การทดสอบที่ไม่มีในตำรา

"ถ้าการคำนวณวงแหวนเวทของคุณยังหละหลวมขนาดนี้ เกรงว่าเกรดเฉลี่ยประจำเทอมนี้คงไม่ได้เห็นแม้แต่เศษเสี้ยวของคำว่ารอดตัวหรอกนะ, เรย์ ฮาร์ท" เสียงกระแทกของแฟ้มหนังสีดำสนิทลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเนื้อหนา ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องฝึกซ้อมเวทมนตร์ส่วนตัว แรงปะทะนั้นทำเอาฝุ่นผงที่เกาะอยู่ตามร่องหินของผนังโบราณร่วงหล่นลงมาคล้ายละอองหิมะ เอลาร่า วินด์วอล์คเกอร์ ยืนกอดอก ใบหน้าเรียบตึงจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ดวงตาสีฟ้าครามจ้องมองเด็กหนุ่มผมยุ่งเหยิงที่นั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้พนักสูงอย่างไม่สบอารมณ์ ในมือของเรย์ไม่ได้ถือไม้กายสิทธิ์ระดับสูงราคาแพงเหมือนนักเรียนคนอื่น แต่เขากลับถือดินสอเวทมนตร์แท่งสั้นๆ ที่หมุนวนไปมาระหว่างนิ้วเรียวยาวอย่างใจเย็น "โธ่, เอลาร่า คุณก็ใจร้อนเกินไป" เรย์เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบางเบา "ตำราหลวงฉบับพิมพ์ครั้งที่แปดไม่ได้บอกเอาไว้เสียหน่อยว่า การดึงกระแสมานาจากจุดศูนย์กลางจำเป็นต้องฝืนบังคับด้วยความหนาแน่นสูงเสมอไป... บางครั้ง การปล่อยให้มันไหลผ่านรอยต่อที่แตกร้าวต่างหาก คือความงามที่แท้จริงของการควบคุม" "ความงามที่คุณว่า กำลังจะทำให้ห้องทดสอบระเบิดใส่หน้าพวกเราทั้งคู่อยู่แล้วนะ!" เอลาร่าชี้ไปยังวงแหวนเวทเรืองแสงสีฟ้าอ่อนที่ถูกวาดลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ มันบิดเบี้ยวและส่งเสียงฮัมต่ำๆ ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังบาดเจ็บ นี่คือบททดสอบการดวลเวทภาคปฏิบัติประจำสัปดาห์ของสถาบันเวทมนตร์อาร์เคเมีย และโจทย์ที่อาจารย์ผู้สอนโยนลงมาให้คือนรกบนดินดีๆ นี่เอง — *การสลายวงแหวนเวทโจมตีระดับ 4 ด้วยการใช้มานาให้น้อยที่สุด* ซึ่งตามตรรกะของเวทมนตร์สายกระแสหลักแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่คนไม่มีแกนกลางเวทมนตร์สมบูรณ์อย่างเรย์จะทำได้ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ พร้อมกับหน้าต่างโปร่งใสสีทองที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตาของเขาเพียงคนเดียว [ระบบตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: บททดสอบการดวลเวท "กำแพงโลหิตศิลา"] [เงื่อนไข: ห้ามใช้มานาเกิน 5 หน่วย และต้องหักล้างพลังเวทของคู่ต่อสู้ภายใน 180 วินาที] [รางวัล: สูตรลับการผสานธาตุขั้นสูง + แต้มประสบการณ์สะสม] เรย์กะพริบตาปริบๆ รอยยิ้มบนใบหน้าเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาทันที เขารู้ดีว่าลำพังแค่ทฤษฎีในสมุดจดสูตรลับที่เขาพกติดตัวนั้นยังไม่เพียงพอ เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง ฝึกซ้อมที่มีคราบเขม่าดินปืนหลงเหลือจากการทดสอบของกลุ่มก่อนหน้า กลิ่นอายของมานาที่ค้างเติ่งอยู่ในอากาศบอกเขาว่า คู่ต่อสู้ในรอบนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'บารอน กอร์ดอน' ลูกชายขุนนางใหญ่ผู้ใช้เวทสายดินดิบเถื่อนและทรงพลัง ประตูกระจกบานใหญ่ฝั่งตรงข้ามเปิดออกพร้อมกับร่างท้วมใหญ่ของกอร์ดอน ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย บนมือขวาของเขามีถุงมือเวทมนตร์ฝังอัญมณีสีเหลืองอำพันส่องแสงเรืองรอง บ่งบอกถึงปริมาณมานาที่มหาศาล "ไง, ไอ้เศษเหล็กไร้ค่า" กอร์ดอนส่งเสียงหัวเราะในลำคอ สายตาจิกกัดมองเรย์ราวกับมองมดปลวก "ได้ยินมาว่านายพยายามจะเอาชนะบททดสอบนี้ด้วยวิธีประหลาดๆ ของพวกนอกรีตงั้นเหรอ? ระวังตัวไว้ให้ดีล่ะ เพราะเวท 'หมัดศิลาปฐพี' ของฉัน อาจจะไม่ได้แค่ทำลายวงแหวนเวท... แต่อาจจะบดขยี้กระดูกซี่โครงของนายให้แหลกคามือด้วย" บรรยากาศภายในห้องลดฮวบลงจนหนาวเหน็บ นักเรียนคนอื่นๆ ที่มาร่วมชมการทดสอบต่างถอยร่นไปชิดผนังห้อง ไม่มีใครกล้าส่งเสียงเชียร์เรย์เลยสักคน เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า ผลลัพธ์ของการดวลเวทครั้งนี้มีแต่คำว่าเจ็บตัวกับเจ็บตัว เอลาร่าขยับตัวเข้ามาใกล้เรย์เล็กน้อย เสียงกระซิบของเธอลอดผ่านไรฟันด้วยความกังวล "เรย์... ถอนตัวตอนนี้ยังทัน ฉันจะไปขอให้อาจารย์เลื่อนเวลาให้ คุณไม่มีทางรับมือเวทสายดินดิบๆ ของกอร์ดอนด้วยมานาแค่ห้าหน่วยหรอกนะ" เรย์หันไปมองคู่คิดสาว ดวงตาสีดำสนิทของเขาฉายแววประกายบางอย่างที่ทำให้เอลาร่าต้องชะงัก มันไม่ใช่แววตาของคนสิ้นหวัง แต่มันคือแววตาของนักล่าที่กำลังรอจังหวะตะครุบเหยื่อ "เอลาร่า เชื่อใจผมสิครับ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "เวทมนตร์ไม่ใช่เรื่องของปริมาณเสมอไป... แต่เป็นเรื่องของ 'มุมมอง'" สิ้นคำพูดนั้น อาจารย์ผู้คุมสอบก็สะบัดมือเป็นสัญญาณเริ่มการประลอง ตูーム! เสียงระเบิดก้องกังวาน กอร์ดอนไม่รอช้า เขาซัดหมัดลงกับพื้นห้อง ส่งคลื่นกระแทกธาตุดินพุ่งแหวกพื้นหินศิลาเข้าหาเรย์ด้วยความเร็วสูง เศษหินแหลมคมนับสิบพุ่งแหวกอากาศราวกับห่าฝน มุ่งตรงไปยังจุดที่เรย์ยืนอยู่ นักเรียนหลายคนส่งเสียงร้องกรี๊ดด้วยความตกใจ เอลาร่าหลับตาปี๋โดยสัญชาตญาณ ทว่า เรย์กลับไม่ขยับเขยื้อน เขาก้าวเท้าขวาถอยหลังไปครึ่งก้าว ปลายดินสอเวทมนตร์ในมือแตะลงบนพื้นอย่างแม่นยำราวกับจิตรกรกำลังจรดพู่กันลงบนผ้าใบ "มุมหักเห 34.5 องศา... แรงเสียดทานของอากาศระดับปานกลาง... และความหนาแน่นของมานาธาตุดินที่ลดลงตรงรอยต่อของแผ่นศิลาแผ่นที่สาม" เรย์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทันทีที่ปลายดินสอสัมผัสพื้น วงแหวนเวทสีครามจางๆ ก็ปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของเขา มันไม่ได้มีขนาดใหญ่โตอลังการ แต่มันกลับหมุนวนด้วยความเร็วสูงสวนทางกับคลื่นพายุหินที่กำลังพุ่งเข้ามา *เปรี๊ยะ!* เกิดเสียงประหลาดคล้ายกระจกแตกร้าว เมื่อคลื่นพลังธาตุดินอันรุนแรงปะทะเข้ากับวงแหวนเวทขนาดจิ๋วของเรย์ แทนที่มันจะระเบิดทำลายล้างตามที่ทุกคนคาดคิด พลังงานทั้งหมดกลับถูก 'ดูดกลืน' และ 'หักเห' ไปตามแนวโค้งของรอยต่อศิลาที่เรย์คำนวณไว้! พริบตาเดียวเศษหินนับสิบชิ้นก็เปลี่ยนทิศทาง พุ่งเลยผ่านร่างของเรย์ไปปักเข้ากับผนังด้านหลังจนเกิดเป็นรอยบุ๋มลึก ขณะที่ตัวของกอร์ดอนเองกลับเสียหลักเซถลาไปข้างหน้าจากแรงสะท้อนของมานาที่ย้อนกลับเข้าตัว ความเงียบสงบปกคลุมห้องฝึกซ้อมชั่วขณะ ทุกสายตาเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน อ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งใบ กอร์ดอนหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก เขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าเด็กหนุ่มผู้ไร้แกนกลางเวทมนตร์จะสามารถสลายการโจมตีระดับ 4 ได้โดยที่แทบไม่ต้องขยับตัวเลยด้วยซ้ำ เอลาร่าลืมตาขึ้นมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ เธอมองเรย์สลับกับรอยแตกบนพื้นห้อง สมองของเธอกำลังประมวลผลทฤษฎีเวทมนตร์รูปแบบใหม่ที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นสดๆ ร้อนๆ ตรงหน้า เรย์ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตนเองเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับกอร์ดอนด้วยรอยยิ้มสุภาพตามแบบฉบับของสุภาพบุรุษ "จบเกมแล้วนะครับ, คุณกอร์ดอน" เรย์เอ่ยเสียงเรียบ "หวังว่าบทเรียนวันนี้จะช่วยให้คุณเข้าใจนะว่า... การมีพละกำลังมากเกินไปโดยปราศจากสมอง ก็ไม่ต่างอะไรกับก้อนหินไร้ค่าก้อนหนึ่งหรอกครับ" ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะคลี่คลาย และเสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นจากกลุ่มผู้ชม ทันใดนั้นเอง พื้นห้องใต้เท้าของเรย์ก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแตกบนพื้นศิลาไม่ได้หยุดอยู่แค่ตรงนั้น แต่มันกำลังขยายวงกว้างขึ้นพร้อมกับละอองแสงสีแดงฉานที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยก ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวกำลังตื่นขึ้นมาจากหลุมศพโบราณเบื้องล่าง... และก่อนที่เรย์จะได้ก้าวถอยหนี หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานระดับอันตรายสูงสุดก็เด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตาของเขา พร้อมกับข้อความที่ทำให้ลมหายใจของเขาต้องสะดุดกึก [คำเตือน: ตรวจพบการปลุกผนึกของ "บรรพبرกษ์เซียนมารอดีต" — เงื่อนไขพิเศษทำงาน ท่านเหลือเวลาอีก 10 วินาที... ก่อนที่ตัวตนที่แท้จริงของคุณจะถูกเปิดเผย!] — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์