"ถ้าคุณคิดว่าหยดน้ำตาของคนอย่างคุณ จะทำให้ฉันหวนกลับไปเป็นศิรินทร์คนเดิมที่เคยโง่งมได้ล่ะก็... ธาวิน คุณกำลังดูถูกสติปัญญาของฉันมากเกินไปนะคะ"
ศิรินทร์แค่นยิ้ม มุมปากของเธอเหยียดขึ้นเล็กน้อยอย่างเย็นชา นัยน์ตาคู่คมดุจน้ำแข็งจ้องมองร่างสูงใหญ่ของอดีตสามีที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางความเงียบงันในเพนต์เฮาส์หรู บรรยากาศรอบกายบีบคั้นจนแทบขาดใจ แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าส่องกระทบใบหน้าคมสันของชายหนุ่มที่บัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยของความโทมนัส
ธาวินกำหมัดแน่น กลิ่นน้ำหอมบุรุษราคาแพงผสมกับกลิ่นเหล้าจางๆ ที่ติดตัวเขามาไม่ได้ทำให้เธอมึนเมาเหมือนในอดีต ตรงกันข้าม... มันกลับกระตุ้นความรู้สึกรังเกียจที่เธอก่อกำแพงเอาไว้จนสูงชัน
"ผมไม่ได้หวังว่าจะให้คุณให้อภัยในทันที ศิรินทร์ แต่ที่ผมมาวันนี้... เพราะผมทนมองดูคุณก้าวเดินไปข้างหน้ากับคนอื่นโดยไม่มีผมอยู่ตรงนั้นไม่ได้อีกแล้ว" เสียงของเขาแหบพร่า สั่นเครือด้วยความอัดอั้น "เราเคยมีกันและกัน... เราเคยมีความสุขที่สุดไม่ใช่เหรอ?"
"เราเคย 'หลอก' ตัวเองว่ามีความสุขต่างหากค่ะ" เธอโต้กลับทันควัน ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทเน้นสัดส่วนโค้งเว้าของเธออย่างเย้ายวน ทว่าแววตาของเธอกลับไร้ซึ่งอารมณ์เสน่หา "คุณจำไม่ได้หรือคะว่าตอนนั้นคุณทำอะไรไว้บ้าง? ในวันที่ฉันต้องเผชิญกับนรกบนดินเพียงลำพัง คุณกลับไปเริงร่าอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ทิ้งให้ฉันตายทั้งเป็นในบ้านหลังนั้น... วันนี้คุณกลับมาขอโอกาสงั้นหรือ? น่าขันสิ้นดี"
ธาวินลุกขึ้นประจันหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกาย มือหนาของเขาเอื้อมไปเชยคางเธอขึ้นมา แม้ศิรินทร์จะพยายามเบือนหน้าหนี แต่เขากลับกระชับอ้อมกอดเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว บังคับให้เธอต้องสบตา
ความร้อนแรงที่แฝงมากับสัมผัสรุนแรงนั้นคือสิ่งที่เธอเคยถวิลหา แต่วันนี้มันกลับเป็นเครื่องเตือนใจถึงความพ่ายแพ้ในอดีต ศิรินทร์ใจสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะรัก... แต่เพราะความโกรธแค้นที่ยังคงพลุ่งพล่านราวกับลาวาใต้ผืนน้ำแข็ง
"งั้นลองบอกผมสิ ว่าต้องทำยังไง... ถึงจะให้คุณได้สัมผัสถึงความรักของผมอีกครั้ง แม้จะเป็นความรักที่สกปรกโสมมในสายตาคุณก็ตาม"
ธาวินก้มลงประทับจูบอย่างไม่รอคำตอบ ริมฝีปากของเขาบดเบียดลงมาหนักหน่วง ราวกับต้องการถ่ายทอดทุกความสำนึกผิดและปรารถนาอันแรงกล้าลงไป ศิรินทร์เบิกตากว้าง มือที่หมายจะผลักไสกลับกลายเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกวาบหวามที่ถูกกดทับไว้เนิ่นนานเริ่มตีตื้นขึ้นมา รสจูบที่เปลี่ยนจากความดุดันเป็นความเร่าร้อนอ่อนหวาน มันช่างทรมานและหวานล้ำในคราเดียวกัน
