กฎ 5 ข้อของท่านประธาน

"ถ้าเธอคิดว่าการได้เข้ามาเหยียบที่นี่ จะทำให้เธอทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อนเหมือนตอนอยู่ข้างนอกได้ล่ะก็... คิดใหม่ซะเถอะค่ะคุณพาย" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย็นชาดังขึ้นทันทีที่บานประตูห้องทำงานหรูหราปิดลง แรงกระแทกเบาๆ จากวงกบไม้สักทองไม่ได้น่ากลัวเท่ารังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งของคนที่ยืนกอดอกอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ครามปรายตามองเอกสารประวัติการทำงานในมือด้วยท่าทีแคลนคลาย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอด้วยแววตาที่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง พายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติตัวเองกลับมาหลังจากอาการช็อกค้างไปชั่วขณะเมื่อครู่ ใครจะไปคิดล่ะคะว่าโลกมันจะกลมจนน่าเวียนหัวขนาดนี้! ผู้ชายปากร้ายใจยักษ์คนที่เธอเพิ่งจะมีปากมีเสียงด้วยเรื่องแย่งที่จอดรถหน้าตึกเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน จะกลายร่างเป็น 'ประธานกรรมการบริหาร' ผู้ทรงอิทธิพลและเป็นเจ้านายใหม่ป้ายแดงของเธอในเวลานี้ ให้ตายเถอะ... นี่มันพล็อตนิยายน้ำเน่าหรือเวรกรรมอะไรกันคะเนี่ย! "ค่ะ ดิฉันทราบดีว่าที่นี่คือสถานที่ทำงาน ไม่ใช่สนามเด็กเล่น" พายเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่คิดจะหลบสายตา "แต่ถ้าท่านประธานจะกรุณาวางมาดแล้วพูดจาให้มันรื่นหูกว่านี้สักนิด ดิฉันคิดว่าบรรยากาศการทำงานร่วมกันมันคงจะน่ารื่นรมย์กว่านี้เยอะเลยนะคะ" ครามชะงักไปนิด มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาเลยสักนิด เขาเป็นผู้ชายประเภทที่ต่อให้ยืนอยู่เฉยๆ ก็มีออร่าความน่าเกรงขามแผ่กระจายรอบตัว ยิ่งเวลาที่เขาหรี่ตามองคนอื่นด้วยความไม่พอใจแบบนี้แล้วด้วย... บอกเลยว่าพนักงานคนอื่นคงเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นไปนานแล้ว แต่สำหรับพาย? ขอโทษเถอะค่ะ ระดับเธอแล้ว ต่อให้เป็นพญายมราช เธอก็พร้อมจะเถียงกลับถ้าอีกฝ่ายไม่มีเหตุผลพอ! "ปากดี" ครามพ่นคำนี้ออกมาสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่เดาอารมณ์ไม่ได้ เขาก้าวเท้าช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะทำงานตัวใหญ่เข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว แรงกดดันจากส่วนสูงที่ต่างกันทำให้พายต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ แต่ทิฐิในใจก็สั่งให้เธอยืนหยัดนิ่ง ไม่ยอมแสดงอาการหวาดกลัวให้อีกฝ่ายได้ใจเด็ดขาด "เธอยังใหม่มาก, พาย... และคนใหม่อย่างเธอ ควารู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวและอยู่ในโอวาทให้มากๆ" "ดิฉันรู้หน้าที่ของตัวเองดีค่ะท่านประธาน" เธอย้ำคำว่า 'ท่านประธาน' ด้วยน้ำเสียงที่จงใจลากยาวเพื่อกวนประสาท "ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะว่าดิฉันจะทำตัวมีปัญหา เพราะปัญหาเดียวที่ดิฉันเจอในตอนนี้... ก็คือการต้องมาเจอเจ้านายที่ชอบใช้อำนาจบาทใหญ่ตัดสินคนอื่นจากภายนอกต่างหากล่ะคะ" บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางพลันเงียบกริบลงในทันที อุณหภูมิรอบตัวเหมือนจะลดต่ำลงจนสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือก ครามหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้พายต้องเกร็งตัวโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่วิเคราะห์และประเมินค่า ทำเอาหญิงสาวรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ผู้ชายคนนี้นี่... อันตรายชะมัด! "โอเค งั้นเรามาตกลงกันให้ชัดเจนตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องเสียเวลาทำงานไปอารมณ์เสียไป" ครามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น มือหนาสอดเข้ากระเป๋ากางเกงสลักแบรนด์ดัง ท่าทางสบายๆ แต่กลับสร้างความอึดอัดให้คนมองได้อย่างเหลือเชื่อ "นี่คือกฎ 5 ข้อสำหรับเธอ... พาย ฟังให้ดีและจำใส่สมองเอาไว้ให้ขึ้นใจ" พายกรอกตาขึ้นฟ้าอย่างเบื่อหน่ายเล็กน้อย แต่ก็ยอมพยักหน้ารับฟัง "เชิญค่ะ ประธานผู้เคร่งครัด ว่ามาเลยสคะว่ามีกฎกติกาป่าเถอะไรอีก" "ข้อแรก..." ครามชูนิ้วชี้ขึ้นมา แววตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "ห้ามเถียง ห้ามขัดคำสั่ง และห้ามทำหน้าตากวนประสาทแบบนี้ใส่ฉันเด็ดขาดเวลาอยู่ในเวลางาน" "นั่นมันสามข้อรวบแล้วนะคะ!" พายสวนกลับทันควันโดยไม่รอให้เขาพูดจบ "ไหนคะความเป็นธรรม? แบบนี้มันเผด็จการชัดๆ!" "ฉันยังพูดไม่จบ... ข้อสอง" ครามทำเป็นหูทวนลมกับเสียงประท้วงของเธอ รอยยิ้มมุมปากเริ่มปรากฏชัดขึ้นทีละน้อยเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มมีอาการฮึดฮัด "ห้ามเข้ามาในระยะประชิดตัวฉันเกินหนึ่งเมตร ยกเว้นแต่ว่าฉันจะอนุญาต... และข้อสาม ห้ามทำตัวสนิทสนมหรือแสดงอาการไร้มารยาทแบบที่ทำลานจอดรถเมื่อเช้านี้กับฉันต่อหน้าคนอื่นเด็ดขาด" พายหัวเราะในลำคอเบาๆ "หึ... ฝันไปเถอะค่ะ ใครเขาอยากจะไปสนิทสนมกับคุณกัน หน้าตาบูดบึ้งเหมือนคนท้องผูกตลอดเวลาแบบนี้ ต่อให้เอาเงินมาจ้างให้ไปนั่งใกล้ ดิฉันยังต้องคิดหนักเลยนะคะ" ดวงตาของครามไหววับ ประกายไฟบางอย่างวาดผ่านนัยน์ตาคู่นั้นชั่วแวบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น มากเสียจนพายต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ระยะห่างระหว่างกันในตอนนี้มันน้อยเกินไป... น้อยเกินกว่าที่หัวใจเจ้ากรรมของเธอจะรักษาจังหวะการเต้นให้เป็นปกติได้ "ข้อสี่..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมหูของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณข้างแก้มจนพายรู้สึกวูบวาบไปหมด "ห้ามแอบมองฉันด้วยสายตาแบบเมื่อกี้อีก... สายตาที่เหมือนกับว่าเธอกำลังคิดจะฆ่าฉันหมกตึกน่ะ" "ดิฉันไม่ได้..." พายอ้าปากจะปฏิเสธ แต่เสียงของเธอกลับติดอยู่ที่ลำคอเมื่อครามขยับเข้ามาประชิดอีกนิด จนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับบานประตูห้องทำงานเต็มแรง กลายเป็นว่าในตอนนี้เธอกำลังถูกเขากลักไว้อยู่ในอ้อมกอดโดยปริยาย ผ่านวงแขนแกร่งที่ยกขึ้นมาทาบกับบานประตูทั้งสองข้าง "และข้อสุดท้าย... ข้อที่สำคัญที่สุด" ครามก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความร้อนรุ่มและประกายบางอย่างที่ทำให้พายไม่กล้าแม้แต่จะสบตาตรงๆ "ห้ามตกหลุมรักฉัน... เด็ดขาด" ประโยคสุดท้ายนั้นร่วงหล่นลงมากลางใจราวกับค้อนทุบซ้ำ พายเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงกับความหลงตัวเองขั้นสุดยอดของผู้ชายตรงหน้า ก่อนที่ความโกรธปนความกระดากอายจะพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนหน้าแดงก่ำ เธอเงยหน้าขึ้นจ้องเขาตาเขม็ง เตรียมจะอ้าปากพ่นคำด่าชุดใหญ่ใส่หน้าคนหลงตัวเองสักฉาดใหญ่ให้หายแค้น ทว่า... ก่อนที่คำพูดเผ็ดร้อนพวกนั้นจะหลุดออกจากริมฝีปากอิ่ม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดพรวดเข้ามาของเลขานุการสาวหน้าตาตื่น "ท่านคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! ทางหุ้นส่วนใหญ่จากฝั่งยุโรปโทรมาแจ้งยกเลิกการประชุมด่วน แถมตอนนี้คุณกวินกำลังพาคนบุกมาที่ห้องรับรองชั้นล่างแล้วค่ะ!" ครามผละถอยห่างจากพายในทันที ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบตึงและเย็นชาดังเดิมในเสี้ยววินาที เขากวาดสายตามองพายแวบหนึ่งด้วยความหมายที่เธอแปลไม่ออก ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบกับเลขานุการ "บอกให้พวกเขารอผมตรงนั้น... เดี๋ยวผมลงไปจัดการเอง" พูดจบ ครามก็หมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวใหญ่ไปยังประตูห้องทันทีโดยไม่หันกลับมามองเธออีกเลย แต่ก่อนที่เขาจะก้าวพ้นขอบประตู ชายหนุ่มก็หยุดชะงักเล็กน้อย เหล่หางตามามองพายที่ยืนหน้าบึ้งตึงอยู่พิงประตู พร้อมกับทิ้งประโยคสั้นๆ ไว้เบื้องหลังก่อนที่ร่างสูงจะหายลับไป "ส่วนกฎ 5 ข้อของเรา... เริ่มมีผลบังคับใช้... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปนะคะ, คุณพาย" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความกวนและเคมีชวนฟินของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! - ไวโอเล็ตการ์เด้น