รอยร้าวในอักขระเวท

"ท่านผู้อำนวยการ... หรือว่าท่านกำลังมองหา 'ตัวแปร' ที่หลงเหลือจากยุคเสื่อมสลายกันแน่ครับ" เสียงทุ้มต่ำของเรย์ ฮาร์ท ดังแทรกผ่านม่านความเงียบงันภายในห้องโถงรับรอง กลิ่นอายของมานาบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากร่างของแขกผู้มาใหม่ยังคงกดดันบรรยากาศโดยรอบให้หนาทึบ แม้รอยยิ้มปริศนาที่มุมปากของผู้อำนวยการสูงสุดจะเลือนหายไปแล้ว แต่ความตึงเครียดยังคงระอุอยู่ใต้ผิวน้ำ ราวกับรอยร้าวบนแผ่นน้ำแข็งบางๆ ที่พร้อมจะแตกละเอียดได้ทุกเมื่อหากมีใครขยับตัวผิดจังหวะ เอลาร่า วินด์วอล์คเกอร์ ขยับตัวเล็กน้อย แว่นตาทรงกรอบทองของเธสะท้อนแสงจากผลึกเวทบนผนัง เผยให้เห็นดวงตาที่ฉายแววระแวดระวัง เธอก้าวเข้ามายืนขนาบข้างเรย์โดยไม่พูดอะไร แต่มือเรียวบางที่กำคฑาเวทมนตร์ประจำตัวจนข้อต่องอขาวนั้น เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าหัวหน้าห้องสาวเจ้าระเบียบผู้นี้ พร้อมจะตอบสนองต่อทุกความผิดปกติด้วยตรรกะและพลังเวทสายกระแสหลักทันที "เด็กหนุ่มผู้สูญเสียแกนกลางเวทมนตร์ แต่กลับมองทะลุปรุโปร่งถึงโครงสร้างระดับรากเหง้า... ช่างน่าสนใจเสียจริง" แขกผู้มาใหม่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขานุ่มนวลทว่าก้องกังวานในโสตประสาทของผู้ฟังอย่างประหลาด เขาสวมเสื้อคลุมสีเทาเข้มปักลวดลายดาราจักรที่เคลื่อนไหวได้จริง ค่อยๆ หันมาสบตากับเรย์ "ข้าชื่อ 'คาลลอส' เป็นผู้ตรวจการพิเศษจากสภาเวทมนตร์กลาง หน้าที่ของข้าคือการตรวจสอบความเสถียรของสถาบันศึกษาทั่วราชอาณาจักร... และดูเหมือนว่า สถาบันแห่งนี้จะมี 'รอยรั่ว' ที่ใหญ่กว่าที่พวกเราคาดคิด" เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สมองกลไกในหัวประมวลผลอย่างรวดเร็ว ระบบอัจฉริยะที่เชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของเขาไม่มีการแจ้งเตือนอันตรายระดับวิกฤต แต่มันกลับส่งเสียงเตือนความถี่ต่ำที่บ่งบอกถึง 'ความผิดปกติของสนามพลังงานรอบตัว' [ระบบตรวจพบความหนาแน่นของมานาผิดปกติในรัศมี 50 เมตร] [คำเตือน: อักขระป้องกันอาคารเรียนระดับ 4 กำลังถูกบิดเบือนด้วยคลื่นความถี่แปลกปลอม] เรย์ลอบสูดหายใจเข้าลึกๆ เขารู้ดีว่าอาคารเรียนเวทมนตร์โบราณแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นด้วยอักขระป้องกันที่สืบทอดมาจากบรรพกาล ความแข็งแกร่งของมันเพียงพอที่จะต้านทานการโจมตีจากเซียนเวทระดับสูงได้สบายๆ แต่ทว่า... ในมุมมองของคนที่เข้าใจทฤษฎีเวทมนตร์อย่างถ่องแท้ การที่โครงสร้างอันสมบูรณ์แบบนี้จะเกิดรอยร้าวได้ ย่อมไม่ได้เกิดจากปัจจัยภายนอก หากแต่เกิดจาก 'หนอนบ่อนไส้' หรือความตั้งใจที่จะซ่อนบางสิ่งบางอย่างไว้ใต้พรม "ถ้าท่านผู้ตรวจการหมายถึงความผันผวนของมานาในเขตปีกตะวันตก..." เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เกรงว่านั่นอาจจะไม่ใช่ความผิดพลาดจากกาลเวลาหรอกครับ แต่มันคือ 'การจงใจลบเบาะแส' ต่างหาก" คำพูดของเรย์ทำให้คิ้วของคาลลอสกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความลับของชายวัยกลางคนเด่นชัดขึ้น "โอ้? เจ้าเด็กน้อย... เจ้ามีหลักฐานอะไรมายืนยันคำกล่าวอ้างที่อาจทำให้สถาบันแห่งนี้สั่นคลอนได้เล่า" "หลักฐานน่ะหรือครับ?" เรย์หันไปพยักหน้าให้เอลาร่า ซึ่งพยักหน้ารับอย่างรู้ใจทันที หัวหน้าห้องสาวร่ายเวทสั้นๆ เรียกแผ่นกระดาษม้วนคาถาบรรจุข้อมูลโครงสร้างเวทมนตร์ออกมาคลี่ออกกลางอากาศ นิ้วเรียวชี้ไปยังจุดตัดของเส้นพลังงานที่เรืองแสงสีฟ้าจางๆ "จากบันทึกการไหลเวียนของมานาประจำสัปดาห์ อัตราการสูญเสียพลังงานในโครงข่ายป้องกันของอาคารเรียนหลักไม่ได้รั่วไหลออกสู่อากาศตามธรรมชาติ แต่มันถูก 'ดูดซับ' ไปยังห้องใต้ดินระดับสาม... ซึ่งตามกฎระเบียบของสถาบันแล้ว พื้นที่นั้นถูกปิดตายมานานกว่าสามร้อยปี" เอลาร่าหยุดพูดครู่หนึ่ง ก่อนจะมองหน้าคาลลอสและผู้อำนวยการสูงสุดด้วยแว่นตาที่สะท้อนแสงวาบ "และที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือ ลายเซ็นมานาที่ใช้ควบคุมการดูดซับพลังงานนั้น...