เขากระชากร่างเธอเข้าหาตัวจนแนบชิด สัมผัสถึงความนุ่มหยุ่นของหน้าอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะลมหายใจที่เริ่มหอบกระชั้น สัญชาตญาณดิบในตัวชายหนุ่มสั่งให้เขาต้อนเธอจนมุม เธอถูกผลักให้นั่งลงบนโซฟาหนังตัวยาวโดยมีร่างหนาโถมทับลงมา
มือหนาสอดประสานเข้ากับกลุ่มผมยาวสลวย ปลายลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปสำรวจความหวานภายในโพรงปากที่ยังคงพยศอยู่เสมอ ศิรินทร์ครางอือในลำคอ เมื่อมือของเขาเริ่มปลดกระดุมชุดเดรสอย่างชำนาญ เผยให้เห็นผิวขาวจัดที่แดงระเรื่อด้วยอารมณ์ เขาใช้ริมฝีปากซุกไซ้ไปตามลำคอระหง ตีตราจองความเป็นเจ้าของซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ศิรินทร์... ร่างกายคุณตอบรับผมเสมอ... ไม่ว่าใจคุณจะเกลียดผมแค่ไหนก็ตาม" เขาพึมพำชิดใบหู เสียงที่แหบพร่าเต็มไปด้วยอำนาจมืด
ความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าทำให้เส้นแบ่งระหว่างความแค้นและความต้องการพร่าเลือน ศิรินทร์ยอมปล่อยให้เขานำพาไปสู่ห้วงอารมณ์ที่คุ้นเคย ทุกสัมผัสที่เขามอบให้ยังคงร้อนแรงและเปี่ยมด้วยชั้นเชิงเหมือนดั่งวันวาน แต่ครั้งนี้... เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่รอคอยการได้รับรักอีกต่อไป เธอคือผู้ล่าที่กำลังตัดสินใจว่าจะทำลายเขาให้สิ้นซาก หรือจะเก็บเขาไว้เป็นของเล่นชิ้นโปรดในกรงทองที่เธอเป็นคนสร้างขึ้นเอง
ท่ามกลางบทรักที่เร่าร้อนและบ้าคลั่ง ธาวินไม่ได้สังเกตเลยว่าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างโซฟาได้สั่นเตือนขึ้นมา หน้าจอที่เปิดค้างไว้แสดงภาพถ่ายจากนักสืบเอกชนที่เขาจ้างวาน เป็นภาพถ่ายของเด็กชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน... ยืนอยู่ข้างๆ ศิรินทร์ในงานโรงเรียนที่ต่างประเทศ
ศิรินทร์ที่หอบหายใจอยู่ใต้ร่างเขาเหลือบไปเห็นหน้าจอนั้นพอดี หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันทีที่บทรักอันดุดันสิ้นสุดลงและธาวินเริ่มเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาอ่านข้อความแจ้งเตือน เสียงของเขาก็เปลี่ยนไปจากความลุ่มหลงเป็นความตกตะลึงอย่างสุดขีด
"ศิรินทร์... นี่มันหมายความว่ายังไง? เด็กคนนี้... ลูกใคร?"
สายตาของเขามองภาพในโทรศัพท์สลับกับใบหน้าของเธอ ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง ศิรินทร์พยุงตัวขึ้นนั่งพลางกระชับเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยพลางแสยะยิ้มที่ทำให้ธาวินต้องขนลุกเกรียว
ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับรสรินนะคะ ความลับที่ถูกซ่อนไว้กำลังจะกลายเป็นชนวนระเบิดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกเขาแล้วค่ะ!
มรสุมที่พัดผ่านหัวใจอดีตสามี•ตอนที่ 30
การตัดสินใจครั้งสำคัญ
ผลงานโดย รสรินกลิ่นกำมะหยี่
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (รสรินกลิ่นกำมะหยี่)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง มรสุมที่พัดผ่านหัวใจอดีตสามี นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!