เล่ห์เหลี่ยมประธานหนุ่ม

"ดิฉันคิดว่าข้อเสนอในโปรเจกต์รีสอร์ตริมผานี้ มีความชัดเจนและครอบคลุมในตัวของมันเองอยู่แล้วค่ะ ท่านประธานธาวิน ไม่มีความจำเป็นต้องปรับแก้โครงสร้างใหม่อีกรอบ... และที่สำคัญ ดิฉันไม่มีนโยบายทำงานล่วงเวลานอกเหนือจากขอบเขตสัญญาที่ตกลงกันไว้" เสียงหวานเยือกเย็นที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงกุหลาบของศิรินทร์ ราวกับใบมีดน้ำแข็งที่กรีดผ่านความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ เธอยืนหยัดเต็มความสูงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม ขับเน้นทรวดทรงองเอวให้อรชรและทรงอำนาจ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบขนตางอนงามตวัดมองชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาเรียเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวั่นไหวใดๆ แม้แต่น้อย ธาวินชะงักปลายนิ้วที่กำลังเคาะโต๊ะกระจกใสอย่างใช้ความคิด นัยน์ตาคมกริบสีนิลเข้มทอดมองอดีตภรรยาด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดายาก เขารู้ดีว่าศิรินทร์ในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เคยนั่งรอเขาอยู่ที่บ้านอย่างไร้ค่าในยามค่ำคืนเมื่อหลายปีก่อน หล่อนในวันนี้เติบโตขึ้น แข็งแกร่งขึ้น และเปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนเขารู้สึกปวดแปลบในอกทุกครั้งที่ได้สบตา "แต่ทว่า... ในฐานะที่ปรึกษาโครงการพิเศษ คุณศิรินทร์ก็น่าจะรู้ดีนะคะ ว่ารายละเอียดปลีกย่อยในส่วนของแผนการตลาดเชิงรุก มันไม่สามารถสรุปจบได้ภายในห้องประชุมสั้นๆ แค่ชั่วโมงเดียว" ธาวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลึกซึ้ง และจงใจเน้นย้ำคำว่า 'คุณศิรินทร์' ด้วยกระแสเสียงที่ชวนให้หัวใจคนฟังกระตุกวูบ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทแบรนด์ดังเดินเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่เธออยู่ทีละก้าวอย่างจงใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายกลิ่นวูดดี้ผสมผสานความเย้ายวนจางๆ ลอยมาแตะจมูก ปลุกเร้าความทรงจำเก่าๆ ที่ศิรินทร์พยายามฝังกลบมันไว้อย่างมิดชิดให้ตื่นขึ้นมาอย่างไร้ความปรานี "คุณกำลังเล่นตลกอะไรอยู่คะ ธาวิน" ศิรินทร์ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับผนังกระจกใสของห้องทำงาน ทว่าเธอก็รีบดึงสติแล้วเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคมกราบกรานมองกลับอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าคุณมีปัญหาเรื่องการบริหารงาน ก็ควรไปปรึกษาทีมผู้บริหารระดับสูง ไม่ใช่มาใช้ข้ออ้างเรื่องโปรเจกต์เพื่อบีบบังคับฉันแบบนี้" "ผมไม่ได้บีบบังคับ... ผมแค่กำลังทำหน้าที่ของประธานบริษัท ที่ต้องการความสมบูรณ์แบบสูงสุด" ธาวินก้าวเข้าไปประชิดจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างคนทั้งสอง ฝ่ามือหนาวางทาบลงบนกระจกใสข้างตัวเธอ กักกันร่างบางไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างแก้มนวลจนศิรินทร์รู้สึกได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านเข้ามาในผิวเนื้อ "ปล่อยค่ะ!" เธอเอ่ยเสียงแข็ง พยายามผลักแผงอกกว้างออกไป แต่ทว่ากล้ามเนื้อแน่นตึงใต้ร่มผ้ากลับมั่นคงราวกับกำแพงหิน "อย่าล้ำเส้นค่ะ ท่านประธาน ไม่อย่างนั้นฉันจะยื่นเรื่องฟ้องร้องข้อหาคุกคามในที่ทำงาน" ธาวินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกจุดติดขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาก้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอหอมกรุ่น จนปลายจมูกโด่งคมเกือบแตะโดนผิวเนียนนุ่ม สัมผัสวาบหวามที่คุ้นเคยทำเอาศิรินทร์เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ฟ้องเลยสิครับ... เผื่อว่าในชั้นศาล เราจะได้มีเวลาพูดคุยกันสองต่อสองนานขึ้น" เสียงกระซิบพร่าเลือนชิดริมใบหู ทำให้ขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง "คุณก็รู้ว่าผมต้องการอะไร ศิรินทร์... โปรเจกต์นี้เป็นแค่ข้ออ้างเดียวที่ทำให้ผมมีสิทธิ์ได้มองหน้าคุณนานๆ แบบนี้" "คุณมันน่ารังเกียจ..." ศิรินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและอารมณ์บางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอก "ตอนที่คุณผลักไสฉัน คุณไม่เห็นเคยสนใจความรู้สึกพวกนี้เลย แล้วตอนนี้จะมาทำเป็นโหยหาเพื่ออะไรคะ? สายไปแล้วค่ะธาวิน!" ประโยคนั้นเปรียบเสมือนหมัดฮุกที่กกระแทกเข้าที่กลางใจของชายหนุ่ม ธาวินชะงักไปชั่วขณะ แววตาคมเข้มไหววับด้วยความเจ็บปวดสำนึกผิดที่สะสมมาเนิ่นนาน ทว่าแทนที่จะถอยหลัง เขากลับยิ่งลดระยะห่างลงไปอีก มือหนาเอื้อมไปจับปลายคางมนของเธอไว้เบื้องหน้า บังคับให้เธอนิ่งและสบตากับเขาตรงๆ "ใช่... ผมมันโง่เง่าเองที่ปล่อยมือจากผู้หญิงที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตไป" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความร้าวราน "แต่คุณคิดจริงๆ เหรอว่าผมจะยอมแพ้? ในเมื่อสวรรค์ยังเมตตาให้โอกาสผมได้กลับมาเจอคุณอีกครั้ง... ผมจะไม่ยอมปล่อยให้คุณเดินหนีผมไปไหนได้อีกเด็ดขาด ศิรินทร์" "ปล่อยนะ!" ศิรินทร์พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสอุ่นร้อนที่เริ่มลุกลาม หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เคมีและความคุ้นเคยทางร่างกายระหว่างพวกเขายังคงทรงพลังและรุนแรงเกินกว่าที่เธอจะต้านทานไหว รสสัมผัสจากอดีตที่เคยหวานล้ำและเจ็บปวดกำลังตีรวนกันจนปั่นป่วน ธาวินไม่ยอมปล่อย เขาก้มลงประกบเรียวปากอุ่นเข้ากับริมฝีปากนุ่มของเธออย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ความนุ่มนวลผสมผสานกับความโหยหาที่อัดแน่นมานานนับปีถูกถ่ายทอดผ่านจູບที่ลึกซึ้งและร้อนแรง ศิรินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมดชั่วขณะเมื่อความหอมหวานคุ้นเคยแผ่ซ่านไปทั่วสรรพang เธอพยายามทุบตีอกเขา ทว่าแรงอันน้อยนิดกลับไม่สามารถสั่นคลอนอดีตสามีผู้หิวกระหายได้เลยแม้แต่น้อย ธาวินรวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิดติดกัน ไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน มือใหญ่อีกข้างเลื่อนขึ้นไปประคองท้ายทอยบังคับให้เธอรับสัมผัสวาบหวามนั้นอย่างเต็มใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตวัดตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ จนร่างบางเริ่มอ่อนระทวยและซบลงกับอกกว้างอย่างไม่รู้ตัว เสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานที่เงียบงัน ความโกรธเกรี้ยวในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาและไฟปรารถนาที่ยากจะดับลง ธาวินผริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย นัยน์ตาสีเข้มฉ่ำเยิ้มด้วยประกายไฟแห่งความต้องการ ขณะที่มองใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อของอดีตภรรยา "คุณ... คุณมันคนฉวยโอกาส..." ศิรินทร์หอบหายใจถี่กระชั้น เอ่ยต่อว่าด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ไร้ซึ่งพลังอำนาจใดๆ อย่างที่เคยมี "ถ้าการฉวยโอกาสมันทำให้ผมได้รู้ว่าหัวใจของคุณยังคงสั่นไหวเวลาอยู่ใกล้ผม... ผมก็จะทำมันอีก ศิรินทร์" ธาวินกระซิบชิดริมฝีปากของเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตราย "คืนนี้... เรามีเรื่องต้องคุยกันยาวเกี่ยวกับรายละเอียดโปรเจกต์นี้... บนโต๊ะทำงานตัวนี้ หรือไม่ก็ที่คอนโดส่วนตัวของผมดีล่ะครับ?" ศิรินทร์ยังไม่ทันได้อ้าปากปฏิเสธ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความวาบหวามเสียก่อน พร้อมกับร่างของเลขาฯ สาวที่ผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ถือแฟ้มเอกสารบางอย่างเข้ามาในมือ "ท่านประธานคะ... เอ่อ ดิฉันขอประทานโทษด้วยค่ะที่รบกวน แต่ว่า... มีเอกสารด่วนที่สุดจากทางสำนักงานกฎหมายส่งมาถึงคุณศิรินทร์ค่ะ เป็นซองเอกสารส่วนบุคคลระบุชื่อชัดเจน..." ธาวินขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ ขณะที่ศิรินทร์รีบผละออกจากอ้อมแขนของเขาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก เล็กน้อย ดวงตากลมโตมองไปยังซองเอกสารสีน้ำตาลในมือเลขาฯ ที่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงาน ทว่า เมื่อสายตาของธาวินกวาดไปเห็นข้อความที่จ่าหน้าซองเอกสารนั้น หัวใจของประธานหนุ่มก็กระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างสูงใหญ่ชะงักค้าง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางแสกหน้า เมื่อชื่อบนซองเอกสารระบุผู้รับคือ 'คุณศิรินทร์' ทว่ามุมซองอีกด้านกลับปรากฏชื่อผู้ส่งจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง พร้อมกับหัวข้อเอกสารที่เด่นหราสะดุดตาจนแทบหยุดหายใจ... *ผลตรวจยืนยันความเข้ากันได้ทางพันธุกรรม (DNA Profiling Report)* และภาพถ่ายสำเนาใบสูติบัตรของเด็กชายวัยสี่ขวบที่มีใบละม้ายคล้ายคลึงกับเขาในวัยเด็กราวกับถอดแบบออกมาจากพิมพ์เดียวกัน! ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ รสรินกลิ่นกำมะหยี่สัญญาว่าตอนหน้าจะเดือดและเข้มข้นยิ่งกว่านี้ค่ะ!)