คำขอโทษจากอดีต

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มถูกวางกระแทกิกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดังสนั่น สะท้อนความร้อนรนและสั่นเครือในจิตใจของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลอย่างธาวิน นัยน์ตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาในอดีต บัดนี้กลับแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำใสและร่องรอยความแตกสลายยับเยิน เขากำลังยืนอยู่เบื้องหน้าศิรินทร์ หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจและบาดแผลฉกรรจ์ในคราวเดียวกัน เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังอย่างสง่างาม ใบหน้ารูปไข่เรียบนิ่งราดด้วยน้ำแข็ง ไร้ซึ่งความอาทร ไร้ซึ่งเยื่อใยเยี่ยงอดีตภรรยาที่เคยอ้อนวอนขอความรักจากเขา "อ่านมันเสีย... ศิรินทร์" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ทุกอย่างที่เธอเคยกล่าวหาว่าฉันทรยศ... ทุกภาพความสัมพันธ์จอมปลอมที่เธอใช้เป็นเหตุผลในการหย่าและเหยียบย่ำหัวใจฉัน... มันเป็นแผนการทั้งหมด เป็นแผนการที่ถูกขีดเส้นโดยคนที่เธอไว้ใจที่สุด!" ศิรินทร์เลิกคิ้วเรียวขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมกวาดตามองแฟ้มเอกสารหนาเตอะด้วยความรู้สึกสมเพชระคนเย้ยหยัน เธอยังจำความรู้สึกในคืนวันที่เธอพบรูปถ่ายและหลักฐานการนอกใจของเขาได้ดี หัวใจของเธอแตกสลายเป็นผุยผง รอยแผลเป็นจากความเจ็บปวดในคืนนั้นหล่อหลอมให้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่ไร้หัวใจในวันนี้ "เพ้อเจ้ออะไรอีกคะ ธาวิน" เสียงหวานเย็นเยียบเอ่ยขึ้นอย่างไม่แยแส "หลักฐานคาตา ภาพถ่ายในห้องพักโรงแรมคืนนั้น รวมถึงข้อความสนทนาที่เธอกำลังควงแขนผู้หญิงคนอื่น... คุณจะบอกว่าภาพพวกนั้นมันตัดต่อ หรือคุณถูกจัดฉากอย่างนั้นหรือคะ? มันตื้นเขินเกินไปหน่อยไหมสำหรับมุกแก้ตัวของอดีตสามีที่กลัวการถูกเอาคืน" "ไม่ใช่การแก้ตัว!" ธาวินก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะ มือหนาทั้งสองข้างยันพื้นผิวโต๊ะกระจกโน้มตัวลงมองเธอด้วยความอัดอั้นตันใจ ลมหายใจอุ่นร้อนหอบกระชั้น "ฉันโดนวางยา... คืนนั้นฉันหมดสติไปในห้องทำงานส่วนตัวของบริษัท ก่อนจะตื่นขึ้นมาบนเตียงโรงแรมนั้นโดยมีผู้หญิงคนอื่นนอนอยู่ข้างๆ และ... และคนที่จัดฉากทั้งหมดคือเลขาฯ คนสนิทที่ร่วมมือกับคู่แข่งทางธุรกิจเพื่อทำลายทั้งบริษัทและครอบครัวของเรา!" เขาดึงภาพถ่ายโพลารอยด์ชุดใหม่ออกมาจากแฟ้ม เป็นภาพวงจรปิดในมุมกว้าง ภาพถ่ายเอกสารบันทึกการโอนเงินก้อนโตจากบัญชีปริศนาเข้าสู่บัญชีของเลขาฯ คนดังกล่าว พร้อมด้วยผลตรวจสารพิษในกระแสเลือดของเขาในคืนเกิดเหตุ เอกสารทุกแผ่นมีลายเซ็นรับรองจากแพทย์และตำรวจสืบสวนอย่างถูกต้อง ศิรินทร์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ นัยน์ตาสีเข้มไหววูบลงเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อกวาดสายตาผ่านเอกสารราชการเหล่านั้น ความทรงจำอันเจ็บปวดกรีดลึกในอก แต่วินาทีนี้ความแข็งแกร่งและทิฐิที่สร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองสั่งให้เธอยังคงรักษาสีหน้าราบเรียบไว้ได้อย่างแนบเนียน "แล้วมันอย่างไรล่ะคะ?" ศิรินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาดุดันและเยชาของเธอบาดลึกเข้าสู่ขั้วหัวใจของชายหนุ่ม "ต่อให้คุณจะถูกจัดฉาก หรือถูกวางยาจริงอย่างที่คุณอ้าง... แล้วมันลบล้างความจริงที่ว่าคุณเคยละเลยฉัน ปล่อยให้ฉันต้องโดดเดี่ยว ร้องไห้งมงายอยู่คนเดียวในคฤหาสน์หลังใหญ่หลังนั้นได้หรือคะ? ธาวิน... คุณจำไม่ได้หรอกว่าตอนที่ฉันแท้งลูกในท้อง... คุณอยู่ที่ไหน?" คำพูดประโยคสุดท้ายราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของธาวิน ร่างสูงใหญ่เซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย หัวใจของเขาบีบรัดจนเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง ความลับเรื่องการตั้งครรภ์ที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน ถูกเปิดเผยออกมาพร้อมหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นจากดวงตาคมเข้มของอดีตสามีผู้แข็งกระด้าง "เธอ... เธอท้องกับฉันอย่างนั้นหรือ... ศิรินทร์?" เสียงของเขาขาดห้วง มือหนายกขึ้นกุมขมับด้วยความรู้สึกผิดบาปที่ถาโถมเข้ามาดั่งสึนามิ "ทำไม... ทำไมเธอถึงไม่เคยบอกฉัน..." "บอกคุณไปก็ค่าเท่ากันค่ะ ในเมื่อตอนนั้นในสายตาของคุณ ฉันเป็นเพียงภรรยาไร้ค่าที่น่ารำคาญ" ศิรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากบรรยากาศรอบตัวทำให้ธาวินรู้สึกตัวลีบเล็กลงถนัดตา