กาแฟขมกับอารมณ์ดุ

"ฉันต้องการสรุปยอดขายแยกตามรายไตรมาสของสามปีล่าสุด... และขอแบบเปรียบเทียบอัตราการเติบโตแบบปีต่อปีด้วย เอาภายในเที่ยงนี้ค่ะคุณพาย" แฟ้มเอกสารสีดำสนิทถูกโยกลงมากองบนโต๊ะทำงานของฉันด้วยแรงกระแทกที่ตั้งใจให้เกิดเสียงดังพอสมควร แรงสั่นสะเทือนนั้นทำเอาแก้วกาแฟเซรามิกบนโต๊ะขยับตาม ร่างสูงใหญ่ของท่านประธานหนุ่มผู้ดำรงตำแหน่งทั้งเจ้านายและ 'คู่หมั้น' จอมปลอมถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นเรียบตึงจนแทบจะกลายเป็นหินผา ดวงตาสีนิลคมกริบมองลงมาด้วยแววตาท้าทายที่พยายามซ่อนความสะใจเอาไว้มิด ฉันก้มมองกองเอกสารหนาเตอะตรงหน้า สลับกับเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวโตที่ยืนกอดอกรอชมความพินาศของฉันอยู่ตรงนั้น มุมปากของเขาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันน้อยๆ ชนิดที่ถ้าเป็นพนักงานคนอื่นคงอกสั่นขวัญแขวนร้องไห้วิ่งหนีออกนอกห้องไปแล้ว แต่ขอโทษทีนะคะ... ฉันไม่ใช่เด็กฝึกงานไร้เดียงสาคนเดิมที่เขาจะมารังแกตามอำเภอใจได้ง่ายๆ "ค่ะ ท่านประธาน" ฉันตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มหวานหยดถูกปั้นแต่งขึ้นบนใบหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ "สามปีล่าสุด แบบแยกรายไตรมาส พร้อมอัตราการเติบโตแบบปีต่อปี... ทราบแล้วค่ะ" ครามเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาดูกล้าๆ กลัวๆ ที่จะเห็นฉันโวยวายแต่กลับพบแต่ความนิ่งสงบจนผิดคาด เขาขยับตัวอึดอัดเล็กน้อยเมื่อฉันไม่ยอมแสดงท่าทีหัวเสียอย่างที่เขาคาดหวังไว้ "คิดว่าจะทำไม่ไหวแล้วขอยอมแพ้ซะอีก" เขาลอยชายพูดเสียงเยาะ ปากร้ายๆ นั่นเริ่มทำงานทันทีเมื่อเห็นฉันนิ่งเงียบ "ถ้าไม่มีปัญญาทำ ก็แค่พูดออกมาตรงๆ ฉันจะได้หาคนอื่นมาแทนที่คุณ ไม่จำเป็นต้องฝืน..." "ใครบอกว่าฉันจะยอมแพ้ล่ะคะ?" ฉันตัดบทขึ้นมาดื้อๆ ดวงตากวาดมองกองเอกสารตรงหน้าด้วยประกายตาวาววับ "งานแค่นี้... สำหรับฉันมันเหมือนการทบทวนความรู้เด็กประถมปลายเองค่ะ ท่านประธานผู้แสนจะรอบคอบ... เอ่อ หรือว่าสำหรับคุณ การจัดเอกสารแค่นี้มันคือภาระกิจระดับชาติที่ต้องใช้เวลาทั้งวันกันแน่นะคะ ถึงได้คิดว่าคนอื่นจะทำไม่ทันเที่ยง?" สิ้นคำพูดนั้น รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของครามก็แข็งค้างทันที ดวงตาสีนิลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างคนที่ไม่คิดว่าฉันจะกล้าย้อนเกล็ดเขาด้วยประโยคนี้ หน้าของเขาเหวอไปชั่วขณะ—เป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่งจนฉันเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาเสียให้ได้ "คุณ...!" ครามเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง กรามหนาขบเข้าหากันจนนูนขึ้นมาเห็นเป็นสันชัดเจน "ปากเก่งนักนะคุณพาย ระวังเถอะ... เที่ยงนี้ถ้างานออกมาไม่สมบูรณ์แบบอย่างที่คุยไว้ คุณจะได้รู้ว่านรกบนดินมันหน้าตาเป็นยังไง!" "รอชมผลงานระดับมาสเตอร์พีซได้เลยค่ะ ท่านประธาน" ฉันยักไหล่เบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน แถมยังส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มชนิดที่เรียกว่าน้ำตาลยังต้องยอมแพ้ไปให้อีกหนึ่งที "รับรองว่าคุณจะหาข้อติไม่ได้... จนต้องแอบไปร้องไห้ในห้องน้ำเลยล่ะค่ะ" "เธอ...!" ครามสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับกำลังสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด เขาชี้หน้าฉันด้วยปลายนิ้วสั่นๆ ด้วยความโกรธ ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทកเท้าออกจากโต๊ะทำงานของฉันไปอย่างหัวเสีย