ตื่นมาพร้อมความรู้สึกผิด

“ถ้าคุณคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนคือการตกลงปลงใจที่จะเริ่มต้นใหม่... คุณคิดผิดแล้วค่ะ ธาวิน” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งของศิรินทร์ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องสวีทหรูที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของราคะที่ยังไม่จางหาย เธอไม่ได้หันไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนเปลือยอกพิงกรอบประตูห้องน้ำอยู่ แต่เลือกที่จะยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงา จัดการกับสาบเสื้อเชิ้ตสีขาวของตนเองด้วยท่วงท่าที่มั่นคงทว่าเย็นชา ธาวินมองแผ่นหลังนวลเนียนที่ปรากฏรอยจูบจางๆ ซึ่งเขาทิ้งไว้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความหิวกระหายที่เขาไม่อาจบังคับได้ “เราต่างก็เป็นผู้ใหญ่ ศิรินทร์” เขาเดินเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างขมับของเธอ “ผมไม่ได้คิดไปเอง และคุณเอง... ก็รู้ดีว่าเมื่อคืนร่างกายของคุณตอบรับผมยังไง มันไม่ได้มีความหมายแค่เรื่องบนเตียง แต่มันคือการที่หัวใจของคุณเรียกร้องผม” ศิรินทร์แค่นหัวเราะ สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขาที่โอบล้อมเธอไว้ แต่เธอกลับเบี่ยงตัวออกอย่างแนบเนียน “ร่างกายกับหัวใจมันคนละเรื่องกันนะคะ อย่าเอาความใคร่ชั่วครั้งชั่วคราวมาอ้างความชอบธรรมในการจะกลับเข้ามาในชีวิตฉันเลย สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน... ถือซะว่าเป็นค่าตอบแทนความผิดพลาดของฉันที่ยอมดื่มมากเกินไปในงานเลี้ยงก็แล้วกัน” เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา แววตาของเธอว่างเปล่าจนน่าใจหาย ไม่มีร่องรอยของความโหยหาที่เขาเคยได้รับเมื่อหลายปีก่อน ความเย็นชานี้ต่างหากที่คืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุดที่เขาเคยได้รับจากเธอ ธาวินต้อนเธอจนชิดโต๊ะเครื่องแป้ง มือหนาคว้าข้อมือเรียวบางไว้แต่ไม่ได้บีบแรงนัก เขาก้มลงมองสบตาเธออย่างต้องการค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากนั้น “คุณจะหลอกตัวเองไปถึงเมื่อไหร่? รอยแดงบนคอคุณ... กลิ่นของผมที่ติดอยู่บนตัวคุณ... ศิรินทร์ คุณปฏิเสธมันไม่ได้หรอก” เขาโน้มใบหน้าลงไปชิด ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับซอกคอหอมกรุ่น สัมผัสที่คุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณในตัวเธอให้สั่นไหว ศิรินทร์หลับตาลงแน่น พยายามควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยความเกลียดชังตัวเองที่ยังคงแพ้พ่ายต่อสัมผัสของชายผู้นี้ “ถ้ามันหมายถึงการที่ฉันต้องถูกตราหน้าว่าเป็นเมียเก่าที่ยังลืมผัวเก่าไม่ได้... ฉันขอเลือกที่จะทิ้งทุกอย่างไว้ที่นี่ดีกว่าค่ะ” ศิรินทร์กระชากข้อมือออกแล้วก้าวถอยห่าง แต่ธาวินเร็วกว่า เขาโอบกอดเธอจากด้านหลังแน่นขึ้น กดปลายคางลงบนลาดไหล่บอบบางของเธออย่างอ้อนวอน “ผมขอแค่โอกาส... ผมไม่ได้ขอให้คุณให้อภัยในทันที แต่ผมขอแค่โอกาสให้เราได้ทำความรู้จักกันในเวอร์ชันใหม่ ผมไม่ใช่ธาวินคนเดิมที่เห็นแก่ตัวคนนั้นอีกแล้ว” “คนเดิมหรือคนใหม่... ก็นิสัยเสียไม่ต่างกันหรอกค่ะ” เธอพึมพำ ก่อนจะผลักเขาออกด้วยแรงทั้งหมดที่มีแล้วเดินดุ่มไปที่ประตูห้อง “เก็บความรู้สึกผิดของคุณไว้ใช้กับคนอื่นเถอะนะคะ ส่วนฉัน... จะลืมว่าเมื่อคืนมีอะไรเกิดขึ้น” ศิรินทร์เดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้ธาวินยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้อง ความเงียบงันเริ่มกัดกินหัวใจเขาอีกครั้ง เขาเดินไปที่เตียงที่ยังคงยับยู่ยี่ด้วยร่องรอยของบทรักที่เร่าร้อน หวังเพียงจะได้กลิ่นของเธอ แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าสตางค์ใบเล็กของศิรินทร์ที่เธอทำตกไว้ข้างเตียง มือหนาหยิบมันขึ้นมา ตั้งใจจะวิ่งตามไปคืน แต่เมื่อเขาเปิดดูเพื่อหาบัตรประจำตัว ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมห้องทั้งห้องอีกครั้ง ในนั้นไม่มีบัตรเครดิตหรือเงินสดมากมาย มีเพียงรูปถ่ายใบเล็กๆ ของเด็กชายวัยประมาณสี่ขวบที่กำลังยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตคู่นั้น... โครงหน้าเรียวเล็ก... และจมูกที่โด่งเป็นสันนั่น... มันเป็นภาพสะท้อนของเขาในวัยเด็กอย่างไม่ผิดเพี้ยน ธาวินตัวชาไปทั้งร่าง มือที่ถือรูปภาพสั่นเทาอย่างรุนแรง ความลับที่ศิรินทร์พยายามปกปิดมาตลอดสี่ปีถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีที่เขากำลังคิดจะเริ่มต้นใหม่ เสียงโทรศัพท์มือถือของศิรินทร์ที่วางอยู่บนหัวเตียงดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรว่า 'ลูกรัก' พร้อมกับเสียงเรียกเข้าที่เป็นเพลงกล่อมเด็กที่เขาเคยได้ยินเธอฮัมในความฝันบ่อยๆ ธาวินมองภาพเด็กน้อยสลับกับชื่อบนหน้าจอ หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น เมื่อความจริงอันน่าตกตะลึงกระแทกเข้ากลางใจ... ว่าสิ่งที่เขาเสียไปในวันนั้น ไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่รักเขาหมดใจ แต่เขายังได้ทิ้งสายเลือดของตัวเองไปพร้อมกับเธอด้วย! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและหัวใจที่กำลังจะสั่นคลอนของศิรินทร์นะคะ รสรินกลิ่นกำมะหยี่สัญญาว่าจะถ่ายทอดบทต่อไปให้เผ็ดร้อนและบีบคั้นหัวใจยิ่งกว่าเดิมค่ะ!