ดีลนรกกับคนปากร้าย

“เซ็นตรงนี้ แล้วชีวิตที่เหลือของคุณจะเป็นของผม… ในฐานะ ‘ของเล่น’ ที่มีกำหนดวันหมดอายุ” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับ พายลืมตาขึ้นช้าๆ ความปวดหนึบแล่นริ้วเข้าสู่สมองราวกับถูกค้อนทุบ เธอไม่ได้อยู่ในห้องนอนที่คุ้นเคย แต่กลับเป็นห้องทำงานสไตล์โมเดิร์นคุมโทนสีเทาดำที่ให้ความรู้สึกเย็นเยียบเหมือนโลงศพหรูหรา และคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘คราม’ ชายหนุ่มที่เธอเพิ่งปะทะฝีปากด้วยเมื่อคืนในงานเลี้ยงจบการศึกษา กระดาษสีขาวสะอาดตาถูกเลื่อนมาตรงหน้าเธอ หัวข้อตัวหนาเด่นชัด ‘สัญญากรรมสิทธิ์ส่วนบุคคล’ พายแค่นยิ้มมุมปาก ความรู้สึกมึนงงจางหายไปแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธที่แล่นพล่าน เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความกังวล แต่ดวงตากลมโตกลับจ้องมองคนตรงหน้าอย่างท้าทาย “คุณครามคะ สมองคุณกระทบกระเทือนตอนไหนหรือเปล่า?” เธอถามเสียงเรียบ ลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท “นอกจากจะหลงตัวเองจนกู่ไม่กลับแล้ว ยังคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของชีวิตคนอื่นได้อีกเหรอ นี่มันยุคไหนแล้วคะ สัญญาทาสแบบนี้ไปจ้างทนายร่างให้มันดูสมจริงกว่านี้หน่อยไหม” ครามไม่ได้โกรธ เขากลับโน้มตัวลงมาข้างหน้า ประสานนิ้วมือเข้าหากัน สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวที่กำลังมองเหยื่อพยายามดิ้นรน “ผมไม่เสียเวลาจ้างทนายหรอก เพราะข้อความในนี้... มันไม่ใช่สัญญาจ้างงาน แต่มันคือทางรอดเดียวที่บริษัทของพ่อคุณมีเหลืออยู่” คำพูดนั้นราวกับถูกดึงปลั๊กไฟในใจพายจนดับวูบ “คุณทำอะไรกับบริษัทพ่อฉัน?” น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปจากความล้อเล่นกลายเป็นความเย็นเยียบ “หุ้นส่วนหลักถอนตัวทั้งหมดภายในคืนเดียว” ครามยกยิ้มที่มุมปาก แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่ดูใจดีเลยแม้แต่น้อย “คนที่จะกอบกู้สถานการณ์นี้ได้... มีแค่ผม และผมก็ยื่นข้อเสนอให้คุณแล้ว เซ็นซะพาย แล้วพ่อคุณจะได้นอนหลับฝันดีในคืนนี้” พายหยิบปากกามาร์กเกอร์บนโต๊ะขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อจะเซ็น แต่เธอใช้มันขีดฆ่าประโยคในกระดาษนั้นจนเละเทะ ก่อนจะปาลงบนโต๊ะด้วยความแรงที่เรียกเสียงดัง ‘ปึก’ “ถ้าทางรอดของพ่อฉันต้องแลกกับการเป็นคนใช้หรืออะไรก็ตามที่คุณคิดจะยัดเยียดให้ ฉันบอกเลยว่าคุณคิดผิดแล้ว” เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะเสียเปรียบ แต่รัศมีความมั่นใจของเธอกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลย “ฉันจะหาเงินมาคืนคุณเอง ทุกบาททุกสตางค์ แต่ฉันจะไม่เซ็นสัญญาขายศักดิ์ศรีให้คนปากจัดอย่างคุณเด็ดขาด” ครามลุกขึ้นยืนตามช้าๆ ร่างสูงใหญ่ของเขาก้าวเข้ามาใกล้จนพายสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่แฝงความร้ายกาจ เขาก้มลงมากระซิบข้างใบหู จนลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินผิวแก้ม “อย่าปากเก่งให้มันมากนักพาย... เพราะบางที สิ่งที่ผมต้องการจากคุณ อาจจะไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือการที่เห็นคุณยอมสยบอยู่ใต้บัญชาของผมก็เท่านั้น” พายผลักอกเขาออกเต็มแรง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด “หลงตัวเอง! คนอย่างคุณน่ะเหรอที่ฉันจะสยบ ฝันไปเถอะ!” เธอกำลังจะหันหลังเดินหนี แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ จากด้านนอกก็หยุดชะงักลงที่หน้าประตูบานหรู ประตูไม้บานใหญ่ค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดเดรสหรูที่ดูคุ้นตาปรากฏขึ้น “ครามคะ... นี่มันเรื่องอะไรกันคะ? ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมาอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของคุณ!” ครามขมวดคิ้วแน่น แววตาที่เคยนิ่งสนิทเริ่มมีความวุ่นวายใจแทรกซึม ในขณะที่พายชะงักค้าง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือใคร ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นที่แสนปั่นป่วนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!