เธอก้าวเข้าไปใกล้เขา ชายตามองเอกสารเหล่านั้นด้วยความเย็นชา "ความจริงที่คุณเพิ่งค้นพบมันอาจจะชere สะใจคุณที่พ้นข้อกล่าวหาเรื่องการนอกใจ... แต่มันไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่า... เราจบกันไปนานแล้วค่ะ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ธาวินมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปทั้งความรัก ความผิดบาป และความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเหนี่ยวรั้งเธอไว้ อดีตสามีผู้เย็นชาทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าเธอ มือหนาเอื้อมไปกุมชายเสื้อสูทของเธอไว้แน่นราวกับคนจมน้ำคว้าฟางเส้นสุดท้าย "ลงโทษฉันเถอะ ศิรินทร์... อยากจะตบ อยากจะตี อยากจะเหยียบย่ำฉันให้จมดินแค่ไหน เชิญตามสบาย" เสียงทุ้มพร่าสั่นเครือเต็มไปด้วยความเวทนา "แต่ขอร้อง... อย่าผลักไสฉันออกไปจากชีวิตเธออีกเลย ขอโอกาสให้ฉันได้ชดใช้... ให้ฉันได้กอดเธอ ได้รักเธอในแบบที่ผู้ชายคนหนึ่งควรจะทำกับผู้หญิงที่เขารักที่สุดในชีวิต" สัมผัสอุ่นร้อนจากมือของเขาที่แนบอยู่บริเวณข้อเท้าและชายกระโปรง ทำให้หัวใจของศิรินทร์กระตุกวูบอย่างรุนแรง เคมีอันเร่าร้อนและแรงดึงดูดระหว่างอดีตสามีภรรยาไม่เคยจางหายไปไหน มันเพียงแต่ถูกแช่แข็งไว้ด้วยความแค้น เมื่อความจริงเริ่มละลายน้ำแข็งเหล่านั้น ความโหยหาและไฟปรารถนาก็เริ่มแผดเผาขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่อาจต้านทาน ศิรินทร์ก้มมองชายหนุ่มที่ยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง ความเย้ายวนละมุนละไมผสมผสานกับความดราม่าบีบคั้นหัวใจพวยพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เธอยื่นมือเรียวไปเชยคางมนของเขาขึ้นบังคับให้สบตา นัยน์ตาสีเข้มพินิจพิจารณาใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเจ็บปวด ก่อนที่มุมปากสวยจะยกยิ้มขึ้นอย่างยั่วยวน "อยากชดใช้ให้ฉันอย่างนั้นหรือคะ... ธาวิน?" เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจากซาตาน "ถ้าอย่างนั้นก็แสดงให้ฉันเห็นสิคะว่าคุณมีความหมายอะไรเหลืออยู่บ้างในค่ำคืนนี้..." สิ้นคำพูดของเธอ ศิรินทร์ก็เป็นฝ่ายโน้มตัวลงประกบเรียวปากหยักลึกของเขาอย่างดุดันและเร่าร้อน จูบที่เต็มไปด้วยรสชาติแห่งความแค้น ความโหยหา และแรงปรารถนาที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนานระเบิดขึ้นอย่างไร้การควบคุม ธาวินครางต่ำในลำคอด้วยความเร่าร้อน มือหนาโอบกระชับเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาประชิดแนบแน่น แรงดึงดูดอันมหาศาลดึงทั้งคู่เข้าสู่วังวนแห่งอารมณ์อันลึกซึ้งและวาบหวามเกินกว่าจะหักห้ามใจ สัมผัสจากเรียวลิ้นที่เกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บนพวงแก้ม และสัมผัสมือที่ลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าภายใต้ชุดทำงานหรูหรา ปลุกเร้าความซาบซ่านให้พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวมืดสลัวลงเมื่อราตรีมาเยือน ทว่าไฟแห่งความสัมพันธ์อันเร่าร้อนบนโซฟาหนังตัวยาวกลับลุกโชนขึ้นอย่างไร้ความปราณี ทั้งคู่หลอมรวมร่างเข้าหากันในบทเพลงรักอันดุเดือดและลึกซึ้ง หยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม เสียงหอบหายใจกระชั้นชิด และแรงอารมณ์ที่โถมเข้าใส่กันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นเครื่องยืนยันว่าหัวใจของพวกเขายังคงเป็นของกันและกันอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า... ในขณะที่บทรักอันเร่าร้อนและเย้ายวนกำลังดำเนินไปถึงจุดพีกแห่งความสุขสม เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ จากภายนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งที่เปิดประตูเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว "คุณแม่คะ... น้องรันตามหาคุณแม่ตั้งนานแน่ะค่ะ ทำไมห้องมืดจังเลยคะ?" ธาวินที่กำลังกอดก่ายร่างระหงของอดีตภรรยาอยู่บนโซฟา ชะงักกึกทันที ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อหันไปมองเด็กหญิงวัยสี่ขวบหน้าตาน่ารักน่าชังที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่หน้าประตู ใบหน้าและดวงตากลมโตของเด็กน้อยคนนั้นถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกันราวกับส่องกระจกเงา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับเรื่องราวของพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — **รสรินกลิ่นกำมะหยี่**