า... ผ่านไปไม่ถึงห้านาที แรงยุบตัวของฟูกฝั่งตรงข้ามก็ทำให้ฉันรู้ว่าเขากำลังขยับเข้ามาใกล้ และก่อนที่ฉันจะทันได้ตั้งตัว แขนแกร่งของคนตัวโตก็เอื้อมมาตวัดรวบเอวฉันเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงร่างฉันให้จมลงไปในอ้อมอกกว้างของเขา “คุณคราม! ปล่อยนะบอกให้!” ฉันสะดุ้งสุดตัว พยายามดิ้นรนขัดขืนแต่ก็สู้แรงของอีกฝ่ายไม่ได้เลย “อยู่นิ่งๆ ยัยตัวแสบ...” เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ “ถ้าเธอยังดิ้นอยู่แบบนี้... ฉันอาจจะเปลี่ยนใจจากการนอนเฉยๆ มากกว่านั้นก็ได้นะ” คำขู่ปนเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอทำเอาฉันตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับเขยื้อnแม้แต่น้อย ดวงตาเบิกกว้างท่ามกลางความมืดเมื่อรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิความร้อนที่แผ่ซ่านมาจากร่างกายของเขาที่แนบชิดอยู่เบื้องหลัง หัวใจเต้นโครมครามรุนแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... มือหนาก็กระชับกอดแน่นขึ้น พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นติดริมฝีปากจนทำให้ลมหายใจของฉันสะดุดกкаก “ฝันดีนะ... พายของฉัน” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาตลอดนะคะ รักค่ะ