คืนที่ไม่มีความลับ

“นี่มัน... หมายความว่ายังไง ศิรินทร์? เด็กคนนี้... ลูกใคร?” น้ำเสียงของธาวินสั่นพร่า ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชาในอดีต บัดนี้กลับเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ระคนกับความหวังอันริบหรี่ที่ตีรวนขึ้นมาในอก กระดาษเอกสารและภาพถ่ายในมือเขาPROVOKE ความเงียบงันที่น่าอึดอัดให้ปกคลุมไปทั่วห้องทำงานหรูหรา ศิรินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก ริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อแย้มยิ้มเยาะหยันอย่างเลือดเย็น เธอยืนกอดอก มองอดีตสามีที่กำลังสั่นเทาด้วยความรู้สึกเหนือกว่า รอยแผลเป็นในใจที่เขาเคยมอบให้มันกรีดลึก จนกระทั่งวันนี้... วันที่เธอสามารถพลิกเกมกลับมาเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่าได้อย่างสมบูรณ์แบบ “ลูกใครอย่างนั้นหรือคะ?” ศิรินทร์ทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “แปลกจังนะคะ คนอย่างคุณธาวิน ผู้ชายที่เคยบอกว่าเด็กคนนี้คือภาระ คือความผิดพลาดที่คุณไม่อยากแม้แต่จะชายตามองในวันที่เรายังใช้ชีวิตร่วมกัน... วันนี้กลับมาถามฉันว่าเด็กคนนี้เป็นลูกใคร” ธาวินก้าวเข้าไปหาเธออย่างลืมตัว มือหนายื่นออกหมายจะคว้าแขนเรียวไว้ แต่ศิรินทร์กลับถอยหลังหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสายตาคมกริบที่ส่งสัญญาณเตือนว่า ‘อย่าแตะต้องฉัน’ “ผม... ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น ศิรินทร์” ธาวินละล่ำละลัก เสียงของเขาแหบพร่า “วันนั้น... วันที่เราหย่ากัน ผมมันโง่เง่า ผมมันตาบอดที่ไม่ยอมฟังคุณ ผมไม่รู้... ไม่รู้เลยว่าคุณกำลังตั้งท้อง” “ใช่ค่ะ คุณไม่รู้ เพราะคุณไม่เคยใส่ใจ” ศิรินทร์สวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตเริ่มมีหยาดน้ำใสคลอหน่วย แต่เธอกลั้นมันไว้ด้วยความหยิ่งทะนง “ในวันที่ฉันนอนซมด้วยอาการแพ้ท้องอย่างไร้เรี่ยวแรง คุณกำลังไปดินเนอร์ฉลองความสำเร็จกับเลขาฯ คนสนิทของคุณ ในวันที่ฉันต้องเซ็นใบหย่าด้วยหัวใจที่แหลกสลาย คุณกำลังเซ็นเชอร์อนาคตของฉันให้กลายเป็นผู้หญิงไร้ค่า... คุณลืมไปแล้วหรือคะ ธาวิน?” คำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนเข็มนับพันเล่มที่พุ่งเข้าปักอกชายหนุ่ม ธาวินเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายเดือนประเดประดอนเข้ามาจนเขาแทบทรุดลงไปกองกับพื้น เขายอมรับว่าในอดีตเขาคือซาตานในร่างมนุษย์ เป็นสามีที่ใจร้ายและเห็นแก่ตัวที่สุดคนหนึ่ง “ผมขอโทษ...” เขากระซิบเสียงเครือ คุกเข่าลงตรงหน้าเธออย่างไม่นึก,อายศักดิ์ศรีของประธานบริษัทใหญ่ “ผมรู้ว่าคำขอโทษมันลบเลือนความเลวร้ายที่ผมทำกับคุณไม่ได้ ศิรินทร์... แต่โปรดให้โอกาสผมเถอะ ให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อ ให้ผมได้ชดใช้... ให้โอกาสผมได้รักคุณกับลูกอีกครั้ง” ศิรินทร์มองภาพผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยรักสุดหัวใจ กำลังคุกเข่าอ้อนวอนแทบเท้าเธอ หัวใจที่ด้านชาไหววูบไปชั่วขณะ แต่มรสุมความเจ็บปวดในอดีตก็กรีดเตือนสติเธอขึ้นมาทันที ความรักที่ถูกเหยียบย่ำจนแหลกสลาย จะให้ประสานกลับคืนมาได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ? ไม่มีทาง! เธอย่อตัวลงช้าๆ จนสายตาอยู่ในระดับเดียวกัน มือเรียวยาวเอื้อมไปเชยคางหนูปกคลุมด้วยไรหนวดจางๆ ของเขาขึ้นมาบังคับให้สบตา นิ้วเรียวไล้เบาๆ ที่กรอบหน้าคมคาย ก่อนจะยิ้มเยาะ “ชดใช้เหรอคะ? คุณจะเอาอะไรมาแลกกับน้ำตาหยดเลือดที่ฉันต้องเสียไป... ธาวิน?” สัมผัสอันแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูด ทำให้ลมหายใจของธาวินสะดุด กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวของหญิงสาวปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นขึ้น เคมีระหว่างเขากับเธอยังคงรุนแรงและแผดเผาทุกลมหายใจราวกับมีไฟสุม ธาวินไม่รอช้า มือหนารวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น พร้อมกับพลิกสถานการณ์ด้วยการกดร่างอรชรลงบนโซฟาหนังตัวยาวโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว “ธาวิน! คุณจะทำบ้าอะไร ปล่อยนะ!” ศิรินทร์อุทานด้วยความตกใจ เมื่อแผงอกกว้างทาบทับลงมา กลิ่นกายปะปนกับความเร่าร้อนแผ่ออกมาจากตัวเขาจนเธอใจเต้นระส่ำ “ผมไม่ปล่อย...” ธาวินกระซิบชิดริมหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกด เก็บไว้มานาน “ต่อให้คุณจะเกลียดผม จะด่าว่าผมเลวแค่ไหน... แต่คุณก็ปฏิเสธไม่ได้ใช่ไหมศิรินทร์ ว่าร่างกายของคุณมันโหยหาผมเหมือนที่ร่างกายผมโหยหาคุณ” ริมฝีปากหยักประทับจูบลงบนซอกคอขาวเนียนอย่างรวดเร็วและเร่าร้อน ศิรินทร์สะท้านเฮือก ความวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง มือเรียวที่ตั้งใจจะผลักอกเขาออก กลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ความโกรธแค้นในอดีตกำลังถูกหลอมละลายด้วยสัมผัสอันคุ้นเคยและร้อนแรงที่เขาจงใจปรนเปรอให้เธอสูญเสียการควบคุม จูบอันดุดันแต่เต็มไปด้วยความโหยหาเคล้าคล้อย รสชาติของความรักและความแค้นผสมปนเปกันอยู่ในรสสัมผัส ธาวินบด ขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำจากโพรงปากนุ่มอย่างตะกละตะกลาม มือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสทำงานอย่างชำนาญ ปลุกเร้าไฟสวาทที่มอดไหม้ให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้งในค่ำคืนที่ไม่มีความลับใดๆ หลงเหลืออยู่ “อื้อ... ธาวิน... หยุดนะ...” เสียงทท้วงของเธอขาดห้วง กลายเป็นเสียงครางผ่าวเมื่อมือซุกซนปลดเปลื้องอาภรณ์ออกทีละชิ้น ผิวเนียนละเอียดสัมผัสกับอากาศเย็นในห้อง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความร้อนผ่าวจากฝ่ามือและริมฝีปากของเขาที่ไล่จูบไปทั่วเรือนร่างอย่างทะนุถนอมและเร่าร้อนในคราวเดียวกัน ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนจากความเจ็บปวด ความโหยหา และการยอมจำนนต่อกัน ดำเนินไปอย่างดุเดือดและลึกซึ้ง เสียงหอบหายใจระคนเสียงครางกระซิบเคล้าคลอไปกับเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิด ธาวินมอบความสุขสมที่ผสมผสานความรู้สึกผิดทั้งหมดที่มีให้เธอ จนร่างบางสะท้านเฮือกด้วยความสุขล้นปรี่ ศิรินทร์หลับตาลงปล่อยให้ร่างกายและจิตใจล่องลอยไปกับห้วงอารมณ์อีโรติกที่เขามอบให้อย่างไร้ทางขัดขืน ผ่านไปเนิ่นนานท่ามกลางความเงียบงันและหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ธาวินนอนกอดร่างอิ่มเอิบของอดีตภรรยาไว้แนบอก ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มกลับมาสม่ำเสมอ มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยอย่างรักใคร่และทะนุถนอม “แต่งงานกับผมใหม่อีกครั้งนะ ศิรินทร์... ให้ผมได้ดูแลคุณกับลูกจริงๆ สักที” เขากระซิบเสียงนุ่มข้างใบหู ศิรินทร์ลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีเข้มคมกริบสะท้อนแสงไฟสลัว เธอยังไม่ทันจะได้เอաբถตอบใดๆ ออกมา เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งก้าวพรวดพราดเข้ามา พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ และประโยคที่ทำให้เลือดในกายของศิรินทร์และธาวินเย็นเฉียบ “คุณธาวินคะ... แย่แล้วค่ะ! ผลตรวจ DNA ตัวจริง... ถูกส่งไปถึงมือสื่อมวลชนแล้วค่ะ!” ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "รสรินกลิ่นกำมะหยี่" เสมอมานะคะ