เสียงปิดประตูห้องทำงานที่ดังปังตามหลังมาสะท้อนให้เห็นถึงความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกของคนตัวโตได้เป็นอย่างดี ฉันมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินลับหายไป ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ผู้ชายอะไร... ปากจัดเป็นตองอู แต่เวลาโดนตอกกลับหน้าเหวอได้น่าเอ็นดูเป็นบ้าเลยนะคะเนี่ย! ว่าแล้วฉันก็ลงมือจัดการกับกองเอกสารตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ด้วยความที่เป็นคนหัวไวและมีทักษะในการวิเคราะห์ข้อมูลเป็นเลิศ การดึงตัวเลขจากระบบมาจัดทำกราฟและสรุปผลจึงไม่ใช่เรื่องยากเกินความสามารถเลยแม้แต่น้อย ผ่านไปเพียงแค่ชั่วโมงเศษ หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็ปรากฏรายงานฉบับสมบูรณ์ที่สวยงามและแม่นยำยิ่งกว่าที่เขาคาดหวังไว้เสียอีก ฉันกดปริ้นท์เอกสารออกมา เย็บมุมอย่างเรียบร้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินถือแฟ้มสีดำนั้นมุ่งตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานทันที โดยไม่คิดจะเคาะประตูขออนุญาตให้เสียเวลา *ก๊อกๆ* แม้จะคิดแบบนั้น แต่เพื่อมารยาทอันน้อยนิดที่มี ฉันจึงเคาะประตูเบาๆ สองทีแล้วผลักเปิดเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ฉันต้องชะงักฝีเท้าลงทันที ครามไม่ได้นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานอย่างที่ควรจะเป็น แต่เขากำลังยืนหันหลังคุยโทรศัพท์อยู่ริมกระจกบานใหญ่ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบไม่ใช่ท่าทางเคร่งเครียดของเขา... แต่เป็นร่างบางของหญิงสาวอีกคนในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง ที่กำลังยืนคลอเคลียอยู่ใกล้ๆ แถมยังถือวิสาสะวางมือเรียวลงบนต้นแขนแกร่งของเขาอย่างสนิทสนม และผู้หญิงคนนั้น... ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เธอคือ 'พิมพ์พิلا' คู่หมั้นตัวจริงเสียงจริงที่ท่านผู้ใหญ่จัดหามาให้เขานั่นเอง! "ครามขา... คุณแม่ฝากถามมาว่าเสาร์นี้ว่างหรือเปล่า ท่านอยากให้เราไปลองชุดแต่งงานด้วยกันค่ะ" เสียงหวานหยดย้อยเอ่ยขึ้นด้วยความออดอ้อน ดวงตากลมโตฉาบไล้ด้วยความคาดหวังขณะมองหน้าชายหนุ่ม ฉันยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม ความรู้สึกแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาในอกอย่างไม่มีสาเหตุ รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น มือที่ถือแฟ้มเอกสารกระชับแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ให้ตายเถอะ... นี่ฉันกำลังยืนดูเขาวางแผนแต่งงานกับคู่หมั้นอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่ก้าวอย่างนั้นเหรอเนี่ย? ดูเหมือนว่าเสียงเปิดประตูจะทำให้ทั้งคู่หันมามอง ฉันสบเข้ากับดวงตาสีนิลคมกริบของครามที่หันขวับมามองทันที แววตาของเขาไหววูบไปชั่วขณะเมื่อเห็นว่าเป็นฉันที่ยืนอยู่ตรงนี้... ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเหยียดยิ้มเย็นชาออกมา พร้อมกับประโยคที่ทำเอาลมหายใจของฉันสะดุดกะทันหัน "ดีเลยที่คุณพายเข้ามา... พอดีผมกำลังจะบอกคุณอยู่พอดีว่า..." ครามเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่ฉันด้วยประกายที่อ่านไม่ออก "เรื่องงานแต่งงานของผมกับพิلا... ผมอยากให้คุณช่วยรับหน้าที่เป็น 'ออร์แกไนเซอร์' จัดการให้ทั้งหมดด้วยตัวเองเลยครับ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาติดตามและส่งกำลังใจให้กันเสมอนะคะ!