บทเรียนจากความผิดหวัง

เสียงกระดาษแผ่นบางที่ร่วงลงกระทบพื้นซีเมนต์เย็นเยียบในโกดังร้าง ดังสะท้อนก้องกังวานราวกับเสียงกรีดร้องของความจริงที่ถูกเก็บงำไว้เนิ่นนาน พายยืนตัวแข็งทื่อ ปลายปลายนิ้วยังคงสั่นระริกจากการยื้อแย่งแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเมื่อครู่ ดวงตาคู่สวยที่มักจะฉายแววเจ้าเล่ห์และทันคนอยู่เสมอ บัดนี้กลับเบิกกว้าง รื้นไปด้วยหยาดน้ำใสที่พยายามกัก Nเกร็งไว้ไม่ให้ร่วงหล่น ทว่าความเจ็บปวดและตื่นตะลึงกลับฉายชัดเสียยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด "อุบัติเหตุ..." พายทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวราวกำลังจะระเบิดออกนอกอก เธอก้มมองแฟ้มเอกสารที่เผยให้เห็นภาพถ่ายใบเก่าและเอกสารสำนวนคดีที่ถูกปิดตาย ภาพของรถยนต์คันที่พ่อของเธอเคยขับ พังยับเยินจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม และข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่ระบุชื่อผู้สั่งการ... ชื่อที่เธอไม่เคยคาดคิด และไม่อยากแม้แต่จะเชื่อว่ามันมาจากปากของ 'เขา' "ทำไม... ถึงเงียบไปล่ะพาย?" เสียงทุ้มต่ำของครามดังขึ้น ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดอย่างคุกคาม ดวงตาคมกริบของพ่อทูนหัวปากร้ายคนนี้เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่แผดเผาทุกสิ่งจนมอดไหม้ เขาก้มลงมองหน้าเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ทั้งเยชาชาและเจ็บปวดในคราวเดียวกัน "กลัวเหรอ? หรือว่ารับไม่ได้ที่รู้ว่าคนที่เธอรักนักรักหนา... แท้จริงแล้วเหยียบย่ำชีวิตครอบครัวของฉันลงจนไม่เหลือชิ้นดี!" "คุณคราม..." พายเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจดวงเดิมที่เคยเต้นแรงด้วยความรู้สึกหวั่นไหว บัดนี้กลับถูกบีบอัดจนเจ็บแปลบไปหมด ความรู้สึกผิดหวังถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ซัดสาดเข้าฝั่ง "นี่คุณ... คิดแบบนี้มาตลอดเลยสินะคะ" "ใช่!" ครามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาแข็งกระด้างราวกับหินผา ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นกลับฟ้องว่าเขากกำลังทรมานไม่แพ้กัน "ฉันจดจำทุกวินาทีที่พ่อฉันต้องตายอย่างโดดเดี่ยวในกองเพลิง! ฉันใช้เวลาห้าปีเต็มเพื่อรอวันเอาคืน... และเธอก็คือหมากตัวสำคัญที่เดินเข้ามาหาฉันเอง พาย!" คำพูดนั้น... คมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลสด พายแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสนุกสนาน มีเพียงหยดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงมาอาบแก้วเนียนอย่างห้ามไม่อยู่ เธอยกมือขึ้นปาดมันลวกๆ ก่อนจะถอยหลังก้าวหนีห่างจากอ้อมแขนที่เคยให้ความอบอุ่นนั้น ราวกับเกรงกลัวว่าพิษสงจากตัวเขาจะแผดเผาจนเธอแหลกสลาย "หมากเหรอคะ..." พายแค่นยิ้มหยัน ปลายเสียงสั่นเครือแต่ยังคงไว้ซึ่งศักดิ์ศรีอันดื้อรั้น "ที่คุณทำดีกับฉัน ปกป้องฉัน หรือแม้แต่... สัมผัสที่ทำให้ฉันเกือบจะเผลอใจเชื่อว่าคุณรู้สึกอะไรจริงๆ ทั้งหมดนั่น ก็แค่เกมแก้แค้นที่คุณจัดฉากขึ้นมา เพื่อรอดูฉันดิ้นรนเจ็บปวดสินะคะ?" ครามชะงักไปชั่วขณะ ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อเห็นแววตาที่ว่างเปล่าและห่างเหินของหญิงสาวตรงหน้า รังสีความเย็นชาที่เคยห่อหุ้มตัวเธอไว้ กลับมาเด่นชัดอีกครั้ง