ย้ายเข้าหอคอยงาช้าง

กล่องกระดาษลังสีน้ำตาลสามใบแปะทับด้วยเทปกาวใส ถูกวางกองไว้ระเกะระกะกลางห้องโถงหรูหราสไตล์มินิมอลโทนขาวเทาของบ้านหลังใหญ่ริมน้ำ พื้นหินอ่อนขัดมันสะท้อนเงาโครงร่างของร่างสูงโปร่งที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยสีหน้าราวกับโลกใบนี้ติดหนี้เขามาตั้งแต่ชาติปางก่อน "ฉันไม่ได้จ้างคุณมาเป็นภาระให้รกบ้าน... จัดการข้าวของพวกนี้ให้พ้นสายตาฉันซะ ก่อนที่ฉันจะโยนมันลงถังขยะหน้าบ้าน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจงใจกระแทกกระทั้นลงมาโดยไม่ต้องหันไปมอง เจ้าของร่างสูงในชุดสูทเนื้อดีแต่ปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ดอย่างลวกๆ กำลังปรายตามองกองทรัพย์สินทั้งหมดของฉันราวกับมันเป็นขยะเปียก ฉัน—พาย—สูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ปรับรอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบด้วยยาพิษให้ฉาบบนใบหน้า ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของบ้านตัวตึงที่ชอบทำหน้าเหมือนคนท้องผูกตลอดเวลา "อ้าวเหรอคะ? นึกว่าจ้างมาเป็น... 'คู่ชีวิต' ซะอีก ถึงได้ออกกฎเหล็กห้าข้อละเอียดยิบยิ่งกว่าสัญญาซื้อขายที่ดิน เสียดายจังนะคะที่จำไม่ได้ว่าในสัญญาข้อไหนระบุไว้ว่า 'ห้ามหายใจเสียงดังรบกวนคุณชายคราม'" ฉันลากเสียงสูงที่ท้ายประโยคอย่างหมั่นไส้ พร้อมกับเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างคนที่ไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร ดวงตาคมกริบของครามไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อเจอไม้นี้ ปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง สันจมูกโด่งรั้นกระตุกขึ้นด้วยความไม่พอใจที่ถูกยอกย้อน ให้ตายเถอะ ผู้ชายอะไร... ปากร้ายเป็นหมา แต่หน้าตาดีระดับเทพบุตรตกสวรรค์ ช่างเป็นความย้อนแย้งที่น่ากระทืบให้จมดินจริงๆ "ปากเก่งนักนะคุณพาย" ครามแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่ฉันไม่ทันตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกาแฟคั่วเข้มจางๆ พุ่งเข้าปะทะปลายจมูกจนต้องผละถอยหลังโดยอัตโนมัติ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะรับประทานอาหารอย่างจัง "ระวังตัวไว้เถอะ กฎข้อที่สาม... 'ห้ามทำตัวรุ่มร่ามหรือล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของอีกฝ่าย' ถ้าคุณยังเดินมาวนเวียนอยู่ใกล้ผมแบบนี้อีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณจงใจละเมิดข้อตกลง" "โอ๊ะ! ขอโทษทีนะคะ พอดีพื้นที่บ้านของคุณมันแคบไปหน่อย เดินไปทางไหนก็เจอแต่... เอ่อ หน้าบึ้งๆ ของคุณ ขัดหูขัดตาจนก้าวขาไม่ออกน่ะค่ะ" ฉันสวนกลับทันควันโดยไม่ยอมหลบสายตาที่พยายามจะกดดันให้ฉันกลัว มือเรียวยกขึ้นกอดอกบ้าง พลางเลิกคิ้วท้าทาย "แล้วอีกอย่าง... ฉันไม่ได้รุ่มร่ามค่ะ ฉันแค่จะเดินไปหยิบกระติกน้ำร้อนต่างหาก หลบไปหน่อยสิคะ คุณเจ้าของบ้านใจแคบ" ครามไม่ยอมขยับ เขายังคงยืนค้ำหัวด้วยความสูงที่ได้เปรียบ ดวงตาสีนิลคู่นั้นก้มลงมองฉันนิ่งนาน ราวกับกำลังพยายามค้นหาว่าความอวดดีนี่มันกลั่นออกมาจากสารพัดความดื้อด้านตรงไหน บรรยากาศรอบตัวเริ่มอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ไอร้อนจากกายแกร่งที่แผ่ซ่านออกมาทำเอาใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอย่างน่ารำคาญ ให้ตาย... ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมีอิทธิพลต่อต่อมรับความรู้สึกของฉันได้รวดเร็วนักนะ! "ถ้าขยันเถียงนัก... เก็บแรงไว้ใช้ตอนทำความสะอาดห้องใต้หลังคาดีกว่าไหม?" ครามเปลี่ยนเรื่องดะดื้อ น้ำเสียงห้วนจัดซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้ลึกๆ "ห้องนั้นไม่ได้ใช้งานมาเป็นปี ฝุ่นหนาเตอะจนน่าจะเหมาะกับคนปากดีอย่างคุณดีนะ" "ห้องใต้หลังคา?" ฉันอุทานเสียงหลง หน้าตาบึ้งตึงขึ้นมาทันที "คุณจะบ้าหรือไง! ฉันเป็นผู้หญิงนะ จะให้ไปนอนห้องเก็บฝุ่นแบบนั้นได้ยังไงกัน!" "อ้าว ในสัญญาไม่ได้บอกเหรอครับว่าคุณต้องรับผิดชอบดูแลความสะอาดโซนฝั่งตะวันตกทั้งหมด... ซึ่งรวมถึงห้องใต้หลังคาดัชนีความสกปรกระดับสิบด้วย" ครามยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "หรือว่า... คุณกลัวความมืด? กลัวผี? หรือกลัวอะไรเด็กๆ แบบนั้นกันล่ะคุณพาย" คำว่า 'กลัว' พุ่งชนเข้ากลางเป้าหมายอย่างจัง คนอย่างพายไม่มีทางยอมให้ใครมาดูถูกความใจกล้าเด็ดขาด! ฉันกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างชั่งใจ ก่อนจะสะบัดหน้าใส่เขาอย่างถือดี "ใครกลัวกันคะ! แค่ห้องเก็บของกระจอกๆ รกๆ ทำไมฉันจะจัดการไม่ได้ ฝุ่นแค่นั้นทำอะไรคนอย่างพายไม่ได้หรอกค่ะ! คอยดูเถอะ ฉันจะจัดให้มันเอี่ยมอ่องจนคุณต้องกราบขอร้องให้ฉันมาช่วยทำความสะอาดห้องนอนคุณด้วยซ้ำ!" "ดี..." ครามโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มสากจนขนลุกซู่ เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหูจนหัวใจแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก "ถ้าทำไม่ได้อย่างที่พูด... คุณเตรียมตัวรับบทลงโทษตามกฎข้อที่หกได้เลย" "กฎข้อที่หกอะไรของคุณคะ? ในสัญญามีแค่ห้าข้อนะ!" ฉันโวยวายเสียงหลง รีบดันแผงอกกว้างออกห่าง แต่มือหนากลับไว1ก้าว คว้าข้อมือฉันไว้หลวมๆ แรงบีบอุ่นจัดที่ส่งผ่านมาทำเอาสมองตื้อตันไปหมด "ผมเพิ่งร่างเพิ่มเมื่อกี้... ข้อหา 'ขัดคำสั่งและท้าทายอำนาจเจ้าของบ้าน'" ครามยิ้มร้ายกาจ ดวงตาคมกريบพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานที่ปิดไม่มิด "บทลงโทษคือ... ต้องเป็นเบ๊ส่วนตัวให้ผมสามเดือนเต็ม ห้ามบ่น ห้ามเถียง และต้องทำตามคำสั่งทุกอย่าง... เข้าใจไหมครับ?" "คุณมันเผด็จการ! คนฉวยโอกาส! คนหน้า..." กริ๊งงงงงงงงง! เสียงกริ่งหน้าบ้านดังลั่นตัดบทสนทนาที่กำลังระอุขึ้นเรื่อยๆ ครามชะงัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ส่วนฉันฉวยโอกาสนี้สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมแล้วถอยกรูดออกมาสามก้าว หอบหายใจถี่กระชั้นด้วยความตื่นตระหนก ทั้งโกรธ ทั้งเขิน และทั้งหมั่นไส้จนอยากจะหยิกเนื้อเขาสักทีสองที ใครกันนะที่มาขัดจังหวะเวลาสำคัญแบบนี้! ครามปรายตามองประตูหน้าบ้านด้วยความหงุดหงิดไม่แพ้กัน ก่อนจะหันมามองฉันด้วยสายคาดโทษ "รออยู่ตรงนี้... อย่าเพิ่งซนไปรื้ออะไรเข้าล่ะ ไม่งั้นผมคิดบัญชีคุณเพิ่มแน่" พูดจบ ร่างสูงก็หมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวใหญ่ไปยังประตูหน้าบ้าน ฉันแอบแลบลิ้นใส่แผ่นหลังกว้างนั้นอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะรีบเดินตามไปห่างๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าใครกันที่กล้ามาเยือนบ้านหลังนี้ในยามวิกาลแบบนี้ แอดดดด... เสียงบานประตูไม้สักบานใหญ่เปิดออกเผยให้เห็นร่างเพรียวบางระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงระยับ ใบหน้าสวยเฉี่ยวกำลังฉาบด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย พร้อมกับเสียงใสแจ๋วที่เอ่ยทักทายขึ้นทันทีที่เห็นหน้าเจ้าของบ้าน "พี่ครามคะ... แนนซี่คิดถึงจังเลย ทำไมติดต่อไม่ได้หลายวันเลยล่ะคะ แนนซี่เลยแวะมาหาที่บ้านซะเลย" ร่างของหญิงสาวแปลกหน้าพุ่งเข้าโผกอดแขนแกร่งของครามทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต ภาพนั้นสะท้อนเข้าตาฉันเต็มๆ สมองประมวลผลวับหนึ่ง... นี่มันแขกไม่ได้รับเชิญ หรือว่า... กิ๊กเก่าตัวแม่ที่แวะมาทวงบัลลังก์กันแน่เนี่ย! ครามยืนแข็งทื่อ สีหน้าเรียบตึงสนิท เขากวาดสายตากลับมามองฉันที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงมุมเสาพอดี สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความยุ่งยากใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เขาจะรีบแกะมือของหญิงสาวคนนั้นออกเบาๆ "แนนซี่... คุณมาทำอะไรที่นี่?" เสียงทุ้มเอ่ยถามเรียบสนบ แต่แววตากลับเหลือบมองฉันสลับกับหญิงสาวคนนั้นด้วยความระแวง "อ้าว... ก็แนนซี่เป็นคู่หมั้น..." ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบประโยคดี ครามก็พุ่งสายตาดุดันมาที่ฉัน พร้อมกับริมฝีปากที่ขยับพูดไม่มีเสียงแต่เดาคำพูดได้ชัดเจนว่า— *'อย่าเข้าใจผิดนะ'*— ก่อนที่เขาจะหันไปเผชิญหน้ากับแขกผู้มาใหม่ด้วยสีหน้าเย็นชา ฉันกอดอก มองภาพตรงนั้นด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก... คู่หมั้นงั้นเหรอ? สนุกแน่ล่ะงานนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