ฝันดีที่เกินเลย

ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่บริเวณต้นคอ... ไม่ใช่ความฝัน พายกะพริบตาปริบๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า ความมืดสลัวของห้องนอนในยามเช้าถูกแทนที่ด้วยแผงอกกว้างที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจสม่ำเสมอ เส้นผมสีดำสนิทระอยู่แถวหัวไหล่เปลือยเปล่า และที่ร้ายที่สุด—แขนแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กคู่หนึ่งกำลังโอบกอดเอวบางของเธอไว้แน่น ชนิดที่ต่อให้พยายามดิ้นหลุดแค่ไหนก็คงทำได้แค่เพิ่มแรงรัดให้แน่นขึ้นไปอีก ประโยคสุดท้ายจากค่ำคืนก่อนลอยกลับเข้ามาในหัวอย่างชัดเจน... *“ฝันดีนะ... พายของฉัน”* ให้ตายเถอะ! นี่มันไม่ใช่แค่ความฝัน แต่มันคือภัยพิบัติระดับสิบดาวชัดๆ! พายเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตัวโตที่นอนหลับตาพริ้มอยู่จะตื่นขึ้นมาได้ยิน ร่างกายของเธอกำลังแข็งค้างเป็นหิน เธอกลัวแม้กระทั่งจะหายใจแรงเกินไป กลัวว่าความเงียบสงบนี้จะพังทลายลง หากเธอขยับตัวผิดไปแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ทว่า... ดูเหมือนความพยายามที่จะทำตัวล่องหนของเธอจะล้มเหลวไม่เป็นท่า “จะนอนนิ่งเป็นหินไปถึงไหน... หรือชอบให้กอดแบบนี้จนไม่อยากลุก?” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าตามประเพณีคนเพิ่งตื่นดังขึ้นชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดลาดไหล่ทำเอาพายสะดุ้งสุดตัว ขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง ดวงตาคู่คมที่เมื่อครู่ยังปิดสนิท บัดนี้ลืมขึ้นมองเธอด้วยแววตาระยิบระยับ เจ้าเล่ห์ และเจือความอบอุ่นชนิดที่ต่อให้เอาเครื่องสำอางมาโบกทับร้อยยิ้มมุมปากนั่นก็ปิดไม่มิด “ปล่อยฉันเถอะค่ะคุณคราม...” พายพยายามดัดเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าในอกจะเต้นรำด้วยจังหวะกลองเพลไปแล้วก็ตาม “แขนคุณ... มันเป็นตะคริวหรือไง ถึงได้ล็อคตัวฉันไว้ซะแน่นขนาดนี้” ครามไม่ยอมปล่อย เขากลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีกนิด ปลายคางได้รูปเกยลงบนกลุ่มผมนุ่มของเธออย่างถือวิสาสะ ดวงตาสีเข้มมองสำรวจใบพักตร์ที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความสนุกสนาน “ไม่ได้เป็นตะคริว...” เสียงทุ้มตอบสั้นๆ แต่ลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท “แค่กลัวว่าตื่นมาแล้วเธอจะแว้งกัดฉันเหมือนแมวป่าตัวเดิมอีก ก็เลยต้องพันธนาการไว้ให้มั่นใจหน่อย” “ฉันไม่ใช่แมวป่า!” พายสวนกลับทันควันตามสัญชาตญาณความปากเก่งที่ถูกเปิดสวิตช์อัตโนมัติ ลืมความเขินอายไปชั่วขณะ “แล้วนี่มันห้องฉัน หรือห้องคุณกันแน่คะเนี่ย ทำไมคุณถึงมานอนอยู่ตรงนี้ได้... อย่าบอกนะว่าคุณละเมอเดินมาอุ้มฉันขึ้นเตียงเองน่ะ!” “หึ...” ครามหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนผ่านแผงอกมาถึงแผ่นหลังของเธอ ชวนให้ใจสั่นเล่นอย่างห้ามไม่อยู่ “ความจำเสื่อมเร็วจังนะ เมื่อคืนใครกันนะที่งอแงบอกว่าหนาว แล้วก็ดึงชายเสื้อฉันไม่ยอมปล่อยจนฉันต้องขึ้นมานอนกล่อมบนเตียงนี้... จำไม่ได้จริงๆ เหรอ?” พายอ้าปากค้าง สมองพยายามย้อนภาพความทรงจำเมื่อคืน... ภาพเธอกำลังนั่งซัดงานกองโต ภาพความเหนื่อยล้า และ... ภาพใบหน้าบึ้งตึงของใครบางคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วย... *ให้ตายสิ เธอเผลอทำตัวน่าอายแบบนั้นออกไปจริงๆ งั้นเหรอ!* “ฉันไม่ได้งอแงสักหน่อย!” พายแก้ตัวเสียงแข็ง ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู พยายามดันอกกว้างให้ออกห่างแต่ทว่าอีกฝ่ายกลับไวกว่า ครามพลิกตัวเพียงนิดเดียวก็กลายเป็นฝ่ายคร่อมทับเธอไว้ใต้ร่าง ร่างสูงใหญ่กักขังเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยันกับฟูกที่นอน สายตาสอดประสานกันแนบแน่นจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปฉับพลัน ความขี้เล่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิต ครามก้มหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ จนพายต้องกลั้นหายใจ เผลอจ้องมองริมฝีปากหยักได้รูปที่กำลังขยับคลี่ยิ้มร้ายกาจ “ปากเก่งจังนะ... แต่หน้าแดงแจ๋เลยนี่ พาย” “ฉันไม่ได้เขินค่ะ แค่... หายใจไม่ทันเพราะคุณทับอยู่ต่างหาก หลบไปเลยนะ!” พายเบือนหน้าหนีความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านมาจากตัวเขา แต่มือเรียวกลับเผลอขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ครามมองปฏิกิริยาแสนน่ารักนั้นด้วยสายตาที่อ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ความเกรี้ยวกราดและท่าทีปากร้ายที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความคลั่งรักที่ถูกเก็บงดไว้อย่างมิดชิด บัดนี้มันกลับฉายชัดผ่านแววตาคู่คมคู่นั้น นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ระแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสอ่อนโยนที่ขัดกับบุคลิกดิบเถื่อนทำให้พายถึงกับชะงัก ลืมคำพูดที่จะเถียงกลับไปเสียสนิท “ถ้าไม่อยากให้ฉันทับ... คราวหลังก็อย่าทำให้เป็นห่วงนักสิ” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบa ชวนใจสลาย “รู้ไหมว่าการเห็นเธอนั่งอดหลับอดนอนรันโปรเจกต์คนเดียวมันน่ารำคาญแค่ไหน... รำคาญจนฉันต้องยอมลดตัวมานอนเฝ้าแบบนี้ไง” คำพูดขวานผ่าซากที่แฝงไปด้วยความห่วงใยสุดขั้วหัวใจทำเอาพายพูดไม่ออก เธอมองสบตาคนตรงนิ่ง หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในใจ... ความรู้สึกที่บอกว่า กำแพงที่เธอสร้างไว้เพื่อปกป้องตัวเองกำลังพังทลายลงทีละน้อย ด้วยมือของชายหนุ่มปากร้ายคนนี้ “คุณนี่มัน...” พายพึมพำเสียงเบา ดวงตากลมโตไหวระริก “ปากร้ายไม่เคยเปลี่ยนเลยนะคะ” “แต่ก็รักคนปากเก่งแถวนี้คนเดียวก็แล้วกัน” ครามกระซิบชิดริมฝีปาก ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง หัวใจของพายกระตุกวูบ เธอดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจกับคำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกันตัวของคนร่างสูง ดวงตาทั้งคู่ประสานกันในความเงียบงันที่หวานล้ำเกินกว่าจะบรรยาย บรรยากาศกำลังพาไปสู่จุดที่หัวใจของทั้งสองดวงเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ริมฝีปากของครามค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้น... ใกล้ขึ้นอีกนิด... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวทำลายบรรยากาศสีชมพูจนย่อยยับไม่เป็นท่า พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยตะโกนทะลุกรอบประตูเข้ามา “คุณพายคะ! เอกสารสรุปยอดด่วนเมื่อคืนเสร็จหรือยังคะ ท่านประธานใหญ่กำลังจะเรียกประชุมด่วนตอนนี้เลยค่ะ!” พายสะดุ้งสุดตัวราวกับโดนไฟช็อต รีบใช้สองมือผลكอกครามให้ออกจากตัวอย่างแรง ส่วนครามถึงกับสบถออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันทีเมื่อถูกขัดจังหวะสำคัญ พายหอบหายใจถี่กระชั้น รีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยความลนลาน ขณะที่ครามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อเชิ้ตของตัวเองให้เรียบร้อยด้วยใบหน้าหงุดหงิดขั้นสุด ก่อนที่ครามจะหันไปทางประตูด้วยแววตาดุดันและน้ำเสียงเยียบเย็นที่สั่งการออกไป “บอกให้เขารอไปก่อน... บอกว่าฉันยังไม่ว่าง!” แต่มือของพายกลับเอื้อมไปดึงชายเสื้อเขาไว้ พร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ เป็นเชิงปราม ทว่าวินาทีนั้นเอง ลูกบิดประตูก็ดันหมุนเปิดผับเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต! ร่างของเลขาสาวหน้าตาตื่นวิ่งพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับกองกระดาษในมือ แต่แล้วเธอก็ต้องเบรกเอี๊ยดอ้าด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถลนออกมาเมื่อเห็นภาพตรงหน้า... ท่านประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยียบเย็นและเกลียดการถูกรบกวน ยืนอยู่ข้างเตียงนอนของพนักงานสาว ในสภาพที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเล็กน้อย และส่งสายตาดุร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อมาที่เธอ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนไวโอเล็ตการ์เด้นมาโดยตลอดนะคะ