แก้วไวน์ที่รินรดความทรงจำ

"คุณ... กำลังดูอะไรอยู่ ศิรินทร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยแห้งแล้งและเย็นชาจนแทบแช่แข็งหัวใจเธอในอดีต บัดนี้กลับสั่นพร่าและเจือไปด้วยความหวาดระแวงอย่างชัดเจน ร่างสูงใหญ่ของธาวินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ที่จู่โจมเหยื่อ พื้นที่รอบตัวของศิรินทร์ถูกกักขักไว้ด้วยแผงอกกว้างและเรียวแขนแกร่งที่เอื้อมไปทาบกับผนังกระจกใสเบื้องหลัง เธอกลายเป็นนกน้อยในกรงขังของเขาอีกครั้ง... แต่ทว่า นกน้อยตัวนี้ไม่ได้มีปีกที่หักวิ่นเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว ศิรินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์โปรดของเขา—กลิ่นไม้ซีดาร์ผสมความเย้ายวนของแอมเบอร์ที่เธเคยซุกซบและหลงใหล—บัดนี้กลับทำได้เพียงสะกิดแผลเป็นในอดีตให้ปริแตก เธอไม่ได้สะดุ้งโหยงหรือถอยร่นเหมือนหญิงสาวอ่อนต่อโลก เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขา นัยน์ตาสีดำสนิทนิ่งสนิทดุจผืนน้ำในคืนไร้จันทร์ ซ่อนเร้นความพายุร้ายกาจไว้เบื้องหลัง "มันไม่ใช่เรื่องของคุณค่ะ... คุณธาวิน" ศิรินทร์ตอบเสียงเรียบ นิ่งสงบจนน่ากลัว ปลายนิ้วเรียวยังคงกุมสมาร์ทโฟนในมือแน่นจนข้อต่องอซีด หน้าจอสว่างวาบที่สะท้อนภาพข้อความสนทนาและรูปถ่ายบางอย่างถูกกดล็อกคว่ำลงกับฝ่ามืออย่างรวดเร็ว ทว่า... สายตาคมกริบของธาวินเร็วกว่า แววตาของนักธุรกิจผู้กุมอาณาจักรหมื่นล้านจับจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์เสี้ยววินาทีนั้นได้อย่างแม่นยำ ภาพที่ปรากฏผ่านม่านตาของเขาไม่ใช่แค่ตัวหนังสือธรรมดา แต่มันคือภาพถ่ายของเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สี่ขวบ ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และโครงหน้าครึ่งซีกที่ถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันกับเขาราวกับส่องกระจกเงา! หัวใจของธาวินกระตุกวูบ เลือดในกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน ราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางศีรษะในวันที่พายุคะนอง ภาพความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาทับถมราวกับภาพสโลว์โมชั่น—วันที่เขาเคยผลักไสเธอออกจากบ้านหลังใหญ่ วันที่เธอร้องขอความเห็นใจทั้งน้ำตาขณะตั้งครรภ์อ่อนๆ แต่เขากลับเยาะเย้ยและกล่าวหาว่าเธอใช้มารยาเพื่อผูกมัด! "เด็กคนนั้น..." ธาวินเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าข้อมือเรียวเพื่อแย่งโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นมาพิสูจน์ความจริง "เด็กในรูปนั้น... คือใคร ศิรินทร์! บอกฉันมาเดี๋ยวนี้!" "ถอยออกไป!" ศิรินทร์สะบัดข้อมือหนีอย่างรุนแรง ดวงตาคู่สวยฉายแววเกลียดชังพุ่งทะยานออกมาอย่างไม่ปิดบัง แรงปะทะระหว่างทั้งคู่ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวคุกรุ่นไปด้วยแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยวและความแค้นที่ฝังรากลึก "อย่ามาแตะต้องตัวฉันด้วยมือสกปรกคู่นั้นของคุณ!" "ศิรินทร์!" ธาวินคำรามต่ำอย่างเหลืออด ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายปีผสมโรงกับความตกใจสุดขีดจนเขาแทบเสียสติ เขาก้าวเข้าไปรวบเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่สนว่าเธอจะขัดขืน แรงอ้อมกอดที่โหยหาและเต็มไปด้วยความเร่าร้อนบ้าคลั่งโถมเข้าใส่จนศิรินทร์เซถลาปะทะแผงอกกว้าง