ราวกับกำแพงน้ำแข็งที่เขากว่าจะพังทลายมันลงมาได้ต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อ แต่วินาทีนี้... เธอกลับเป็นฝ่ายสร้างมันขึ้นมาใหม่ หนาและสูงชันเสียยิ่งกว่าเดิม "พาย... ฉันไม่ได้หมายความว่า..." "พอเถอะค่ะ!" พายยกมือขึ้นห้ามเสียงแข็ง ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา เต็มไปด้วยความผิดหวังและร้าวราน "ฉันเหนื่อยแล้วค่ะคุณคราม... เหนื่อยที่จะต้องมานั่งเดาใจผู้ชายปากร้ายอย่างคุณ เหนื่อยที่จะต้องวิ่งตามเกมที่คุณขีดเส้นไว้ให้ และที่สำคัญที่สุด..." เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับเสียงสะอื้น ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้หัวใจของครามกระตุกวูบ "ฉันเหนื่อย... ที่จะรักคนใจร้ายแบบคุณแล้วค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมทั่วทั้งโกดัง บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ครามเบิกตากว้างเล็กน้อย คำว่า 'รัก' ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสวยคู่นั้น แทนที่จะทำให้เขารู้สึกสะใจตามแผนการที่วางไว้ แต่มันกลับสร้างความเจ็บแปลبแปลกประหลาดที่หน้าอกข้างซ้าย ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบซ้ำๆ จนแหลกเหลว "เธอพูดว่าอะไรนะ..." ครามเค้นเสียงถาม ร่างสูงก้าวเข้าไปหาเธออีกก้าวหมายจะคว้าข้อมือเล็กนั้นไว้ แต่วินาทีที่ปลายนิ้วของเขาเฉียดผ่านอากาศ พายกลับก้าวถอยหลังหนีอย่างไร้เยื่อใย "เราจบกันแค่นี้เถอะค่ะ" พายพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งแววตาออเซาะหรือท่าทีต่อปากต่อคำเหมือนเคย มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัว "ส่วนเรื่องหนี้สินและสัญญาบ้าๆ ระหว่างเรา ถือว่าฉันชดใช้ให้คุณจนหมดสิ้นแล้วตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป... อย่าได้เจอกันอีกเลยนะคะ" "พาย! หยุดเดี๋ยวนี้! ใครอนุญาตให้เธอเดินหนีฉัน!" ครามตะโกนลั่น ความซึนและความปากแข็งที่เคยมีพังทลายไม่เป็นท่า เมื่อเห็นร่างบางหันหลังให้และกำลังจะก้าวเดินออกไปจากชีวิตเขาจริงๆ ทว่า พายไม่มีแม้แต่จะหันกลับมามอง เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ก้าวเท้าเดินผ่านกองเอกสารที่กระจายเกลื่อนด้วยฝีเท้าที่มั่นคง แม้หัวใจข้างในจะแตกสลายไม่มีชิ้นดีก็ตาม *แกร็ก...* เสียงเปิดประตูเหล็กบานใหญ่ที่ด้านหน้าโกดังดังขึ้น พร้อมกับแสงไฟสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามาตัดความมืดมิด พายชะงักฝีเท้าลงโดยอัตโนมัติ หรี่ตาลงเพื่อปรับรับแสง และในจังหวะนั้นเอง ร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก็ก้าวเข้ามาหยุดขวางทางออกไว้ ครามที่กำลังจะวิ่งตามพายไป หยุดชะงักกึก ดวงตาคมกริบหรี่ลงด้วยความตกใจระคนโกรธจัด เมื่อเห็นว่าใครคือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า "ไง... น้องชายตัวแสบ ไม่คิดเลยสินะว่าจะได้เจอฉันเร็วกว่าที่คิด" เสียงทุ้มเยียบเย็นและรอยยิ้มมุมปากของชายแปลกหน้าผู้มาใหม่ ทำให้พายถึงกับผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ขณะที่ครามกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เมื่อความลับที่เขาพยายามปกปิดมาตลอด กำลังจะถูกเปิดเผยในวินาทีนี้เอง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันเสมอนะคะ