เสียงกระซิบจากหอสมุดเก่า

"ถ้าเธอยังดึงดันจะถอดรหัสสมุดบันทึกเล่มนั้นด้วยสมการกระแสมานาแบบมาตรฐาน ฉันเกรงว่าโครงสร้างวงจรเวทในสมองของเธอคงจะไหม้เกรียมเสียก่อนที่เราจะเดินพ้นเขตหอสมุดเก่าแห่งนี้เสียอีกนะครับ เอลาร่า" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววขบขันเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวของหอสมุดต้องห้าม ชั้นใต้ดินระดับสี่ที่ฝุ่นหนาเตอะจนเกาะตัวเป็นแผ่น กลิ่นอับของกระดาษโบราณและคราบสนิมเวทมนตร์คละคลุ้งอยู่ในอากาศ ท่ามกลางแสงสลัวจากลูกแก้วเรืองแสงสีนวลที่เรย์ถือไว้ในมือ เอลาร่า วินด์วอล์คเกอร์ สะดุ้งเล็กน้อย เธอละสายตาจากตำราหนังมังกรเล่มหนาเตอะในมือ หันมามองชายหนุ่มผู้เป็นทั้งสหายร่วมชั้นและคู่คิดด้วยแววตาที่ฉายความหงุดหงิดปนความกังวลอย่างปิดไม่มิด นิ้วเรียวยาวของหัวหน้าห้องสาวเจ้าระเบียบขยับดันกรอบแว่นตาโดยไม่รู้ตัว "เรย์ นายก็รู้ว่ากฎของสถาบันระบุไว้ชัดเจน... ทุกทฤษฎีเวทต้องอ้างอิงจากตำราหลักสูตรหลวงปีที่สาม ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับนักเรียนที่แกนเวทเสียหายอย่างนาย และยิ่งไม่มีทางที่สมการบ้านๆ ของนายจะแก้ปมของคัมภีร์ระดับตำนานเล่มนี้ได้หรอกนะ" เผงเสียงของเธอจริงจัง แม้ในใจจะเริ่มคลายความเคลือบแคลงลงบ้างแล้ว เมื่อนึกถึงผลงานการประลองเวทเมื่อสัปดาห์ก่อนที่ชายหนุ่มตรงหน้าพลิกสถานการณ์ด้วยตรรกะที่ไม่มีใครคาดคิด เรย์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสสีนิลพินิจพิเคราะห์แผ่นกระดาษโบราณที่เพิ่งร่วงหล่นลงมาจากสันปกสมุดจดสูตรลับฉบับดั้งเดิม เขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วสัมผัสคราบละอองมานาสีม่วงเข้มที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนพื้นหินอ่อน นี่ไม่ใช่ร่องรอยเวทมนตร์ทั่วไป... มันคือร่องรอยของ "มานาวิกฤต" มานาที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุดด้วยความโกรธแค้นและเจตนาฆ่าฟัน ระดับความเข้มข้นแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นจากอุบัติเหตุการทดลองเวทของนักเรียนในสถาบันเซียนเวทแห่งนี้อย่างแน่นอน "เอลาร่า ลองมองดูที่ลวดลายของคราบมานานี่สิครับ" เรย์กวักมือเรียกเบาๆ พลางส่งลูกแก้วเรืองแสงเข้าไปใกล้ร่องรอยนั้นมากขึ้น "มันไม่ได้กระจายตัวตามทิศทางของกระแสลมเวทมนตร์ในอาคาร แต่มันพุ่งตรงมาจาก... กำแพงด้านหลังชั้นหนังสือโครงกระดูกมังกร" เอลาร่าขมวดคิ้ว เธอเดินเข้ามาใกล้ ร่างเพรียวหยุดยืนเคียงข้างชายหนุ่ม กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอใช้บำรุงรักษาเครื่องแต่งกายลอยมาแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นอับชื้น เธอก้มลงมองตามปลายนิ้วของเรย์ ทันใดนั้น ดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างขึ้นเมื่อตระหนักถึงความจริงบางอย่าง "รอยแยกแบบนี้... มันคือวงจรเวทสะกดรอยระดับสูง!" เอลาร่าอุทานออกมาเบาๆ เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อย "แต่มันถูกซ่อนทับด้วยเวทลวงตาขั้นสูงที่แม้แต่อาจารย์ผู้สอนก็ยังตรวจไม่พบ... เรย์ นี่มันหมายความว่า..." "ใช่ครับ" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและทรงพลัง ไร้ซึ่งความขี้เล่นเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง "มีใครบางคนในสถาบันนี้กำลังใช้พลังงานเวทมืดดูดกลืนแกนกลางของนักเรียนปีหนึ่งทีละคน เพื่อหล่อเลี้ยงบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกยิ่งกว่าชั้นใต้ดินนี้ลงไปอีก" ทันทีที่สิ้นคำพูดของเรย์ อากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน เปลวไฟในลูกแก้วเรืองแสงกระพริบถี่และเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม บรรยากาศรอบด้านกดทับลงมาจนรู้สึกหายใจไม่ออก สมุดจดสูตรลับในมือของเรย์สั่นสะเทือนด้วยความถี่สูงจนหน้ากระดาษพลิกเปิดเองอย่างบ้าคลั่ง เสียงกระซิบแผ่วเบานับร้อยเสียงดังขึ้นจากความมืดรอบตัว ราวกับมีวิญญาณจำนวนมากกำลังร่ำไห้อยู่ในผนังหิน ติ๊ง! [ระบบตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังงานระดับ SSS] [แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ภัยคุกคาม 'ผู้กลืนกินมานา' กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่ระยะประชิด (0.5 กิโลเมตร)] [คำแนะนำจากระบบ: จงใช้ 'สูตรลับบทที่ 3' สร้างบาตรคุ้มกันทันทีก่อนที่จิตสังหารจะทำลายแกนสมองของคุณ!] เรย์หรี่ตาลงทันทีเมื่อหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้า ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปคว้าแขนเอลาร่าเพื่อถอยร่นไปยังทางออก ประตูเหล็กกล้าหนาหนักที่ปิดตายของหอสมุดเก่าก็ส่งเสียง "โครม!" สนั่นหวั่นไหว ราวกับถูกกระแทกด้วยค้อนยักษ์จากภายนอก ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดาน และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ประตูเหล็กบานนั้นก็พังทลายลงมาเป็นชิ้น ร่างเงาสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิท ปิดบังใบหน้าด้วยหน้ากากโลหะรูปกะโหลกสัตว์อสูรโบราณก้าวเท้าเข้ามาในห้อง แววตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่เรย์และเอลาร่า พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ช่างเป็นหนูทดลองที่ฉลาดเกินไปเสียจริง... เจ้าเด็กตระกูลฮาร์ทผู้ไร้แกนเวท" โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์