กลิ่นกายของเธอ—กลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย็นยะเยือกที่เขาโหยหามาตลอดกาลเวลาที่แสนทรมาน—ปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวชายหนุ่มให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง "ปล่อยฉันนะ! คนสารเลว คุณไม่มีสิทธิ์!" ศิรินทร์กรีดร้อง พยายามทุบตีอกแกร่งด้วยกำปั้นน้อยๆ แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของเธอจะต้านทานพละกำลังของชายหนุ่มผู้คลุ้มคลั่งได้ ธาวินรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนที่มือหนาอีกข้างจะสอดเข้าที่ท้ายทอย ล็อกใบหน้าหวานให้เงີยขึ้นมารับจุมพิตที่ดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความเวทนาจากเขา มันไม่ใช่จุมพิตแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการลงทัณฑ์และการโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปีริมฝีปากหยักหนาบดขยี้ลงมาบนกลีบปากนุ่มอย่างไร้ความปรานี รสชาติของความเสียใจ คราบน้ำตา และความเย้ายวนอันตรายหลอมรวมกันในโพรงปาก ศิรินทร์เบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง รสจูบที่ทั้งดุดันและสั่นเทานั้นปลุกเร้ากระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ความทรงจำเก่าๆ ยามที่เธอเคยยอมจำนนต่ออ้อมกอดของเขาพรั่งพรูเข้ามาในหัว สมองบอกให้ผลักไส แต่สรีระกลับทรยศเมื่อสัมผัสคุ้นเคยเริ่มหลอมละลายเกราะป้องกันน้ำแข็งของเธอทีละน้อย ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดกันและกัน ธาวินกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากของเธออย่างเอาแต่ใจ มือที่เคยล็อกข้อมือเปลี่ยนมาโอบกระชับเอวบางให้แนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ความเร่าร้อนของผู้ใหญ่ที่โหยหากันและกันอย่างบ้าคลั่งทำให้ห้องทำงานทั้งห้องแทบจะลุกเป็นไฟ ศิรินทร์หลับตาลงอย่างเจ็บใจ น้ำตาหยดใสไหลรินผ่านหางตาลงมาผสมกับรสจูบอันเร่าร้อน เมื่อเธอรู้ตัวว่า... หัวใจทรยศดวงนี้ยังคงจดจำสัมผัสของเขาได้ดีเสมอมา แต่ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังวาบหวามและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันราวกับจะทำลายล้างมนต์สะกดทั้งหมดลงในพริบตา! "คุณธาวินคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ เอกสารสัญญาฉบับด่วนจากสำนักงานทนายความ... ส่งมาถึงมือคุณแล้วค่ะ!" เสียงของเลขานุการสาวหน้าห้องดังแทรกเข้ามาผ่านบานประตูไม้เนื้อหนา ธาวินผละริมฝีปากออกจากร่างบางอย่างไม่เต็มใจ หน้าอกกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ที่ยังค้างคา ดวงตาคมกริบมองสบตาอดีตภรรยาที่หอบหายใจจนอกกระเนินไหว ใบหน้าหวานแดงก่ำและนัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้น ศิรินทร์ใช้จังหวะนั้นผลักอกเขาเต็มแรงจนธาวินเซถอยหลังไปสองก้าว เธอยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากที่บวมเจ่อด้วยความรังเกียจ ก่อนจะยิ้มเยาะหยันออกมาอย่างเลือดเย็น "อยากรู้ความจริงนักใช่ไหมคะ..." ศิรินทร์กระซิบเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามี "งั้นก็ตามฉันมาสิคะ... ไปดูให้เห็นกับตาว่า 'ลูกชาย' ของคุณ เขาเกลียดคุณมากแค่ไหน!" พูดจบ ศิรินทร์ก็หมุนตัวคว้ากระเป๋าถือแล้วก้าวฉับๆ ออกจากห้องทำงานไปอย่างไม่เหลียวหลัง ทิ้งให้ธาวินยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง ราวกับถูกแช่แข็งไว้ด้วยความจริงอันโหดร้ายที่กำลังจะพุ่งเข้าชนเขาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ รสรินกลิ่นกำมะหยี่