ปกป้องในแบบของเขา

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูหราใจกลางเมือง ดูจะเบาบางลงถนัดตา เมื่อเทียบกับอุณหภูมิความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นจนแทบหลอมละลายทุกสรรพสิ่ง ศิรินทร์กำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองภาพเอกสารลับสุดยอดบนหน้าจอของธาวินด้วยความรู้สึกที่ตีรวนระคนกัน ทั้งความตกใจ ความโกรธเกรี้ยว และความหวาดระแวงที่ถูกสะกิดให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง บัญชีลับของบริษัทเธอ... กำลังตกอยู่ในมือของศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะเล่นงานเธอให้พังพินาศ "คุณกล้าดียังไง..." น้ำเสียงของศิรินทร์ลอดไรฟันออกมาอย่างแหบพร่า แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เธอยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาสีเข้มจ้องมองอดีตสามีที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "คุณแอบสอดมือเข้ามาในธุรกิจของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ ธาวิน คุณคิดจะทำอะไรกันแน่!" ธาวินไม่แม้แต่จะชายตาแลหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงสว่างวาบ เขากลับก้าวเท้าเข้าประชิดศิรินทร์อย่างรวดเร็ว ชนิดที่หญิงสาวไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษทิ้งเงาทาบทับร่างระหงของเธอจนมิดชิด กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับน้ำหอมผู้ชายราคาแพงและบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส ทำให้หัวใจที่ควรจะแข็งดุจหินผาของศิรินทร์กระตุกวูบอย่างน่ารังเกียจ "ถอยไปนะ ธาวิน!" เธอยื่นมือเรียวผลักแผงอกกว้างของเขาเต็มแรง แต่ทว่า... ร่างกายของเขากลับมั่นคงดุจกำแพงหิน ปลายนิ้วอุ่นจัดของชายหนุ่มเอื้อมมารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้อย่างรวดเร็ว รวบมันไว้ด้วยมือข้างเดียวด้วยพละกำลังที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด "ฉันไม่ได้ทำ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นชิดริมฝีปากของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนที่กำลังขึ้นสีแดงด้วยความโกรธ "และฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนเอาเอกสารพวกนี้ไปทำลายเธอได้ทั้งนั้น ศิรินทร์" "ปล่อยฉัน! คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน และไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใจแทนฉัน!" ศิรินทร์ตวาดลั่น ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแห่งความคับแค้นใจ เธอดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง "คุณมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว... ในอดีตคุณเหยียบย่ำฉันจนไม่เหลือชิ้นดี แล้ววันนี้คุณทำเป็นมาทำตัวเป็นฮีโร่ผู้ปกป้องงั้นเหรอ น่าสมเพชสิ้นดี!" คำพูดเชือดเฉือนและแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังกรีดลึกลงไปในหัวใจของธาวินราวกับคมมีด แต่ชายหนุ่มกลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยร่น เขากลับกระชับวงแขนที่โอบรอบเอวคอดกิ่วของเธอให้แนบชิดยิ่งขึ้น จนแผ่นอกของทั้งคู่แนบสนิทอย่างไร้ช่องว่าง "ใช่... ฉันเคยโง่เง่า ฉันเคยทำลายผู้หญิงที่ดีที่สุดในชีวิตตัวเองด้วยมือของฉันเอง" ธาวินก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงของเขาพร่าสั่นและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่อัดอั้นมานาน "แต่ครั้งนี้... ฉันจะไม่ยอมยืนดูเธอเจ็บปวดอีกต่อไป ต่อให้ฉันต้องใช้วิธีที่สกปรกที่สุดเพื่อปกป้องเธอ ฉันก็จะทำ!" "คุณมันบ้าไปแล้ว..." ศิรินทร์ครางออกมาเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาเคลื่อนมาปัดป้ายอยู่แถวซอกคอหอมกรุ่น ความใกล้ชิดที่คุ้นเคยในอดีตกำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่ทั้งคู่พยายามซ่อนเร้น เคมีอันตรายระหว่างอดีตสามีภรรยาคู่นี้ปะทุขึ้นราวกับเปลวไฟที่ต้องน้ำมัน แม้สมองจะสั่งให้ผลักไส แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการสั่นสะท้านยามเมื่อปลายนิ้วมือหนาลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของแผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าไหมเนื้อดี "ใช่... ฉันบ้า บ้าเพราะรักเธอ และบ้าเพราะทนเห็นคนอื่นทำร้ายเธอไม่ได้" ธาวินประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนและดุดันในคราวเดียวกัน ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะกดจูบลงมาบนเรียวปากอิ่มที่พยายามเม้มแน่นอย่างดื้อรั้น สัมผัสแรกทั้งหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความหิวกระหาย ราวกับคนอดอยากที่โหยหาหยาดน้ำทิพย์มาเนิ่นนาน ศิรินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกัดฟันแน่นเพื่อป้องกันไม่ให้เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามา แต่มีหรือที่คนเจนจัดอย่างเขาจะยอมแพ้ มือหนาเลื่อนขึ้นไปตรท้ายทอยของเธอ บังคับให้อองศาใบหน้าเอียงรับองศาจูบที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ นิ้วเรียวออกแรงบีบเบาๆ ที่กรามมนจนหญิงสาวต้องเผยริมฝีปากออกด้วยความเจ็บปวดแปลบ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เรียวลิ้นร้อนชื้นก็แทรกซึมเข้าไปเกี่ยวพัน ตักตวงความหวานล้ำที่เขาโหยหามาแรมปี รสจูบที่ทั้งดุดัน เอาแต่ใจ แต่ทว่าแฝงไว้ด้วยความอ้อนวอนและสำนึกผิด ทำให้สมองของศิรินทร์ขาวโพลนไปชั่วขณะ เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ดังประสานกันไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานกว้าง สัมผัสวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว มือเรียวที่เคยทุบตีอกเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของชายหนุ่มแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกโกรธแค้นในอดีตถูกหลอมละลายด้วยความร้อนรุ่มของบทเพลงรักที่ไร้เสียงบรรเลง ความยินยอมพร้อมใจที่ซ่อนอยู่ใต้ความดื้อรั้นกำลังทลายกำแพงน้ำแข็งที่เธอก่อขึ้นมาปกป้องตัวเองทีละน้อย ธาวินผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้ศิรินทร์ได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคู่คมของเขาฉาบไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาอันแรงกล้า ใบหน้าหล่อเหลาชื้นไปด้วยเหงื่อบางๆ ขณะที่หน้าอกแกร่งกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง "อย่าทำแบบนี้อีก..." ศิรินทร์หอบหายใจจนตัวโยน ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยความสับสนและโกรธตัวเองที่พ่ายแพ้ให้กับสัมผัสของเขา "อย่ามาทำตัวเป็นเจ้าของฉัน ธาวิน... เราหย่ากันแล้ว" "ต่อให้มีใบหย่าอีกกี่ใบ ศิรินทร์... ร่างกายและหัวใจของเธอก็ยังคงเป็นของฉัน" ธาวินกระซิบเสียงพร่า พร้อมกับฝังจูบลงบนหน้าผากมนอย่างทะนุถนอม สวนทางกับแววตาที่เด็ดเดี่ยว "และไม่ว่าไอ้สารเลวคนไหนที่มันบังaชาญกล้าส่งเอกสารนี้มา มันจะต้องชดใช้" บรรยากาศในห้องยังคงคุคุกไปด้วยอารมณ์ที่ค้างคา ทว่าก่อนที่ศิรินทร์จะทันได้ตอบโต้อะไรกลับไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งร้อน ตามด้วยร่างของเลขานุการส่วนตัวของเธอที่ผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "คุณศิรินทร์คะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ..." เลขาสาวละล่ำละลักพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "มี... มีคนส่งพัสดุกล่องใหญ่มาที่แผนกต้อนรับจ่าหน้าถึงคุณโดยเฉพาะ และ... และเมื่อสักครู่ทางสื่อออนไลน์เพิ่งปล่อยคลิปวิดีโอ... คลิปที่อ้างว่าเป็นหลักฐานว่าบริษัทของเรากำลังจะล้มละลายค่ะ!" ศิรินทร์หน้าถอดสีทันที เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวด้วยความตกใจ ขณะที่ธาวินหันขวับไปมองหน้าเลขานุการด้วยแววตาดุดันรากับพญาอินทรี "ใครเป็นคนปล่อยคลิป?" ธาวินเค้นเสียงถาม เลขาสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะยื่นแท็บเล็ตในมือสั่นๆ ให้ศิรินทร์ดูหน้าจอ "มะ... ไม่ทราบค่ะ แต่ว่า... ในคลิปนั้น นอกจากข่าวเรื่องบริษัทแล้ว มันยังมีภาพถ่ายอีกชุดหนึ่งแนบมาด้วย..." ศิรินทร์ก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ต ภาพถ่ายที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล มันไม่ใช่ภาพเอกสารทางธุรกิจ... แต่มันคือภาพถ่ายของเด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบคนหนึ่ง กำลังวิ่งเล่นอยู่ในโรงเรียนอนุบาลชื่อดัง โดยมีใบหน้าถอดแบบมาจากธาวินราวกับแกะ! และที่มุมภาพ... มีข้อความปริศนาเขียนแปะไว้ตัวโตๆ ว่า: **"ทายาทหมื่นล้านคนที่ซ่อนไว้... ถึงเวลาเปิดเผยความจริงแล้วสินะคุณแม่คนสวย"** ด้วยความรักและอินไปกับเรื่องราวค่ะ รสรินกลิ่นกำมะหยี่