ความลับใต้เงาไฟ

เสียงล็อกกลอนประตูห้องชุดหรูใจกลางเมืองดังขึ้นพร้อมกับความเงียบงันที่เข้าโอบ ศิรินทร์ถอดรองเท้าส้นสูงคู่สวยออกอย่างไร้เรียบร้อยเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ความเหนื่อยล้าจากการประชุมบอร์ดบริหารเมื่อช่วงค่ำผสมโรงกับความหงุดหงิดที่ยังคงตกค้างในใจจากงานเลี้ยงการกุศล เธอยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ ขณะเอื้อมมือไปเปิดสวิตช์ไฟผนัง ทว่า... ความมืดมิดภายในห้องกลับไม่ได้ถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างอย่างที่ควรจะเป็น เมื่อข้อมือเรียวถูกคว้าหมับจากเงาสลัวบริเวณมุมห้องด้วยแรงที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเขา... กลิ่นที่เธอเคยซุกซบและเกลียดชังในเวลาเดียวกัน "คุณธาวิน!" ศิรินทร์อุทานออกมาอย่างตกใจระคนขุ่นเคือง ร่างบางถูกดันเข้ากับบานประตูที่ปิดสนิทอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแผ่นอกกว้างที่แนบชิดเข้ามาจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้มนวล สัมผัสที่คุ้นเคยและคุกคามทำให้หัวใจดวงแกร่งกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว "ตามฉันมาทำไม คุณเสียสติไปแล้วหรือไงถึงได้สะกดรอยตามผู้หญิงตอนดึกดื่นแบบนี้!" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตากลมโตภายใต้ความมืดประกายวาววับด้วยความไม่พอใจ เธอพยายามบิดข้อมือให้หลุดจากการพันธนาการ แต่มันกลับถูกตรึงแน่นยิ่งกว่าเดิมด้วยฝ่ามืออุ่นจัดของอดีตสามี "ใช่... ผมคงเสียสติไปแล้วจริงๆ ตั้งแต่วันที่คุณเดินจากผมไป" เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นเจือความเจ็บปวดดังขึ้นชิดริมใบหู ธาวินก้มหน้าลงซบลงกับลาดไหล่มนของเธอ ลมหายใจที่สะท้อนขึ้นลงรดผ่านเนื้อผ้าชุดเดรสหรูจนศิรินทร์สะท้านเฮือก ความเย็นชาที่เธอสะสมและสร้างเป็นกำแพงมาตลอดหลายปีพังทลายลงชั่วขณะ แต่ทว่า... ความเจ็บปวดในอดีตกลับทำหน้าที่เป็นเกราะเหล็กแกล้งตอกย้ำความเข้มแข็งให้กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว "ปล่อยฉันค่ะ! อย่ามาทำรุ่มร่ามกับฉันนะ ธาวิน เราหย่ากันขาดแล้ว และสถานะของเราตอนนี้มันก็แค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญรู้จักกันเท่านั้น!" ศิรินทร์ตวาดเสียงแข็ง พยายามใช้แรงทั้งหมดผลักไดอกกว้างออกไป แต่ชายหนุ่มกลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน เขากลับกระชับวงแขนโอบรอบเอวบางไว้แน่นขึ้น ฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นสูดดมกลิ่นกายที่เขาโหยหามาเนิ่นนานราวกับคนขาดสติ "คนแปลกงั้นเหรอ... ศิรินทร์ คุณกล้าพูดคำนี้ได้ยังไง ในเมื่อร่างกายของคุณมันกำลังบอกความจริงตรงกันข้ามกับคำพูดใจร้ายพวกนั้น" ธาวินกระซิบเสียงพร่าริมฝีปากหยักร้อนผ่าวแตะสัมผัสลงบนผิวเนื้อนวลเนียนบริเวณซอกคออย่างจงใจ ความวาบหวามสายหนึ่งพุ่งพล่านไปทั่วร่างจนศิรินทร์เผลอครางประท้วงในลำคอ ร่างกายของเธอทรยศต่อความตั้งใจ สัมผัสที่คุ้นเคย ปลายนิ้วอุ่นที่ลูบไล้ไปตามแนวสะโพก และความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปีเริ่มกัดกินสติสัมปชัญญะทีละน้อย "หยุดนะ... อื้อ..." คำประท้วงถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความหิวกระหาย ความสำนึกผิด และความโหยหาที่ระเบิดออกหลังเก็บกดมานาน ธาวินขบเม้มริมฝีปากเธอบางเบาก่อนจะแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในอย่างเอาแต่ใจ ศิรินทร์พยายามทุบตีลาดไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงอันน้อยนิดกลับไม่สามารถต้านทานพายุอารมณ์ที่เขาโหมกระหน่ำใส่ได้เลย รสจูบที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนทำให้โลกทั้งใบหมุนเคว้ง ความโกรธแค้นในอดีตผสมปนเปไปกับความเย้ายวนที่โอบล้อมรอบกาย มือเรียวที่เคยผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ธาวินผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อให้หญิงสาวได้ตักตวงอากาศ ทว่าสายตาคมกริบที่จ้องมองมาในความมืดกลับเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่แผดเผา "คุณมันคนเห็นแก่ตัว..." ศิรินทร์หอบหายใจรัวสะท้าน ดวงตาสั่นระริกด้วยหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอเพราะความอัดอั้นตันใจ "ตอนที่ฉันเจ็บปวดที่สุด คุณอยู่ที่ไหน... ตอนที่ฉันต้องการคุณ คุณเหยียบย่ำฉันจนไม่เหลือชิ้นดี แล้ววันนี้คุณมีสิทธิ์อะไรมาร้องขอความรักจากฉัน" "ผมรู้ว่าผมมันเลว... ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันไม่มีวันลบล้างได้" ธาวินเอ่ยเสียงเครือ ดวงตาคมเข้มฉายแววสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง เขาค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วหยาบกร้านเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากแก้มนวลอย่างทะนุถนอมราวกับเธอบอบบางปานแก้ว "แต่ได้โปรด... ศิรินทร์ ให้โอกาสผมได้ชดใช้ ให้ผมได้พิสูจน์ว่าผู้ชายคนนี้จะไม่ยอมปล่อยมือจากคุณอีกเป็นครั้งที่สอง" น้ำเสียงที่จริงจังและแววตาที่เว้าวอนทำให้หัวใจที่ด้านชาของเธอกระตุกวูบอย่างเจ็บปวด บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียดและแรงดึงดูดอันตรายที่ยากจะปฏิเสธ ศิรินทร์เม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังจะเปิดปากปฏิเสธคำพูดเหล่านั้นด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบที่สุด ทว่าเสียงเคาะประตูกะทันหันจากด้านนอกห้องกลับดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงัน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณแม่คะ! น้องคีย์ตื่นแล้วค่ะ ร้องหาคุณแม่ใหญ่เลย!" เสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงตัวน้อยวัยสี่ขวบดังลอดผ่านบานประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงกุ๊กกิ๊กของเด็กเล็กที่ทำให้ลมหายใจของธาวินสะดุดกึกทันที ร่างสูงชะงักนิ่งค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนมึนงง ขณะที่ศิรินทร์หน้าซีดเผือด เธอรีบผลักร่างเขาออกสุดแรงด้วยความตระหนกสุดขีด ก่อนที่ประตูห้องนอนด้านในจะถูกเปิดออกเผยให้เห็นร่างป้อมของเด็กหญิงหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูในชุดนอนลายการ์ตูนกำลังยืนขยี้ตาปอยๆ อยู่ตรงโถงทางเดิน พร้อมกับใบหน้าจิ้มลิ้มที่ถอดแบบมาจากธาวินทุกกระเบียดนิ้ว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