วิกฤตความเชื่อใจ

แฟ้มเอกสารหนังแท้สีดำถูกผลักมาหยุดนิ่งตรงหน้าธาวินด้วยแรงที่พอเหมาะพอเจาะ น้ำหนักของมันมากพอที่จะทำให้หัวใจของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกระตุกวูบลงไปกองที่ตาตุ่ม ศิรินทร์ไม่ได้มองหน้าเขาด้วยซ้ำ เธอนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มที่สะท้อนความเฉียบคมและเยือกเย็น "เซ็นซะค่ะ ธาวิน" เสียงหวานทว่าราบเรียบไร้ระลอกคลื่นเอ่ยขึ้นราวกับกำลังสั่งพนักงานฝึกหัดในบริษัท ไม่ใช่สามีที่เคยร่วมเตียงเคียงหมอน ธาวินกลืนก้อนสะอื้นผับลงคอ มือหนาที่เคยพลิกกระดานธุรกิจมูลค่าหมื่นล้านกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ยามที่เอื้อมไปแตะขอบแฟ้มเอกสารนั้น "นี่มันอะไรกัน ศิรินทร์..." เขาเค้นเสียงถาม ร่องรอยความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงไม่เป็นท่า "เอกสารขอแยกทางชั่วคราว? คุณพูดเล่นใช่ไหม เราเพิ่งจะ..." "ฉันไม่ได้เล่นสนุกกับคุณนะคะ ธาวิน" ศิรินทร์ตัดบทด้วยสายตาคมกริบที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวลงมาใช้มือเรียวบางกดทับลงบนแฟ้มเอกสารฉบับนั้น กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมอำพันจางๆ ลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้เขาคลุ้มคลั่ง "สามเดือนที่ผ่านมา ฉันให้โอกาสคุณพิสูจน์ตัวเองแล้ว แต่สิ่งที่ฉันได้กลับมาคือความระแวง ความเห็นแก่ตัว และอดีตที่คุณไม่เคยสะสางให้เด็ดขาด ฉันเหนื่อยค่ะ... เหนื่อยเกินกว่าจะเอาชีวิตที่เหลือมาทิ้งไว้กับความไม่แน่นอนของคุณ" "ผมแก้ตัวแล้ว! ผมทำทุกอย่างแล้วนะริน!" ธาวินผุดลุกขึ้นจนเก้าอี้กระแทกพื้นเสียงดังลั่นห้องทำงาน ดวงตาคมเข้มแดงก่ำด้วยความอัดอั้นตันใจ เขาพุ่งตัวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน มือทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะไว้แน่นราวกับคนใกล้เสียสติ "คุณจะให้ผมทำยังไง คุกเข่าอ้อนวอนเอาชีวิตเข้าแลก หรือควักหัวใจออกมาให้คุณดูว่าตอนนี้มันมีแต่ชื่อคุณคนเดียว ริน... อย่าทำแบบนี้กับผมเลย ได้โปรด" ภาพชายหนุ่มผู้หยิ่งทะนงและเยือกเย็นในอดีต บัดนี้กลับมีสภาพไม่ต่างจากคนใกล้ตายที่กำลังไขว่คว้าหาอากาศหายใจ ศิรินทร์เห็นหยาดน้ำใสๆ คลอหน่วยอยู่ในดวงตาคู่นั้น หัวใจส่วนลึกที่เคยด้านชากระตุกไหววูบ แต่รอยแผลเป็นจากอดีตที่ถูกเหยียบยย่ำก็กรีดร้องเตือนสติเธอทันทีว่า ความสงสารจะนำพาเธอกลับไปสู่นรกขุมเดิม "ถ้าคุณรักฉันจริง..." ศิรินทร์กระซิบเสียงพร่า ทว่าหนักแน่นทุกถ้อยคำ "คุณต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยให้ฉันหายใจด้วยตัวเองบ้าง การอยู่ใกล้คุณในตอนนี้มีแต่จะทำให้ฉันสำลักความอึดอัด แยกย้ายกันไปทบทวนตัวเองสามเดือนค่ะ ไม่มีการติดต่อ ไม่มีข้ออ้างเรื่องธุรกิจ ถ้าหมดกำหนดนี้แล้วเรายังรู้สึกเหมือนเดิมค่อยว่ากันใหม่ แต่ถ้าไม่..." เธอเว้นจังหวะ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่บีบคั้นหัวใจคนฟัง "...เราก็หย่ากันอย่างถาวร" คำว่า 'หย่า' หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสวยราวกับคมมีดที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ ธาวินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังครืนลงมาตรงหน้า เขาก้าวข้ามโต๊ะทำงานเข้าไปรวบร่างบางเข้ามาปะทะอกแกร่งอย่างแรง แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุด ศิรินทร์ตื่นตระหนกเล็กน้อยแต่ยังคงฝืนเกร็งร่างขัดขืน "ปล่อยฉันนะ ธาวิน!" "ไม่! ผมไม่ปล่อย!" เขากัดฟันกรอด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงด้วยความโหยหาและหวาดกลัว สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้มาดนักธุรกิจผู้ดีกำลังพวยพุ่งขึ้นมาครอบงำ "คุณคิดว่าผมจะยอมให้คุณเดินหนีไปจากชีวิตผมเป็นครั้งที่สองอย่างนั้นเหรอ ริน... คุณใจร้ายเกินไปแล้ว" ริมฝีปากหยักลึกฉวยโอกาสประกบจูบลงมาบนเรียวปากอิ่มที่กำลังอ้าจะต่อว่า ความโหยหา ความเจ็บปวด และความคลุ้มคลั่งหลอมรวมอยู่ในสัมผัสที่ไร้ซึ่งความปรานี ศิรินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอยกมือขึ้นทุบลาดไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่ธาวินกลับยิ่งรัดวงแขนแน่นขึ้น ราวกับต้องการหลอมรวมร่างของเธอให้กลายเป็นเนื้อเดียวกับเขาเพื่อไม่ให้มีวันพลัดพรากจากกันอีก จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงอุณหภูมิกลายเป็นความเร่าร้อน วาบหวาม และเรียกร้อง ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ศิรินทร์ที่ตั้งใจจะผลักไส กลับรู้สึกว่าเข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อสัมผัสอันคุ้นเคยและเคมีอันร้อนแรงที่ไม่มีใครแทนที่ได้แผ่ซ่านไปทั่วร่าง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขายังคงมีอณูแห่งการทำลายล้างหัวใจเธอได้เสมอ เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัว ธาวินผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างจำยอมเพื่อให้เธอได้สูดอากาศ แต่หน้าผากของเขายังคงแนบชิดอยู่กับหน้าผากมน หยาดน้ำตาของผู้ชายที่แข็งกระด้างที่สุดในปฐพีไหลรินลงมาสัมผัสกับแก้มเนียนของเธอ "ริน... ได้โปรด อย่าทำร้ายผมด้วยวิธีนี้เลย" เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นและเต็มไปด้วยความวิงวอนที่ทำเอาคนฟังใจสลาย "ผมรู้ว่าผมเคยเลว เคยทำร้ายคุณไว้มากแค่ไหน แต่ตอนนี้... หัวใจผมมันอยู่กับคุณหมดแล้ว" ศิรินทร์หลับตาลงเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก เธอยกมือขึ้นแนบ1กับแผงอกกว้างของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วและบ้าคลั่งไม่แพ้กัน เธอลืมตาขึ้น แววตาคู่สวยเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนรอยน้ำตาไว้ลึกสุดซึ้ง "ถ้ารักฉัน... ก็พิสูจน์ให้เห็นสิคะ" เธอกระซิบเสียงเบาหวิว "ทำตามเงื่อนไขของฉัน แล้วเราค่อยมาดูกันว่า หัวใจของคุณมันซื่อสัตย์พอที่จะรักษาฉันไว้ได้จริงๆ หรือเปล่า" พูดจบ ศิรินทร์ก็รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดผลักอกเขาออกเบื้องหน้า เธอหยิบแฟ้มเอกสารสีดำขึ้นมาแนบอก แล้วหันหลังเดินตรงไปยังประตูห้องนอนส่วนตัวภายในสำนักงานทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เอ่ยคำคัดค้านใดๆ อีก ธาวินยืนนิ่งงันอยู่กลางห้อง ความเงียบและความว่างเปล่าเข้าโอบล้อมรอบตัวเขาอีกครั้ง รสสัมผัสหวานล้ำยังคงติดตรึงอยู่ที่ริมฝีปาก แต่ความหน็บหนาวในอกกลับพุ่งสูงขึ้นจนน่ากลัว เขาขยับตัวไม่ได้ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความผิดบาปในอดีต ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะทรุดตัวลงนั่งด้วยความหมดแรง สายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ปลิวตกลงมาจากแฟ้มเอกสารเมื่อครู่ มันคว่ำหน้าอยู่บนพรมราคาแพง ธาวินขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมาพลิกดู หัวใจของประธานหนุ่มหยุดเต้นไปชั่วขณะ ภาพอัลตร้าซาวด์ขาวดำของสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ที่มีอายุครรภ์ราวสัปดาห์ที่สิบ พร้อมกับชื่อของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านสูตินรีเวชชื่อดังปรากฏเด่นชัดอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น... และที่มุมขวาล่าง มีบันทึกย่อด้วยลายมือชื่อย่อของศิรินทร์ระบุวันที่ไว้อย่างชัดเจน—ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เขากับเธอยังคงใช้ชีวิตร่วมกันก่อนที่เธอจะตัดสินใจหันหลังเดินจากมา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับมรสุมหัวใจของศิรินทร์ในบทนี้นะคะ - รสรินกลิ่นกำมะหยี่ -