ตรงกับอักขระโบราณตระกูล 'คาร์ไลล์' ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนหลักของสภาเวทมนตร์ในปัจจุบัน" บรรยากาศในห้องโถงเงียบงันลงทันที อุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ ผู้อำนวยการสูงสุดที่เคยนั่งนิ่งสงบมาตลอด ค่อยๆประสานมือเข้าหากัน รอยยิ้มบนใบหน้าของท่านหายวับไป เหลือเพียงแววตาคมกริบที่มองตรงมายังเรย์ ราวกับกำลังประเมินว่าเด็กหนุ่มคนนี้อันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้มีชีวิตรอดในกระดานหมากนี้หรือไม่ "เจ้าฉลาดเกินไปแล้ว เรย์ ฮาร์ท" ผู้อำนวยการกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่น่าเกรงขาม "ความรู้ทางทฤษฎีที่ไม่มีพลังรองรับ มักจะเป็นภัยต่อตัวผู้ถือครองเสมอ... เจ้าไม่คิดเหรอว่า การเดินมาเจอเรื่องเหล่านี้ อาจทำให้เส้นทางในโรงเรียนเวทมนตร์ของเจ้าสั้นลงกว่าที่คิด" เรย์ไม่สะท้านแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายที่ดูผอมบางแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจยืนหยัดอย่างสง่างาม ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของผู้อำนวยการโดยไม่หลบสายตา "ความรู้ทางทฤษฎีคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดครับท่านผู้อำนวยการ และต่อให้แกนกลางของผมจะเสียหาย... แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า ผมจะยอมปล่อยให้ใครมาใช้สถาบันแห่งนี้เป็นเครื่องมือในการปลุก 'บางสิ่ง' ที่หลับใหลอยู่เบื้องล่างขึ้นมาหรอกนะครับ" คาลลอส หัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำสะท้อนก้องไปทั่วผนังหิน "ฮ่าๆๆ... น่าสนใจ ช่างเป็นเด็กที่ถือดีเสียจริง ผู้อำนวยการครับ ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะไม่ได้มาเพื่อเรียนหนังสือเสียแล้ว แต่เขาตั้งใจมา 'รื้อถอน' รากฐานของพวกเราต่างหาก" "ถ้าเช่นนั้น..." ผู้อำนวยการลุกขึ้นยืนช้าๆ แรงกดดันระดับเซียนเวทแท้จริงแผ่ซ่าย ออกมารอบทิศทางจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "เราคงต้องพิสูจน์กันหน่อยแล้วว่า ปัญญาของเจ้าจะปกป้องตัวเจ้าเองจาก 'รอยร้าว' ที่กำลังจะระเบิดออกในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้ได้หรือไม่" ทันใดนั้นเอง! พื้นห้องโถงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามต่ำดังมาจากใต้พื้นดิน ราวกับสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์กำลังตื่นขึ้นจากการจำศีล แสงไฟจากผลึกเวททั่วทั้งอาคารเรียนเปลี่ยนจากสีฟ้าใสเป็นสีแดงฉานกะทันหัน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการพังทลายของอักขระป้องกันระดับ S] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: "รอยร้าวแห่งบรรพกาล" ถูกเปิดใช้งาน!] [เงื่อนไข: เอาชีวิตรอดจากการโจมตีของ 'ผู้พิทักษ์เงา' ที่ถูกปลุกขึ้น และปิดผนึกรอยรั่วภายใน 10 นาที มิฉะนั้นสถาบันเวทมนตร์จะล่มสลาย!] ก่อนที่เรย์และเอลาร่าจะทันได้ตั้งตัว ประตูหินบานใหญ่เบื้องหลังพวกเขาก็ระเบิดออกเป็นจุล พร้อมกับเงาสสีดำทึบรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่มีปีกคู่มหึมา ก้าวพ้นกลุ่มควันเข้ามาด้วยจิตสังหารที่รุนแรงจนน่าสะพรึงกลัว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันในทุกๆ บรรทัดนะครับ - อาร์เธอร์มนตราสวรรค์ -