รอยจูบที่ไม่มีวันลืม

เสียงฟ้าร้องคำรามก้องกังวานราวกับจะฉีกกระชากผืนฟ้าให้ขาดเป็นวิ่น เม็ดฝนกระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างห้องชุดหรูหราจนเกิดเสียงดังระรัว ราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังเร่งเร้าจังหวะหัวใจของคนทั้งสองให้เต้นระส่ำไม่เป็นส่ำ สายตาของศิรินทร์ในยามนี้ไม่ได้สะท้อนความอ่อนแอให้เขาได้เห็นแม้แต่น้อย แม้หัวใจดวงน้อยจะยังคงสั่นสะท้านกับสัมผัสวาบหวามที่เพิ่งถูกปลุกเร้าไปเมื่อครู่ แต่เกราะกำบังอันเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองตลอดหลายปีที่ผ่านมา กลับถูกงัดขึ้นมาใช้อย่างเต็มพิกัด "คุณควรกลับไปได้แล้วค่ะ คุณธาวิน" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังพอกلที่จะกดดันให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบติดลบ ธาวินยังคงยืนนิ่งค้างอยู่ตรงจุดเดิม ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหองในอดีต บัดนี้กลับฉายแววสำนึกผิดและเจ็บปวดอย่างล้ำลึก เขากวาดสายตามองใบีนอนอันคุ้นเคยและร่างระหงที่ห่อหุ้มด้วยชุดนอนผ้าไหมเนื้อนุ่ม แม้เธอจะพยายามถอยร่นออกห่างจนแผ่นหลังชิดติดผนัง แต่กลิ่นกายหอมละมุนประจำตัวที่ลอยมาแตะนาสิกกลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายเขาให้ตื่นตัวขึ้นอย่างยากจะควบคุม "ศิรินทร์..." เขาเอמהชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สั่นเครือเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขายาวก้าวเข้าไปประชิดทีละก้าวราวกับสะกดจิต "ผมรู้ว่าผมมันเลว... ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำกับคุณในอดีตมันสมควรตาย แต่วันนี้... ได้โปรดให้โอกาสผมได้ชดใช้ ได้โปรดให้ผมได้พิสูจน์ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน" "ความรักเหรอคะ?" ศิรินทร์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวยเคลือบลิปสติกสีแดงระเรื่อ "คำนี้มันราคาถูกเกินไปสำหรับคนอย่างคุณค่ะ คุณธาวิน วันที่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน วันที่คุณไล่ฉันออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย คุณไม่เคยพูดคำนี้เลยสักครั้ง!" "ตอนนั้นผมมันตาบอด... ผมโง่เง่าเองที่มองไม่เห็นเพชรแท้ในมือ!" ธาวินพุ่งเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วเกินกว่าที่หญิงสาวจะทันตั้งตัว มือหนาคว้าเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ขาดห้วง ดวงตาคมจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่ไหวระริก "แต่ตอนนี้... ผมตาสว่างแล้ว ศิรินทร์ หัวใจของผมมันแหลกสลายไปตั้งแต่ไม่มีคุณ... ได้โปรด... อย่าผลักไสผมอีกเลย" "ปล่อยฉันนะ!" ศิรินทร์ออกแรงทุบตีลงบนอกแกร่ง พยายามดิ้นรนขัดขืนแต่ทว่าเรียวแรงอันน้อยนิดกลับไม่เป็นผลเมื่อเทียบกับพละกำลังของชายหนุ่มที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความโหยหาและแรงปรารถนาอันรุ่มร้อน กลิ่นอายบุรุษเพศผสมผสานกับหยาดน้ำฝนที่ชื้นแฉะบนเรือนผมของเขา ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความเย้ายวนอันตราย ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอระหงทำให้ขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง ธาวินไม่รอช้าที่จะฉวยโอกาสที่เธอชะงัก ประทับริมฝีปากร้อนผ่าวลงบนกลีบปากนุ่มหยุ่นโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัว สัมผัสที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและโหยหา ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนหวานลึกล้ำที่ชวนให้มึนงง ศิรินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ ความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานแรมปีปะทะเข้ากับคลื่นแห่งความปรารถนาที่เขาจงใจปลุกปั่น สัมผัสจากเรียวลิ้นร้อนที่รุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวาน สร้างความสั่นสะท้านไปทั่วสรรพางค์กาย เรียวขาของเธออ่อนยวบลงจนแทบยืนไม่อยู่ หากไม่ได้วงแขนแกร่งที่โอบประคองรับน้ำหนักเธอไว้ทั้งหมด เสียงฟ้าคำรามด้านนอกราวกับเป็นเพียงฉากหลังของสงครามแห่งอารมณ์ภายในห้องนอนกว้าง ธาวินก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยแดงกุหลาบฝังตรึงไว้บนผิวเนื้อเนียนละเอียด มือหนาลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าบางเบา ปลุกเร้าอารมณ์สเสน่หาที่ทั้งสองต่างฝ่ายต่างเก็บงำไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชา "อื้อ..." เสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาวดังขึ้นอย่างแผ่วเบา เมื่อความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มเลือนรางหายไปในความมืดสลัวและเสียงเม็ดฝนที่โหมกระหน่ำ ร่างกายของเธอยอมจำนนต่อสัมผัสอันช่ำชองและเร่าร้อนของอดีตสามีอย่างน่าละอาย มือเรียวที่เคยผลักไส บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นโอบรอบลำคอของเขา จิกทึ้งเส้นผมหนานุ่มเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูดอันดิบเถื่อนและลึกซึ้งดำเนินไปอย่างไร้การควบคุม สติสัมปชัญญะของศิรินทร์หลุดลอยไปพร้อมกับสัมผัสวาบหวามที่เขาปรนเปรอให้อย่างไม่รู้จักพอ ความเร่าร้อนบนเตียงกว้างในคืนฝนตกพัดพาเอาความเจ็บปวดในอดีตให้มอดไหม้ไปกับเปลวเพลิงแห่งความเสน่หา ทว่า... ท่ามกลางห้วงอารมณ์อันเคลิบเคลิ้มและเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของคนทั้งคู่ เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็กระชากพวกเขากลับสู่โลกความเป็นจริงอย่างโหดร้าย "คุณแม่คะ... น้องรินหนาวจังค่ะ เปิดประตูให้รินหน่อย..." ร่างของธาวินและศิรินทร์แข็งค้างสนิทราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ดวงตาของอดีตสามีเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนมึนงง ขณะที่ศิรินทร์หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เธอรีบผลักร่างหนาออกสุดแรงด้วยความตระหนกสุดขีด ก่อนที่ประตูห้องนอนด้านในจะถูกเปิดออกเผยให้เห็นร่างป้อมของเด็กหญิงหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูในชุดนอนลายการ์ตูนกำลังยืนขยี้ตาปอยๆ อยู่ตรงโถงทางเดิน พร้อมกับใบหน้าจิ้มลิ้มที่ถอดแบบมาจากธาวินทุกกระเบียดนิ้ว! ********************************************* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