ความพ่ายแพ้ของคนปากแข็ง

"เด็กคนนี้... คือใครกันแน่, ศิรินทร์?" น้ำเสียงของธาวินสั่นสะท้านจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลและเย็นชาในอดีต แววตาคมกริบที่เคยใช้มองเธอด้วยความเฉยเมชา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ร้าวราน และคำถามนับร้อยที่อัดแน่นอยู่ในอก ร่างสูงใหญ่ที่เคยคุกคามเธอด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นพรมราคาแพง สายตาจดจ้องมองไปยังเด็กชายตัวน้อยที่ยืนหลบอยู่หลังเรียวขาของมารดา เด็กชายวัยสี่ขวบที่มีดวงตากลมโต คิ้วเข้ม และสันจมูกโด่งรั้น... รูปหน้าที่ถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันกับเขาอย่างไร้ที่ติ ศิรินทร์สูดหายใจเข้าลึก ภายใต้ชุดสูทเข้ารูปสีเพิร์ลเกรย์ที่ตัดเย็บอย่างประณีต หัวใจของเธอกำลังเต้นระส่ำด้วยความหวาดหวั่น แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับฉายแววเย็นชาดุจน้ำแข็งที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสิ่งที่ขวางหน้า เธอขยับตัวเล็กน้อยเพื่อบังร่างเล็กของลูกชายไว้ครึ่งหนึ่ง ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นด้วยความถือดี "ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องรู้ค่ะ, คุณธาวิน" ศิรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นเยียบ และบาดลึก "กรุณาถอยไปด้วยค่ะ ฉันต้องพาลูกกลับบ้าน" "ลูก... งั้นเหรอ?" ธาวินทวนคำนั้นราวกับคนเสียสติ ปลายนิ้วเรียวยาวสั่นเทาขณะเอื้อมออกไปหมายจะแตะต้องร่างเล็กของเด็กชายที่ซ่อนอยู่ แต่กลับถูกศิรินทร์ปัดมือออกอย่างไร้ความปรานี เสียงเนื้อกระทบกันเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันในห้องรับรองพิเศษของโรงแรมหรู "อย่าแตะต้องลูกฉัน!" น้ำเสียงที่เคยกดต่ำด้วยความเรียบเฉย พลดเปลี่ยนเป็นกร้าวร้าวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่สะสมมานานหลายปี ศิรินทร์ย่อตัวลงโอบกอดร่างของเด็กชายเข้าสู่อ้อมอก มือเรียวสั่นน้อยๆ ลูบกลุ่มผมนุ่มของลูกชายเพื่อปลอบประโลม หัวใจของเธอเจ็บปวดแปลบยามเห็นสายตาหวาดกลัวของแก้วตาดวงใจ "ศิรินทร์... โปรดเถอะ" ธาวินเงยหน้าขึ้นมองอดีตภรรยา หยาดน้ำใสคลหน่วยตาคมคายอย่างน่าตกใจ ผู้ชายที่เคยหยิ่งผยองและไม่เคยแคร์ความรู้สึกใคร ยอมคุกเข่าต่อหน้าเธอในวันนี้ "เด็กคนนี้... เกิดขึ้นตอนที่เรา... ตอนที่เรายัง..." เขาพูดไม่ออก เสียงของเขาขาดหายไปในลำคอเมื่อนึกถึงช่วงเวลาอันเลวร้ายที่เขาเป็นคนผลักไสเธอออกไปเอง "ใช่ค่ะ! เขาเกิดมาจากความเจ็บปวด จากค่ำคืนที่คุณหยิบยื่นความอัปยศอดสูและผลักไสให้ฉันเป็นแค่ภรรยาไร้ค่าในบ้านหลังนั้น!" ศิรินทร์ตวาดกลับด้วยความอั้นตัน หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อล้นขอบตาคู่สวย แต่เธอกลับกะพริบตามันลงไปอย่างไม่ยอมพ่ายแพ้ "วันที่ฉันอุ้มท้องลูกคนนี้ไปขอความเห็นใจจากคุณ คุณทำอะไรคะ? คุณเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย แล้วไล่ฉันออกจากชีวิตราวกับหมูหมา!" "ผมไม่รู้... ผมไม่เคยรู้เลยศิรินทร์..." ธาวินพึมพำ ร่างกายสั่นสะท้าน มือหนายกขึ้นกุมขมับเมื่อภาพอดีตอันโหดร้ายย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ ความเย่อหยิ่งและทิฐิที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่า "ถ้าผมรู้... ถ้าผมรู้ว่ามีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในตัวคุณ ผมไม่มีวัน..." "ไม่มีวันอะไรคะ? ไม่มีวันหย่า? หรือไม่มีวันสนใจเหมือนเดิม?" ศิรินทร์หัวเราะ in minor key เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา "เลิกเสแสร้งเสียทีเถอะค่ะคุณธาวิน! ความสำนึกผิดของคุณในตอนนี้ มันเทียบไม่ได้เลยกับเศษเสี้ยวความเจ็บปวดที่ฉันต้องเผชิญมาตลอดสี่ปีเต็ม!" "ผมไม่ได้เสแสร้ง!" ธาวินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลandคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณ แต่แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงเหมือนในอดีต หากแต่สั่นเทาและเต็มไปด้วยความวิงวอน "ทุกวันที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนที่ผมไม่นึกถึงคุณ ศิรินทร์... ผมยอมลดทุกอย่าง ยอมแม้กระทั่งก้มหัวให้คุณเหยียบย่ำ ขอแค่คุณให้โอกาสผมได้ทำหน้าที่พ่อ ได้ชดใช้ความผิดทั้งหมดที่เคยทำไว้" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้นของคนทั้งคู่ ศิรินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามี แววตาของเธอนิ่งสนิทไร้ซึ่งความลังเลใจ "คุณไม่มีสิทธิ์ค่ะ..." เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "สิทธิ์นั้น คุณเป็นคนสละมันด้วยมือของคุณเองตั้งแต่วันที่เราเซ็นใบหย่าแล้ว... ลูกคนนี้มีแค่ฉันเป็นแม่คนเดียว และเขาไม่จำเป็นต้องมีพ่อที่เห็นแก่ตัวอย่างคุณ" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลึกลงกลางใจของธาวิน ร่างสูงเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือด ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต่อรองใดๆ อีกต่อไป ศิรินทร์ไม่รอให้เขาได้ตั้งตัว เธออุ้มร่างเล็กของลูกชายขึ้นแนบอก ก่อนจะก้าวเดินผ่านเขาไปอย่างเด็ดเดี่ยว ทิ้งให้ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องเพียงลำพัง ทว่า... ในวินาทีที่ศิรินทร์ก้าวพ้นประตูห้องรับรองออกไป เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธาวินก็แผדเสียงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ธาวินยืนนิ่งงดงามราวกับรูปปั้นหินอ่อน สายตายังคงมองตามแผ่นหลังบางที่ลับตาไป ก่อนที่มือสั่นเทาจะหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดรับสาย ปลายสายคือเลขานุการส่วนตัวที่น้ำเสียงร้อนรนจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ผลตรวจ DNA ที่เราแอบส่งตรวจเมื่อสามวันก่อน... ออกแล้วครับ!" ธาวินชะงักกึก ลลมหายใจสะดุดกึกลงทันที "ผล... ผลมันว่ายังไง?" เขาถามเสียงแหบพร่า "เด็กชายคนนั้น... เป็นสายเลือดแท้ๆ ของท่านประธานร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ และ... และยังมีอีกเรื่องครับ เอกสารสิทธิ์การถือครองหุ้นทั้งหมดที่คุณศิรินทร์ถืออยู่ ตอนนี้เธอกลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสองของบริษัทเราแล้วครับ!" ขอบคุุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกอันลึกซึ้งนี้ด้วยกันนะคะ รسورินกลิ่นกำมะหยี่