ความหวังที่ริบหรี่

“ข่าวฉาวนั่น... ธาวิน คุณทำอะไรลงไป!” เสียงของศิรินทร์สั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยแรงอาฆาตที่พุ่งตรงจากนัยน์ตาคู่สวย เธอขว้างแท็บเล็ตลงบนโต๊ะทำงานกระจกจนเกิดเสียงดังสนั่น เอกสารผลตรวจ DNA ที่ควรจะเป็นความลับสุดยอดถูกเผยแพร่ไปทั่วโลกออนไลน์ในฐานะ ‘หัวข้อข่าวร้อนแรงที่สุดของปี’ ในขณะที่ธาวินซึ่งยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกลับนิ่งงัน ใบหน้าคมสันที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้ซีดเผือดราวกับคนไร้วิญญาณ “ศิรินทร์... ผมไม่ได้ทำ ผมไม่ได้เป็นคนปล่อยมัน!” ธาวินก้าวเข้ามาหา แต่ศิรินทร์กลับถอยหลังกรูดราวกับเขามีเชื้อโรคที่น่ารังเกียจติดตัว “เลิกตอแหลเสียที! คุณต้องการอะไรกันแน่? ต้องการทำลายชีวิตฉันให้ย่อยยับเหมือนที่เคยทำในอดีตหรือไง? หรือความสะใจของคุณยังไม่พอ... ที่เห็นฉันต้องแบกรับความอัปยศนี้เพียงลำพัง” “ผมไม่เคยคิดแบบนั้น!” ชายหนุ่มคำรามในลำคอ เสียงเข้มสั่นเครือด้วยความอัดอั้น เขาพุ่งเข้าประชิดตัวเธอในจังหวะที่เธอไม่ทันตั้งตัว ฝ่ามือหนารั้งเอวบางเข้าหาตัวจนร่างกายปะทะกันอย่างแรง ความร้อนระอุจากอกแกร่งแผ่ซ่านผ่านชุดสูทผ้าไหมเนื้อดีของเธอ ศิรินทร์พยายามดิ้นรน แต่แรงมหาศาลของอดีตสามีกลับพันธนาการเธอไว้แน่น “ปล่อยนะธาวิน! อย่าเอาความเน่าเฟะของคุณมาแปดเปื้อนฉันอีก” “ถ้าผมจะเน่าเฟะ... ก็เพราะคุณนั่นแหละศิรินทร์!” ธาวินก้มลงกระซิบข้างใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาระคายผิวจนเธอขนลุกชัน “คุณสร้างกำแพงที่ไม่มีใครปีนข้ามได้ แม้แต่ผมที่เคยเป็นเจ้าของชีวิตคุณ... ผมพยายามจะไถ่โทษ พยายามจะดึงคุณกลับมา แต่ทุกอย่างที่ผมทำมันกลับเหมือนการราดน้ำมันลงบนกองไฟ” เขาลดมือลงมาคลึงเคล้นที่บั้นเอวผ่านเนื้อผ้าอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสจาบจ้วงที่คุ้นเคยในอดีตทำให้ศิรินทร์ชะงัก ลำคอของเธอแห้งผาก ร่างกายที่เคยสาบานว่าจะไม่ยอมโอนอ่อนให้เขาอีก กลับทรยศความตั้งใจด้วยการอ่อนปวกเปียกในอ้อมกอดนี้ ธาวินฉวยจังหวะที่เธอนิ่งอึ้ง บดจูบลงมาอย่างโหยหาและหิวกระหาย เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดและความต้องการที่อัดอั้นมานานนับปี ศิรินทร์พยายามจะกัดริมฝีปากเขาเพื่อขัดขืน แต่ธาวินกลับตอบโต้ด้วยการขบเม้มเรียวปากล่างของเธอจนเจ็บร้าว ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานที่เขาโหยหามาตลอดระยะเวลาที่ห่างหาย มือหนาเลื่อนขึ้นไปสอดประสานที่กลุ่มผมของเธอ บังคับให้เธอเชิดหน้าขึ้นรับจูบที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดของเขาที่ผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ทำให้สติของเธอพร่าเลือน เขากวาดเธอไปวางบนขอบโต๊ะทำงานอย่างไม่เบามือนัก ข้าวของบนโต๊ะร่วงหล่นลงพื้นส่งเสียงระเนระนาด แต่ไม่มีใครสนใจ ธาวินปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกด้วยความชำนาญ มือซุกซนสอดเข้าใต้บราลูกไม้ สัมผัสความนุ่มหยุ่นที่เขารู้จักดีที่สุดในชีวิต ปลายนิ้วร้ายกาจสะกิดยอดอกที่แข็งชูชันผ่านเนื้อผ้าบางเบา จนศิรินทร์ต้องส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมาอย่างลืมตัว “คุณยังเป็นของผม... ศิรินทร์... ทุกร่องรอยบนตัวคุณ มันคือหลักฐานว่าเราเคยเป็นหนึ่งเดียวกัน” เสียงแหบพร่าของเขาสะท้อนความปรารถนาที่ยากจะควบคุม ทว่า ท่ามกลางความวาบหวามที่ถูกกระตุ้นขึ้นมานั้น ศิรินทร์กลับดึงสติอันน้อยนิดกลับมาได้ เธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักอกเขาออกจนเซไปด้านหลัง เธอรีบดึงเสื้อผ้าให้เข้าที่ สายตาที่จ้องมองเขากลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็งอีกครั้ง แต่มันกลับแฝงไปด้วยความเวทนาที่ธาวินคาดไม่ถึง “คุณคิดว่าเรื่องบนเตียงจะลบความผิดที่คุณทำไว้ได้หรือ?” ศิรินทร์เว้นจังหวะ ลมหายใจที่ยังหอบถี่ทำให้คำพูดของเธอฟังดูบีบคั้น “คุณอาจจะคิดว่าคุณเป็นเจ้าของชีวิตฉัน แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง... สิ่งที่ฉันปกป้องมาตลอดหลายปี ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงของบริษัท แต่มันคือสิ่งที่อยู่เบื้องหลังความลับเรื่อง DNA นั่น” ธาวินขมวดคิ้ว “คุณหมายความว่ายังไง?” ศิรินทร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหน้าจอไม่กี่ครั้งแล้วยื่นไปตรงหน้าเขา บนหน้าจอคือภาพของเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากธาวินอย่างกับแกะ แต่เด็กคนนั้นกลับมีรอยปานประหลาดที่หลังหู... รอยปานที่ธาวินเองก็มีเหมือนกัน “ฉันไม่ได้กลัวสื่อหรอกธาวิน... แต่สิ่งที่ฉันไม่อาจให้อภัยคุณได้ คือการที่เรื่องนี้จะทำให้ ‘ลูก’ ของฉันต้องตกเป็นเป้าสายตาของพวกคุณ ที่วันๆ เอาแต่กัดกินชีวิตคนอื่น... คุณทำลายอนาคตของเขาตั้งแต่วันที่คุณไม่ยอมให้เราหย่ากันดีๆ แล้ว” ใบหน้าของธาวินเปลี่ยนเป็นขาวซีด เขาทรุดลงกับพื้นเมื่อความจริงกระแทกเข้ากลางใจ รอยปานนั่น... เขาจำได้ดีว่ามันเป็นสัญลักษณ์ทางพันธุกรรมของตระกูลเขาที่ส่งต่อถึงรุ่นสู่รุ่น แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่า... ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอมีทายาทของเขาอยู่! เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าห้องทำงาน เสียงเลขาสาวคนสนิทดังขึ้นอย่างร้อนรนผ่านบานประตูที่ถูกผลักออก “คุณศิรินทร์คะ! แย่แล้วค่ะ... นักข่าวบุกเข้ามาถึงล็อบบี้บริษัทแล้ว พวกเขาบอกว่า... พวกเขารู้แล้วว่าเด็กคนนั้นคือใคร!” ศิรินทร์หันไปมองธาวินด้วยสายตาที่เย็นชาจนถึงขั้วหัวใจ “จบแล้วนะธาวิน... ทั้งเกมของคุณ และความหวังที่ริบหรี่ว่าฉันจะกลับไปหาคุณ... นับจากวินาทีนี้ไป อย่าได้เรียกตัวเองว่าพ่อของเด็กคนนั้นอีกเลย” ธาวินมองไปที่ประตูที่ถูกรุมล้อมด้วยแสงแฟลชที่ลอดเข้ามา ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยคำพูดสุดท้าย เพื่อรั้งร่างบางที่กำลังเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย... ประตูห้องก็ถูกเปิดออกกว้างโดยกลุ่มนักข่าวที่กรูเข้ามาพร้อมคำถามที่พุ่งตรงมาที่เขาและเธอ... และท่ามกลางความโกลาหลนั้น ชายในชุดสูทสีดำสนิทผู้เป็นศัตรูตัวฉกาจของธาวินก็ก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้โลกรอบตัวธาวินดับวูบลงทันที ...เพราะเขารู้ดีว่า ต่อจากนี้... สงครามที่แท้จริงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมรสุมหัวใจไปพร้อมกับศิรินทร์และธาวินนะคะ รสรินกลิ่นกำมะหยี่สัญญาว่าจะถ่ายทอดบทสรุปที่เข้มข้นที่สุดให้ทุกท่านในตอนต่อไปค่ะ!