ความทรงจำในห้องทำงาน

“ถ้าคุณยังไม่หยุดพฤติกรรมคุกคามสิทธิ์ส่วนบุคคลแบบนี้ ดิฉันเกรงว่าสัญญาความร่วมมือระหว่างบริษัทเราคงต้องจบลงเร็วกว่าที่คิดนะคะ คุณธาวิน” ศิรินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ขณะที่ร่างสูงใหญ่ของธาวินก้าวเข้ามาในระยะประชิดภายในห้องทำงานส่วนตัวของเธอ เขาปิดประตูลงกลอนอย่างถือวิสาสะ บรรยากาศในห้องกว้างที่เคยเงียบสงบพลันอบอวลไปด้วยแรงปรารถนาที่ธาวินแผ่ออกมาจนแทบจะกลายเป็นไอระเหยที่มองเห็นได้ “สัญญาเหรอ? ศิรินทร์... คุณคิดว่าผมแคร์เรื่องธุรกิจมากกว่าตัวคุณจริงๆ หรือไง” ธาวินแค่นยิ้ม ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เชิดขึ้นอย่างถือดี เขาก้าวเข้ามาบีบพื้นที่จนร่างบางถอยไปชนกับโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ มือหนาเอื้อมไปวางทาบขอบโต๊ะกักขังเธอไว้ในวงแขน “หึ คุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัวเหมือนเดิมนั่นแหละ” ศิรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตจ้องตอบกลับอย่างไม่ลดละ “เมื่อก่อนอยากได้อิสระนักไม่ใช่หรือไงคะ? พอวันนี้ฉันเริ่มมีชีวิตใหม่ที่ไม่มีคุณ คุณกลับวิ่งแจ้นมาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ... น่าสมเพชจังเลยนะคะ” คำว่า ‘น่าสมเพช’ เหมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของชายหนุ่ม แต่ธาวินกลับไม่ถอยหนี เขากลับโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่เธอเคยชอบกลายเป็นกลิ่นที่เขารู้สึกโหยหาจนแทบคลุ้มคลั่ง “ใช่... ผมมันคนน่าสมเพช ที่เคยโง่ปล่อยมือจากผู้หญิงที่มีค่าที่สุดไป” ธาวินกระซิบเสียงแหบพร่า สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านเกลี่ยไล้ไปตามแนวขากรรไกรของเธออย่างแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุ “แต่วันนี้ผมจะไม่ยอมให้คุณไปไหนอีก ความทรงจำในห้องนี้ที่ผมเคยมองข้าม... ต่อจากนี้ผมจะชดเชยให้คุณจนกว่าคุณจะจำได้ว่า ผมยังเป็น ‘สามี’ ของคุณอยู่ดี” ศิรินทร์ตัวสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความวูบหวามที่ถูกปลุกเร้าโดยสัญชาตญาณ เธอพยายามขัดขืนเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาประทับลงบนซอกคอขาวเนียน สัมผัสนั้นไม่ได้นุ่มนวลเหมือนการทักทาย แต่มันคือการประกาศยึดครอง รสจูบที่เปี่ยมด้วยความโหยหาและรุ่มร้อนทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียว ร่างบางถูกผลักให้นั่งลงบนขอบโต๊ะทำงาน แฟ้มเอกสารสำคัญร่วงหล่นลงพื้นระเนระนาด แต่ไม่มีใครสนใจแรงสั่นสะเทือนนั้น ศิรินทร์ยกมือขึ้นผลักแผงอกกว้างของชายหนุ่ม แต่ธาวินกลับฉวยข้อมือเธอไปตรึงไว้เหนือศีรษะ ความเร่าร้อนจากกายหนาที่กดทับลงมาทำให้เธอรู้ดีว่าคนตรงหน้าไม่ได้มาเพื่อเจรจาธุรกิจ แต่มารุกรานหัวใจเธอด้วยไฟเสน่หา “ปล่อย... อื้อ!” คำปฏิเสธถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อธาวินบดจูบลงมาหนักหน่วง เขาแทรกกายเข้าไประหว่างขาเรียวสวย ความปรารถนาในแววตาของเขาชัดเจนจนศิรินทร์แทบจะทนไม่ไหว เสื้อสูทราคาแพงของเขาถูกถอดออกอย่างรีบร้อน เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่อัดแน่นไปด้วยพละกำลังขณะที่เขากำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น “ไม่ว่าจะเรื่องงาน หรือเรื่องของเรา... คุณไม่มีสิทธิ์หนีผมไปไหนอีกแล้ว ศิรินทร์” ในจังหวะที่มือหนากำลังจะสัมผัสกับความอ่อนนุ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดชั้นในลูกไม้ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างต่อเนื่องและร้อนรน ตามด้วยเสียงเรียกของเลขาส่วนตัวที่ดูเหมือนจะกังวลใจอย่างหนัก “คุณศิรินทร์คะ! มีพัสดุจากโรงพยาบาลด่วนส่งถึงคุณค่ะ ดิฉันจำเป็นต้องรีบแจ้งเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องเร่งด่วน!” ธาวินชะงัก ร่างกายที่กำลังร้อนรุ่มของเขาสั่นสะท้านไปด้วยอารมณ์ค้างคา เขาผละออกมามองใบหน้าแดงก่ำของอดีตภรรยาด้วยแววตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความดิบเถื่อน ศิรินทร์รีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ความโกรธแค้นและประหม่าฉายชัดในแววตา “ไปเปิดสิครับ... ดูซิว่า ‘ความลับ’ อะไรที่ส่งมาถึงคุณในเวลาแบบนี้” ธาวินแค่นยิ้มเย็นขณะถอยห่างออกมา แต่สายตายังคงจับจ้องที่เธอไม่วางตา ศิรินทร์เดินไปเปิดประตูด้วยมือที่สั่นเทา เลขาส่งซองเอกสารสีน้ำตาลให้ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เธอรับมันมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่หลุดออกมาจากซอง มันเป็นภาพของเด็กชายวัยสามขวบคนหนึ่งที่มีดวงตาและเค้าโครงหน้าเหมือนธาวินราวกับถอดแบบออกมา—เด็กคนที่เธอพยายามปกปิดไม่ให้เขารู้มาตลอดสามปี “นี่มันอะไรกัน... ศิรินทร์?” ธาวินเดินเข้ามาใกล้ มือหนาหยิบรูปถ่ายในมือเธอไปมองด้วยสายตาที่สั่นไหวอย่างรุนแรง “เด็กคนนี้... ใครกัน? ทำไมเขาถึงเหมือนผมขนาดนี้!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ รสรินกลิ่นกำมะหยี่สัญญาว่าตอนหน้าจะเดือดและเข้มข้นยิ่งกว่านี้ค่ะ!